App bom

Lieve lezers,

In onze vorige blog vertelden we dat er wat spanningen waren tussen Loes en ons, die niet zo goed uitgesproken konden worden vanuit Loes. Ze had nog wat meer tijd nodig om na te denken over hoe ze er nu echt in stond voor haar gevoel. Maar de afspraak bij de gynaecoloog liet ze wel gewoon doorgaan. 

Tegen 18.00 uur begon ze ons te appen, toen ze in de wachtkamer bij de gynaecoloog zat. Wij hadden op dat moment allebei een erg drukke werkdag en waren nog steeds bezig. In appjes gaf Loes aan dat ze het gevoel had, dat wij steeds bij haar probeerden te zoeken dat het niet lukte en ook dat wij steeds meer gecontroleerd aan het werk wilden gaan. Loes zei dat het duidelijk is aangetoond dat dit soort spanningen niet goed zijn voor een bevruchting. Er zijn veel koppels die juist zwanger worden zodra ze de wens hebben losgelaten, schreef ze. Loes vroeg zich af of ze op den duur ook nog wel goed bij haar gevoel zou kunnen blijven komen, wat natuurlijk in onze ogen ook zeker essentieel is bij zo’n proces. Ze vond dit alles getuigen van een gebrek aan vertrouwen, dat ze niet van zich af kon schudden, hoe lief ze ons ook vond. 

Wij konden nog niet meteen op de appjes reageren omdat we dus nog aan het werk waren. Een half uur later volgden alweer de volgende appjes van Loes. Het eerste appje ging over dat ze klaar was bij de gynaecoloog en dat alles er normaal uitzag. Ze had in ieder geval veel follikels voor haar leeftijd. Er kon geen sprake zijn van een naderende overgang. We konden volgens de gynaecoloog nog overwegen om de cyclus te monitoren met bloedonderzoeken en als dat dan overeen zou komen met de ovulatietesten, dan zaten we helemaal goed. De ovulatietesten vond de gynaecoloog het belangrijkste om uit te voeren. Daarna volgde een appje dat Loes echt dacht dat het de kans flink zou verhogen als we drie dagen achter elkaar zouden insemineren en dat we dan bij hen konden blijven slapen. Of Loes dit met de gynaecoloog had besproken of nu zelf met dit idee kwam, was ons niet duidelijk. Loes vervolgde met dat ze het idee had dat wij vaak geïrriteerd raakten als zij onze ideeën naast zich neerlegde, maar dit blijven-slapen was een voorbeeld van een idee van haar dat wij telkens naast ons neerlegden, vond zij. We appten gauw even terug dat we zo reageerden op haar, zodra we beide thuis waren die avond. 

Het was dus eigenlijk een hele reeks aan allerlei appjes van Loes, opgekropt. Die er nu uit leken te komen. We moesten het even laten bezinken en ook goed bedenken hoe we konden reageren, vooral omdat Loes niet met ons wilde bellen, maar er dus over wilde appen. Tegen 20.00 uur konden we dan eindelijk iets terugsturen. We zeiden dat de appjes wel echt hard bij ons binnenkwamen, omdat we veel boosheid en twijfel hierin lazen. Wel vonden we het goed dat ze wel uitte wat ze voelde. We stelden voor om er toch eens over te praten met elkaar, omdat dit soort dingen over de app bespreken erg lastig is: er zit geen intonatie bij en dingen kunnen daardoor verkeerd geïnterpreteerd worden. Wij zijn überhaupt zelf meer van het direct uitpraten, maar Loes dus niet zo. We stelden voor om het even allemaal te laten rusten en er goed over na te denken hoe we er met z’n allen in stonden. Loes interpreteerde dit, zo appte ze, alsof wij nu echt even de ruimte nodig hadden, terwijl zij dit ook al een aantal keren had gevraagd en voor haar gevoel niet van ons kreeg. Wij legden op onze beurt uit dat we dachten dat het goed was om vooral nu allemaal even de ruimte te nemen, omdat Loes nu wel echt hele essentiële thema’s had aangekaart, zoals vertrouwen, ‘ideeën naast zich neerleggen’, twijfel en ‘eruit gaan komen met elkaar’. In onze ogen waren dit zo’n grote thema’s dat het goed was om hier even goed over na te denken en de tijd voor te nemen.

Wijzelf vonden het erg heftig wat er nu was gebeurd. Het raakte ons ontzettend. We voelden ons vooral erg machteloos, en onzeker. Jammer dat nu zo de bom was gebarsten, juist terwijl we ons hadden voorgenomen frustraties zo snel mogelijk uit te praten. Maar voor ons gevoel hield Loes hier echt de deur in dicht en wij stonden dus figuurlijk voor een gesloten deur, waar we niks aan konden doen… We zijn in dit proces natuurlijk zo afhankelijk van Loes. We dachten terug aan onze oriëntatiegesprekken met haar, waarbij Loes aan ons had gevraagd hoe wijzelf onze grenzen zouden gaan bewaken. Zij had toen gezegd dat ze namelijk had gemerkt dat wensouders al snel een draagmoeder onoprecht naar de mond zouden praten en frustraties probeerden in te slikken. Nu we hieraan terugdachten, waren we nu echt op een punt waarop we dachten dat we onze eigen grenzen aan het bewaken waren. Op deze manier was communicatie vrijwel onmogelijk en erg complex. Hoe gaan we hier nog uit komen…? Deze twijfel maakte onze dagen daarna erg moeilijk. Het hield ons continu bezig en we spraken er veel over. Natuurlijk wilden we niet zomaar een draagmoedertraject afbreken, want dan zouden we helemaal met lege handen staan. Maar van de andere kant gingen we op deze manier echt aan de situatie onderdoor…

Een aantal dagen later vroeg Loes wanneer we met elkaar wilden gaan praten. Wij wilden het graag face-to-face uitpraten en realiseerden ons dat we hiervoor afhankelijk waren van een weekend. Met de twee uur reistijd naar hen toe zou een rustig gesprek op een doordeweekse avond lastig te organiseren zijn. We vroegen of ze het aankomende weekend zou kunnen, want het weekend daarna leek dan alweer zo ver weg. Maar helaas kon Loes dat hele weekend niet. Het weekend daarna had Milan dienst op zaterdag dus bleef alleen zondag over. Dit kon voor Loes niet, want Hanne moest puppypakketten rondbrengen. Het weekend daarna was wel nog vrij bij haar, maar dat zou ook betekenen dat we alweer een volgende potentiële ovulatie zouden missen. Doordeweeks was dus eigenlijk ook echt geen optie, want we voelden al aan dat het een lang en pittig gesprek zou worden. We vroegen of er nog een mogelijkheid was ergens die ene zondag rondom het brengen van de puppypakketten en we gaven aan dat wij ons daaraan konden aanpassen. Loes stemde met die datum in, maar gaf aan dat Hanne er dan niet bij kon zijn, wat ze wel erg jammer vond. We zagen met z’n allen helaas geen andere optie.

In de dagen die erop volgden, werden er weer versoepelingen van de coronamaatregelen aangekondigd, die een appgesprekje op gang hielpen. Het maakte de sfeer ook alweer iets luchtiger. We waren zelf wel behoorlijk gespannen die week voordat we ons gesprek hadden, want we wisten echt niet hoe het zou gaan aflopen. Ook voor onszelf niet. Was dit (juni 2020) het begin van het einde van dit hoofdstuk van onze kinderwens? Hierover de volgende keer meer…

Liefs, Milan & Pieter

Verkeerde keelgat

Dag allemaal,

Opnieuw was het weer rustig afwachten… Je hoort wel eens dat je er niet al teveel mee bezig moet zijn, omdat dat averechts kan werken. Maar hoe doe je dat in vredesnaam? Vooral afleiding proberen te zoeken, misschien. De manier hoe Loes dat deed, was door haar telefoon een paar dagen te gaan uitzetten om even te “detoxen”, kondigde ze plots aan en vervolgens stond haar telefoon ook direct uit. We vroegen aan Hanne, die ook in de groepsapp zit, nog een paar dingen door te geven aan Loes. We vonden het wel een beetje vervelend (vooral wel heel onverwachts en abrupt) hoe dat zo ging, maar we moesten het maar respecteren, dachten we.

De volgende dag appte Loes alweer dat detoxen toch niet haalbaar was. In de dagen daarna probeerden we vooral over leuke ditjes en datjes te appen. Maar het moment van de zwangerschapstest naderde natuurlijk wel al snel en daar moest wel weer een keer een plan voor worden gemaakt. We besloten om halverwege juni 2020 in het weekend te gaan testen. Dan zou Loes weer een paar dagen overtijd zijn. Loes appte aan het begin van die week al dat ze niet dacht zwanger te zijn, omdat ze best al wat krampjes voelde. We probeerden toch maar wat hoop te houden… De menstruatie zou ongeveer de volgende dag op gang moeten komen als het niet gelukt zou zijn.

Loes appte ons die volgende dag dat ze voor haar gevoel alle kanten op werd geslingerd, van hoop naar wanhoop en weer terug naar hoop. Iedere keer als ze naar het toilet ging, had ze een hoge hartslag, zei ze. Ze probeerde natuurlijk toch zoveel mogelijk relaxed te blijven. Loes had overigens geen krampen meer, maar had wel een keer een beetje een rode kleur van haar afscheiding gehad. We moesten maar de zwangerschapstest afwachten, maar het zag er dus eigenlijk niet al te hoopvol meer uit.

Maar helaas, we kwamen niet toe aan die zwangerschapstest, want de menstruatie was de volgende dag toch echt volledig op gang gekomen. We probeerden het zelf van de positieve kant te bekijken en te bedenken dat we er zelf alles aan hadden gedaan om het een goede kans van slagen te geven. Ook hadden we het gevoel dat we een goede strategie hadden gevonden en dat we ook dichter naar elkaar toe gegroeid waren als personen. Zo voelde het ook echt voor ons. Later op de dag peilden we nog eens hoe het ging met Loes en ze was er wel nog erg teleurgesteld over. Volgende week dinsdag zou Loes ook de afspraak bij de gynaecoloog hebben, die we al een hele tijd geleden hadden ingepland. We vroegen Loes of ze daar even met ons over kon bellen in het aankomende weekend en probeerden een moment in te plannen. Het leek ons fijn en belangrijk om de afspraak goed voor te bespreken, bijvoorbeeld: wat zouden onze vragen allemaal zijn voor de gynaecoloog?

Maar, de dagen gleden voorbij en het was inmiddels alweer zondag (twee dagen voor de gynaecologie afspraak) en we waren nog niet door Loes gebeld. Wij gingen aan het begin van de middag een koffietje drinken met vrienden, dus wij appten dat we vanaf 15:00 uur weer beschikbaar zouden zijn. Loes stelde om 17:00 uur voor, maar Hanne attendeerde Loes erop dat ze dan met de honden zou gaan wandelen. Daarop zei Loes dat het dan toch om 15:00 uur zou worden, tussen de bedrijven door. Op die zondagochtend waren wijzelf al even goed aan het nadenken gegaan, wat we nu precies van de gynaecoloog wilden weten en somde dat alvast op in een mailtje die we naar Loes besloten te sturen. Dan kon ze er alvast naar kijken en konden we later die dag alles nog verder samen bespreken aan de telefoon. Want we waren natuurlijk ook benieuwd wat Loes wou vragen en bespreken. 

Om 14:45 uur appten wij al dat we thuis waren en konden bellen. Loes zei dat ze toch nu met de honden ging wandelen en vroeg of we toch later konden bellen. Voor ons was dat prima want we zouden toch de rest van de dag thuis zijn. Om 17:30 uur kregen we, voor ons volledig onverwachts, een berichtje van Loes met de boodschap dat ze ons begreep en ons niet wilde ontlopen, maar dat ze nog wat meer verwerkingstijd nodig had. Met daarbij de vraag of we dus de dag erna (maandag) zouden kunnen bellen. We snapten niet wat er nu precies aan de hand was, maar de volgende dag werd vooral voor Milan lastig, omdat maandag altijd een hele drukke dag is in de huisartsenpraktijk en hij dan tot laat werkt. Bovendien had hij nog een digitale vergadering in de avond. We reageerden dus dat deze maandag voor ons lastig zou worden. Toen appte Loes dat ons mailtje van eerder die dag best heftig bij haar was binnengekomen, en ze nog niet goed kon plaatsen waarom precies. We vroegen haar nog of ze wat later die avond nog zou kunnen bellen (dan zou ze nog wat verwerkingsruimte hebben), maar dat hield ze af. Ze zei dat ze met onze puntjes naar de gynaecoloog zou gaan en zag de meerwaarde er niet van in om nog met ons daarover te bellen. Dit irriteerde ons natuurlijk ontzettend. We hadden immers afgesproken samen te bellen. En belangrijker nog: als je ergens mee zit, zeg het dan meteen en laat het geen eigen leven leiden in je hoofd, zo dachten wij. We dachten lang na over hoe we hier nu mee moesten omgaan. We voelden hierbij ook dat we niet ons eigen gevoel wilden wegcijferen en appten uiteindelijk terug dat we de manier van communicatie op deze manier erg lastig vonden, maar dat we het er voor nu zo maar mee moesten doen. Dit deed op zijn beurt de bom barsten bij Loes, waardoor zij flink geïrriteerd raakte. Ze voelde zichzelf te weinig ruimte krijgen. We probeerden de boel nog te sussen door voor te stellen om dan de avond erna toch te bellen (zoals ze had voorgesteld) en dus dat Milan zich bij zijn vergadering zou afmelden. Dat vond Loes prima. We vonden het ’t belangrijkste om deze kou nu uit de lucht te halen.

Wat die volgende avond volgde, was een super ongemakkelijk en kort gesprek, waarbij wij de dingen voor de gynaecoloog probeerden te bespreken en Loes daar heel kortaf op reageerde. Bij herhaaldelijk vragen gaf ze aan zelf geen andere input te hebben voor de gynaecoloog. Ze liet verder ook nog niets los over waarom ze zich zo vervelend voelde. Dit gesprek had inderdaad geen meerwaarde zo, voelden we, en het leek zelfs averechts te werken… Er ontstond hoe meer we ons best deden steeds meer weerstand en afstand bij Loes, zo leek het. We besloten het voor nu maar zo te laten. We probeerden het zo goed mogelijk af te sluiten en wensten haar veel succes voor de volgende dag bij de gynaecoloog en hoopten dat ze gauw de ruimte voelde om ons beter te spreken. Het liet ons die avond maar niet los, wat was er toch aan de hand en ging dit zo nog wel goedkomen? We leken grip te verliezen. Zou onze kinderwens zo straks helemaal niet meer gaan lukken..?

In de volgende blog meer…

Cyclus 5: volop insemineren

Hallo!

In onze vorige blog lazen jullie dat we rond de ovulatieperiode maar liefst 5 momenten hadden gekozen om te gaan insemineren, ook al zou de ovulatietest negatief zijn. We twijfelden nog steeds of we die testen wel zo goed konden vertrouwen, maar hadden tegelijkertijd wel het idee dat Loes telkens tussen dag 16 en 20 ovuleerde. Het was fijn dat de strenge corona lockdown in Nederland en België inmiddels voorbij was (het was eind mei 2020), zodat we elkaar ook weer wat langer konden zien en het gezellig konden hebben. We hadden inmiddels al één keer insemineren erop zitten en twee dagen later zouden we weer opnieuw komen, deze keer overdag op een zaterdag zodat we er een leuke gezellige dag van konden maken.

De dag na de eerste inseminatie waren we een beetje aan het appen over andere zaken rondom ovulatie/inseminatie. Loes vroeg zich af of wij misschien nog de beschikking hadden over een andere inseminatiespuit die langer en dunner is. Maar dit is niet iets dat Milan standaard in zijn huisartsenpraktijk kan vinden, of waar Pieter toegang tot heeft in het ziekenhuis waar hij werkt als wetenschapper. Op de website van Freya lazen wij dat er ook zoiets bestond als een inseminatiecup, waarbij je een cupje kan inbrengen die op de baarmoedermond gezet kan worden. Aan dit cupje zit dan een dun slangetje verbonden, die zit aangesloten op een spuit. Maar we zagen dat de cupjes in verschillende maten bestaan, dus dan zou je de juiste grootte moeten weten van je baarmoedermond en die wist Loes natuurlijk niet. Loes las trouwens ook op de website iets over de zogenaamde billingtest. Vlak voor de eisprong is het baarmoedermondslijm sterk ‘dradentrekkend’, tot meer dan 10 á 15 cm. Op een andere website vond ze hier nog meer informatie over. Dit was Loes al eens eerder opgevallen en ze zou dit in het vervolg ook beter in de gaten willen gaan houden. Ze vond het wel een beetje ongemakkelijk dit met ons te gaan delen, maar wij zeiden dat ze zich daar echt niet voor hoeft te schamen!

De dagen die erop volgden, werd de ovulatietest al snel duidelijker, maar nog altijd lichter dan het controlestreepje. We begonnen heel even te twijfelen of we ons plan dan toch niet moesten omgooien, maar besloten toch gewoon het oorspronkelijke plan te volgen. Op dag 16 was de ovulatietest nog steeds lichter dan het controlestreepje, maar we besloten toch weer te gaan. We vertrokken rond lunchtijd en zouden om 14:30 uur in België arriveren. We hadden al van Loes gehoord dat de kinderen er heel veel zin in hadden! Het werd een erg gezellige dag, waarbij we een leuke wandeling hadden gemaakt met Loes, de kinderen en hun pony. Net voor etenstijd hadden we nog even “ons ding” gedaan en gingen we richting Pieters ouders in Roermond om daar te eten. Loes appte net na het insemineren dat ze toch echt wel al krampjes voelde, waardoor ze dacht dat dit het juiste moment was.

De volgende dag was het streepje van de ovulatietest nog steeds dezelfde intensiteit, in onze ogen. Volgens Loes was het toch wel iets positiever. 10 minuten later stuurde ze een nieuwe foto van de test, en de boodschap dat hij nog steeds aan het oplopen was. Wij vroegen wat er precies in de bijsluiter stond over hoe lang je deze ovulatietest moet aflezen. Loes antwoordde dat dit na 5 minuten is, dus dan zou toch de eerste interpretatie gelden. We begonnen ons toen wel een beetje af te vragen of de ovulatietesten in het verleden dan wel precies na 5 minuten zijn afgelezen, en of dat niet de reden was dat het af en toe zo op en neer ging met die testen. Loes zou in het vervolg een timer gaan zetten, zei ze. De andere signalen waren overigens overwegend negatief die dag.

De twee dagen erna was de ovulatietest zelfs weer wat lichter. We vonden het heel gek en snapten er niets meer van, maar het stelde Loes wel gerust dat ze het nu nauwkeuriger aanpakte qua afleesmoment van de ovulatietest, en ze excuseerde zich dat dit eigenlijk eerder had moeten gebeuren. We besloten ons aan het oorspronkelijke plan te houden en toch even een “kort bezoekje” te doen.

De ochtend hierna kregen we een berichtje dat de ovulatietest toch ineens positief was geworden. Het was dag 19 dus dat zou wel goed kunnen kloppen. Dus we besloten toch van de oorspronkelijk planning af te wijken en die avond nog eens extra op en neer te gaan, ook al waren we de dag daarvoor ook al geweest. We wilden het moment weer goed hebben ingedekt. Eén van de dochters van Loes vroeg of we onze zwemkleding wilden meenemen zodat we nog met hen konden zwemmen, maar het zou helaas weer een flitsbezoekje worden. Zwemmen zouden we een andere keer graag wel willen doen natuurlijk!

De dag daarna was de ovulatietest nog steeds erg positief en voelde Loes in de middag ook flinke steken, die op het ovulatiemoment zouden kunnen duiden. De overige signalen waren op dat moment ook allemaal positief. We moesten even goed nadenken en overleggen wat nu nog handig zou zijn qua inseminatie. We waren immers de vorige twee dagen ook al geweest en om vandaag weer meteen te gaan, vonden we wel zwaar. Het zou namelijk ook nog de volgende dag kunnen, want we lazen op internet dat een eicel 12-24 uur in leven blijft na de eisprong. Uitgaande van het ovulatiegevoel in de middag zou de volgende ochtend dus ook nog een goed moment zijn. Dat vond Loes ook wel een goed idee. Ze moest die dag wel werken vanuit huis, maar dan zou het tussen de bedrijven door wel moeten lukken. Wij waren die dag toevallig allebei vrij, dus wij waren flexibel. 

Die volgende ochtend waren we er al om 9.30 uur en hadden we meteen de inseminatie uitgevoerd. Het was een hele warme dag en we hadden voor de zekerheid onze zwemkleding ook maar ingepakt, zodat we een duik konden nemen in het zwembad, als de kinderen daar weer naar zouden vragen. En ja hoor! Uiteindelijk zijn we daar nog de hele dag gebleven met veel waterpret en trampolinekunsten. Een hele leuke dag!

Weer een dag later was de billingtest nog steeds erg positief, maar was de ovulatietest echt duidelijk in positiviteit afgenomen. We waren er gerust op dat we er alles aan hadden gedaan wat we zelf in de hand hadden. Het was nu aan de natuur om haar deel te doen. Spannend! Wat zou dit ons brengen??

Plan de campagne

Dag lezers,

We hadden dus een goed gesprek gehad met elkaar aan de telefoon. We begrepen elkaars kanten goed en respecteerden elkaar daar ook in, zo voelde het. Het voelde daardoor gelukkig weer goed voor iedereen en we probeerden alweer een plan te maken voor de volgende cyclus. Loes vroeg zich daarbij af of wij nog een homeopathisch middel kenden, dat zou kunnen helpen bij het normaliseren van haar cyclus en hoe wij daar dan tegenaan zouden kijken. We konden hier niet zo snel iets voor bedenken en zijn ook geen hele grote voorstanders van een homeopathische oplossing. Een ander idee van Loes en Hanne was dat bijvoorbeeld Pieter twee weken bij zijn ouders in Roermond zou kunnen blijven logeren om dan op die manier vaker te kunnen insemineren. Dit zodat de afstand dan korter is en omdat Pieter ook gemakkelijker vanuit thuis zou kunnen werken dan Milan. Zelf zagen we dit niet zo zitten, omdat we graag met z’n tweeën wilden blijven komen. Het is daarnaast natuurlijk ook niet niks om twee weken apart van elkaar te leven, en in je ouderlijk huis. We bedachten dat het goed zou zijn om de komende cyclus veel vaker een ovulatietest te doen, vanaf dag 8 tot aan het einde van de cyclus. Ook wilden we alvast momenten kiezen, zodat we minimaal 5 keer zouden insemineren en we daarmee een bredere periode zouden kunnen dekken. Uiteraard zouden we dan nog in de momenten kunnen schuiven aan de hand van ovulatietesten of andere lichamelijke tekenen. Het op en neer rijden was wel zwaar voor ons, maar ook wel weer te overzien. Bovendien hadden we een schema gemaakt van de afgelopen cycli met daarin de menstruaties, ovulatietesten en ovulatiegevoelens. Hierdoor kregen we een goed inzicht in wat goede momenten zouden kunnen zijn. Als laatste bedachten we dat we ook nog advies zouden kunnen inwinnen bij een gynaecoloog. In België kun je best laagdrempelig zonder verwijzing van de huisarts naar de gynaecoloog toe, dus dat wilden we ook in gang gaan zetten. Loes vond dit allemaal goede ideeën.

Een kleine week later vroegen we of Loes er al aan toe was gekomen om de afspraak bij de gynaecoloog te maken. Hier was ze nog niet aan toegekomen, want het was té hectisch geweest. We hoopten dat ze dit wel gauw kon doen, omdat er door de coronacrisis wel eens hele lange wachttijden zouden kunnen zijn. Weer een aantal dagen later vroegen we hoe het in z’n algemeenheid met Loes was en kregen we meteen het antwoord terug dat ze de volgende dag ging bellen voor een afspraak bij de gynaecoloog. Loes was nog steeds erg druk geweest door allerlei uitval op het werk. We werden er wel een klein beetje onzeker van dat Loes het zo ontzettend druk had en vroegen ons af of het wel haalbaar zou zijn voor haar om ons traject voort te zetten, en we spraken dat ook uit naar Loes. Loes en Hanne vonden het geen probleem om gewoon te blijven doorgaan. Het is nu eenmaal een hectische tijd, maar daar waren ze inmiddels wel aan gewend. Dat stelde ons al aardig gerust. Een paar dagen later stond de afspraak met de gynaecoloog vast, voor één maand later. We besloten in het eerstvolgende weekend nog eens goed te gaan bellen met elkaar over de inhoud van dit gesprek met de gynaecoloog.

Loes sprak uit dat het echt een goed teken is dat ze zo open en eerlijk met ons kan communiceren. Ze mag ons heel graag. Dat vinden wij ook heel fijn. Wij vinden het ook heel belangrijk om dingen uit te spreken naar elkaar, zodat ze niet opstapelen. Loes vroeg nog of we doordeweeks in de avond dan telkens pas rond 20:00 zouden kunnen komen, aangezien de kinderen dan al op bed zouden liggen. Dat vonden we natuurlijk geen probleem, veel vroeger was voor ons ook vaak geen optie (gezien onze reistijd) en het zou dan eerder later worden.

Het eerste inseminatie moment was aangebroken. Gelukkig hoefde dit niet meer op de grens te gebeuren omdat de lockdown in België opgeheven was. De test liet een héél licht streepje zien, maar we besloten toch ons oorspronkelijke plan te volgen om al relatief vroeg te starten met de eerste inseminaties. Zaadcellen zouden 3-5 dagen kunnen overleven in de baarmoeder dus dan zitten we zeker goed. Om 19:30 uur vroeg Loes hoe laat we er zouden zijn. We antwoordden dat we er om 20:00 a 20:05 uur zouden zijn, zoals we dus eerder hadden afgesproken. Ze zei daarop dat ze vandaag wat later waren en dat ze niet als een gek de kinderen gauw op bed ging leggen, want dan zou ze helemaal gestrest worden. Voor ons maakte het niet uit, maar we zouden het op haar verzoek in het vervolg wat eerder laten weten, dat we er dan ook echt rond 20:00 uur zouden zijn. Toen we eenmaal waren aangekomen, was het een gezellige boel nog met de kinderen erbij. Het was nog een warme avond en we speelden ook nog even kort met de kinderen buiten. Wat zou het heerlijk zijn als we dit ook met onze eigen kind(eren) zouden kunnen doen, dachten we.

Volgende blog het vervolg…

Chaos… (cyclus 4)

Hallo lezers,

We waren er gerust op dat we rond de ovulatie goed hadden geïnsemineerd ondanks alle coronamaatregelen. Nu was het weer afwachten geblazen tot Loes overtijd was en we dan eventueel konden testen op een zwangerschap.

Richting het einde van de cyclus vroegen we voorzichtig hoe Loes zich voelde. Hierop antwoordde ze dat ze zich eerlijk gezegd zwanger voelde. We hoopten het zo ontzettend! Ze vertelde dat ze de afgelopen tijd toch wel relaxed was geweest. De coronapandemie is niet leuk en alles loopt door elkaar heen, maar het had ook wel zo zijn ontspannende momenten, waarop je ook weer niet zoveel hoeft. We hoopten dat dit dan toch enigszins positieve omstandigheden waren voor de ontwikkeling van een zwangerschap.

De volgende ochtend was het zover en konden we de zwangerschap gaan testen. Het was inmiddels dag 34 van de vierde cyclus, dus een mooi moment. Al facetimend deed Loes de test met een portie urine, die ze al eerder had opgevangen. Opnieuw was het een beetje rumoerig op de achtergrond met de kinderen die ook af en toe door het beeld heen kwamen. Heel lief bedoeld, maar wij waren best nerveus voor de test. We spraken af pas te kijken als de incubatietijd van de test voorbij was. Maar ondertussen dat de test aan het ontwikkelen was, kwam Hanne al stiekem kijken of de test positief was. Hierdoor ontstond er nog meer hectiek, doordat Loes haar wilde tegenhouden. Toen eenmaal de tijd om was, keek Loes op de test, maar zag helaas geen streepje. “Of toch wel?”, begon ze te twijfelen. Misschien toch een heel licht streepje, waarvoor ze naar buiten moest lopen om het in het daglicht te zien. Wijzelf hadden toen wel al door dat deze test dan dus negatief was. Maar de twijfel aan de kant van Loes bleef maar aanhouden. Toen vertelde Loes ook dat ze de test niet helemaal vertrouwde, omdat de verpakking van de test al half open was geweest of iets dergelijks. Door alle chaos klapte Pieter een beetje dicht. Loes merkte dat op en vroeg wat er aan de hand was. Toen sprak Pieter uit dat hij deze manier van testen niet zo fijn vond. Het was te hectisch. En dat Hanne ondertussen al kwam kijken, was ook niet zo leuk geweest. Het is heel leuk als Hanne dan zou zien dat de test positief was, maar het is ook een grote anticlimax dat ze dan al zag dat de test negatief was. Best ongemakkelijk eigenlijk.

Na afloop van ons gesprek appte Loes nog om ons gerust te stellen, dat ze zeker wist dat het goed zou komen. Ze zou ook een bloedtest kunnen laten doen bij de huisarts, zodat het ook gewoon zwart op wit zeker was. Wij appten toen terug dat we even veel emoties voelden en we er even niets meer van snapten. Het was nu namelijk alweer 19 dagen na de vermeende ovulatie, en Loes was niet ongesteld maar ook niet zwanger (volgens deze test). Loes gaf aan dat het verstandig was om even een pas op de plaats te doen en de emoties de ruimte te geven. Zelf gaf Loes aan dat ze er kalm onder was, maar wel een beetje ongerust over ons. Pieter beaamde dat we even alles moesten laten bezinken, omdat hij er een beetje ondersteboven van was. Loes vroeg toen waarom hij juist deze keer zo ondersteboven was. Pieter vertelde hierop de hij zijn eigen emoties/gevoelens niet kwijt kon in de chaos van het gesprek. De volgende keer zou het misschien verstandig zijn als Loes een rustig plekje in huis zou opzoeken om de test te doen, zodat we daarna ook goed de aandacht aan elkaar konden geven? Gelukkig sprak Loes uit dat ze het fijn vond dat Pieter dit aangaf.

Enkele uren later appte Loes ineens dat ze nog een extra test in huis had liggen, maar het was nog steeds erg hectisch in huis. Ook gaf ze aan een beetje overstuur te zijn, maar ze wist niet zo goed waarom. We vroegen of ze de mogelijkheid zag om naar haar werkkamer te gaan om met ons te kunnen bellen. Maar nee, die mogelijkheid zag ze niet. Daarnaast appte ze dat ze te horen hadden gekregen dat één van hun kinderen nu officieel de diagnose autisme had gekregen en hoewel ze deze erkenning verlichtend vond, liep ze even helemaal vast in de frustratie. De combinatie van dat, de test van de ochtend en alles daaromheen was even allemaal teveel. We respecteerden helemaal dat ze om ruimte vroeg, maar ons leek het juist goed om het even uit te praten als ze erg aan het piekeren was over wat er die ochtend om het testmoment heen was gebeurd. We gaven aan dat wij juist wel behoefte hadden aan communicatie. Daar reageerde Loes niet op en ze stelde voor om de volgende dag de test opnieuw uit te voeren en dan zou ze ook tijd hebben om met ons te praten. Bij onszelf liepen de emoties en frustraties ook steeds hoger op door deze manier van communicatie via whatsapp. We appten dat wij de uitslag van de test het liefst vandaag nog hoorden omdat we al vanaf de ochtend in spanning en onzekerheid zaten over de uitslag. Als ze ons niet wou spreken, dan desnoods via de app? Hierop volgde enkel een foto van een negatieve zwangerschapstest… Loes gaf daarnaast aan ook de volgende dag niet te willen praten. We voelden dat dit zo helemaal uit de hand aan het lopen was en hadden een beetje een radeloos gevoel. We wilden het zo snel mogelijk uitpraten, maar Loes voelde zich onder druk gezet nu en wilde alsmaar meer ruimte. Uiteindelijk stemde ze in om toch de volgende ochtend te bellen en onze kant ook wel te begrijpen. Wijzelf hadden misschien niet genoeg stilgestaan, door al onze emoties, bij wat het nieuws over haar kind verder met Loes had gedaan. We moesten het allemaal maar eens wat tijd geven en de volgende dag goed uitpraten…

Wordt vervolgd…

Spannende inseminaties

Lieve lezers,

In onze vorige blog vertelden we over de lange cyclus van 46 dagen. We zetten onze vraagtekens hierbij, waarom had die cyclus zo lang geduurd? Komt het door alle coronaperikelen? Was ze toch even zwanger geweest waardoor de cyclus in de war was? Of is dit iets dat toch vaker zal gebeuren? De tijd zal het leren…

Met die coronaperikelen zal het de komende tijd in ieder geval niet beter worden. Loes en Hanne zaten inmiddels al 3 weken thuis met hun kinderen en dat had ook wel zo zijn weerslag op hen als gezin. Het vooruitzicht was ook weinig hoopvol, want de scholen zouden nog tot zeker eind april dicht blijven… Om hen een hart onder de riem te steken probeerden we een afspraak te maken om in het komende paasweekend even te facetimen. Dat leek Loes en Hanne ook wel leuk. We lieten het aan hen om een goed moment te kiezen. Door alle drukte was zaterdag al geen optie meer en zondag op eerste Paasdag leek ook al lastig te worden, dus we spraken af om maandag te facetimen. ‘s Avonds kregen we te horen dat Hanne heel erg moe was en ze stelden voor om een keer doordeweeks overdag te bellen. Dat ging voor ons alleen erg lastig worden, omdat wij beiden nagenoeg fulltime werken. We vonden het een beetje vervelend dat even kort facetimen niet gelukt was, maar we konden ons ook heel goed indenken dat het voor hen nu maar een lastige en vermoeiende tijd was zo thuis. 

Een paar dagen later was het alweer tijd om de ovulatie dagelijks te gaan testen. Toen het streepje al iets duidelijker werd, probeerden we af te spreken hoe we het gingen aanpakken nu de Belgisch-Nederlandse grenzen zo streng gecontroleerd werden. We waren namelijk vastbesloten om de coronacrisis ons er niet van te laten weerhouden om onze kinderwens in vervulling te laten gaan. We waren immers al zo lang bezig en om dat nu een aantal maanden stop te zetten, zagen we echt niet zitten. Het werd ons alleen wel lastig gemaakt om het praktisch uit te voeren. Hanne wilde namelijk niet dat we bij hen thuis binnen zouden komen omdat ze zich nu echt aan de coronaregels wilde houden. In België waren deze een stuk strenger dan in Nederland, zo mocht je in België toen al amper bezoek thuis ontvangen. Ze vond het krom dat Loes Hanne’s moeder verweet zich niet aan de regels te houden en Loes de regels nu zelf wel zou overtreden door ons toe te laten in huis.

We respecteerden dat natuurlijk helemaal en stelden twee opties voor:

1. Wij doen ons “deel” ergens in de buurt in een potje en we leveren het potje bij hun poort af.

2. Als we niet over de grens kunnen komen, zou Loes dan naar de grens kunnen komen om het op te halen? Loes kon namelijk wel over de grens, omdat ze in Nederland werkt (met een vitaal beroep).

Nadat we dit plan hadden gemaakt, was de ovulatietest de volgende dag positief. Loes had overigens eigenlijk geen andere aanwijzingen zoals libido, maar ze dacht dat door alle coronastress het nu anders zou zijn. We zaten nog eens goed na te denken over ons plan en we vonden het toch fijner om op de grens af te spreken, omdat je blijkbaar ook een boete kon krijgen als je werd aangehouden in België. Loes en Hanne dachten wel dat het op die manier minder kans van slagen zou hebben, omdat Loes dan nog een eindje terug naar huis moest rijden voordat ze kon insemineren. In onze ogen viel dat wel mee. Het was 20 minuten rijden voor Loes en sperma laat je vaak al 20-30 minuten staan voordat je insemineert (bij een semenanalyse kan het zelfs tot één uur). We besloten met z’n allen het zo te doen en vlak bij de grens in Maastricht in een woonwijk af te spreken. Het zou een unieke ervaring worden, grapten we.

Loes werd al aangehouden op de grens naar Nederland. Ze had een document van haar werk waarmee ze toestemming had om de grens over te gaan. De grenspolitie vond het wel een beetje gek dat ze om 19:00 ’s avonds nog moest gaan werken, maar ze kon wel koelbloedig een smoesje verzinnen. Ze vond het wel heel spannend, maar ze was de grens over! We ontmoetten elkaar aan de rand van een wijk aan de Belgisch-Nederlandse grens in Maastricht. Het was goed om elkaar weer even te zien en te spreken. Dat voelde weer erg goed. Maar nu was het moment aangebroken om ons “deel” te verrichten. Op de achterbank van onze auto deed een van ons zijn “deel” terwijl de ander met Loes stond te praten even verderop. Het was een aparte gewaarwording, maar ook dat was gelukt zonder problemen. Gauw gaven we het potje mee aan Loes en zij vertrok weer naar haar huis in België voor “deel twee”. Nadat het allemaal gelukt was, had Loes ons nog even gebeld om dat te vertellen. Dat vonden we heel fijn om te horen! Super dat het zo kon!

De volgende dag was de ovulatietest nog steeds positief en besloten we ons “trucje” nog eens te herhalen. Deze keer zou het alleen pas rond 21:00 uur ‘s avonds zijn, vanwege een drukke werkdag aan onze kant. Op zich was dat niet erg, maar Loes maakte zich wel zorgen of ze haar aan de grens dan wel zouden geloven dat ze moest werken. We zeiden dat ze ook kon vertellen dat ze iets was vergeten op haar werk, dat ze écht de volgende dag nodig had om vanuit thuis goed te kunnen werken. Met die smoes was het wederom gelukt en alles wat erop volgde. Op de terugweg hielden ze haar nogmaals staande en met een potje sperma in haar BH stond ze de grenspolitie kalm te woord. Wat een adrenaline rush! En wat een topvrouw!

De volgende dagen was de ovulatietest echt duidelijk aan het afnemen tot deze uiteindelijk negatief was. We waren er met z’n allen gerust op dat we de eisprong goed hadden “getackeld” ondanks de coronacrisis. Nu was het weer afwachten geblazen…

Fijn weekend!

Coronacrisis

Begin maart 2020 werd de eerste patiënt positief getest op COVID-19 in de huisartspraktijk waar Milan werkt. Dit was dus aan het begin van de coronacrisis in Nederland. Een paar dagen later werden er maatregelen in Nederland en België afgekondigd. België ging hier een stuk verder in dan Nederland. We begonnen ons af te vragen of we nog wel zouden kunnen insemineren… 

Halverwege maart had Milan zijn eerste dienst in beschermende kleding op de huisartsenpost. Vanaf die dag mochten Pieter en Loes ook niet meer fysiek op hun werk komen en moesten ze vanuit thuis werken. Ook de kinderen van Loes en Hanne konden niet meer naar school en daardoor raakten de kinderen een beetje van slag. Een dag later ging Frankrijk al in complete lockdown. “Wat gebeurt er toch allemaal?” vroegen we ons af. Loes stoorde zich bovendien aan het gedrag van haar schoonmoeder, die het niet zo nauw nam met de coronaregels en overal naar toe bleef gaan. De schoonouders wonen namelijk ook op hun erf in een aangrenzende woning. 

Een paar dagen later vertelde Loes per whatsapp dat ze zich erg down voelde. Ze had erg veel menstruatiepijn, terwijl ze eigenlijk had gedacht dat het deze keer “raak” zou zijn. Wij raakten hier op onze beurt ook wel wat down van, maar probeerden haar zoveel mogelijk op te vrolijken. Loes vertelde dat ze namelijk veel heldere afscheiding had gehad, wat kan duiden op een vroege zwangerschap. Hanne antwoordde hierop dat de pijn ook de innesteling zou kunnen zijn. Hier hoopten we dan maar op, maar dat probeerden we ook weer niet teveel te doen, om onszelf in bescherming te nemen. Het was immers rond dag 33 van haar cyclus en we bedachten om de volgende dag toch maar een zwangerschapstest te gaan uitvoeren. Deze had Loes niet in huis en door het coronavirus was dat ook lastiger om er op uit te gaan. Een dag later bleek de plaatselijke kruidvat ook niet open te zijn… Loes’ schoonmoeder zou later die dag een zwangerschapstest van de supermarkt meebrengen. Inmiddels waren de hevige krampen gewijzigd in een meer zeurderige pijn. Die dag kregen we ook te horen dat België de grenzen met Nederland nu officieel had gesloten. We begonnen steeds meer hoop te krijgen dat het nu toch “raak” zou zijn, want of we überhaupt de komende tijd nog zouden kunnen gaan insemineren was dus een groot vraagteken… Maar helaas, de zwangerschapstest bleek negatief te zijn.

De volgende dag vertelde Loes dat wanneer de zwangerschapstest die avond weer negatief zou zijn, ze dan schijnzwanger zou kunnen zijn. Loes voelde zich namelijk super zwanger. Hierdoor kregen wij toch weer hoop en waren dan toch opnieuw erg benieuwd. In de avond kwam Loes echter opeens met de boodschap dat als een test negatief was, je dan beter drie dagen kunt wachten voordat je weer test. Hier baalden we een beetje van, maar we volgden haar voorstel. Later vertelde Loes ook dat ze allerlei corona-achtige klachten had waarvoor ze de huisartsenpost had gebeld. De huisartsenpost had verteld dat ze dan maar gewoon thuis moest uitzieken. De tekenen van een naderende menstruatie waren overigens wel helemaal weg. 

Drie dagen later was de zwangerschapstest opnieuw negatief. We snapten er niets meer van… Misschien dan toch maar een bloedtest laten uitvoeren bij de huisarts? Dan weten we het echt helemaal zeker. Dat vond Loes een goed idee. Ze voelde zich inmiddels ook alweer beter in vergelijking met eerder. De volgende dag zei Loes dat ze toch weer een zwangerschapstest ging kopen in de winkel. We vroegen haar waarom ze nu toch niet meer naar de huisarts wilde gaan. Het bleek dat Hanne niet wilde dat Loes in een wachtkamer zou gaan zitten in deze tijden. We begrepen het ergens wel, maar we vonden het vooral vervelend dat achteraf de plannen weer gewijzigd werden. Het zou eigenlijk handiger zijn als Hanne ook meteen bij het maken van de plannen erbij zou zijn, maar hier hield ze zich telkens wat afzijdig in helaas. We lieten het hier maar bij, om geen ellelange discussie te gaan voeren over whatsapp en probeerden het vooral luchtig te houden. Weer een dag later bleek het kruidvat opnieuw gesloten te zijn. Loes maakte hierop alsnog een afspraak voor de volgende ochtend bij de huisarts.

De huisarts vond dat we veel te vroeg aan het testen waren. Hij vond dat je beter eerst vier dagen overtijd zou kunnen zijn voordat je zou gaan testen. Toch had hij wel meteen bloed geprikt om de test uit te voeren. Aan het einde van de dag zou Loes kunnen bellen voor de uitslag. Opnieuw kregen we de boodschap dat het zwangerschapshormoon in het bloed zo laag was, dat Loes echt niet zwanger kon zijn. We vonden het fijn om het in ieder geval nu zwart op wit te hebben. Misschien heeft Loes wel een menstruatie overgeslagen en zou het kunnen zijn dat een eisprong toch onderweg zou zijn. Om deze niet te missen zouden we vanaf 1 april weer ovulatietesten gaan uitvoeren. 

Op 2 april werd Loes dan alsnog ongesteld. Al met al een cyclus die 46 dagen heeft geduurd. Misschien was de cyclus van Loes nu erg in de war door alle corona-ontwikkelingen van de afgelopen tijd en omdat ze ziek werd rond dag 33 van haar cyclus? We zullen het niet zeker weten en probeerden onze ogen te richten naar het volgende ovulatiemoment.

Liefs, Milan & Pieter

Ovulatietest verwarring

Lieve lezers,

In onze vorige blog vertelden we dat Loes de zwangerschapstest ging uitvoeren. Via whatsapp video konden we live alles mee volgen. Het ging er wel een beetje hectisch aan toe, met kinderen op de achtergrond en Hanne die het ondertussen ook mee probeerde te volgen. Hanne probeerde intussen ook al te spieken of de test positief was. Na een paar minuten te hebben gewacht op het resultaat van de zwangerschapstest, kon Loes eindelijk gaan kijken. Helaas was hij negatief… Erg jammer natuurlijk… We probeerden elkaar nog maar even gerust te stellen voordat we ophingen.

De volgende dag werd Loes ook ongesteld, dus er was geen twijfel meer over mogelijk. Wel weer mooi op schema, dachten we maar. We evalueerden nog dat ze op dag 20 inderdaad die knalpositieve ovulatietest had en daarna ook een ovulatiegevoel. We hadden het erover dat we nu telkens de ovulatie konden verwachten tussen dag 16 en 20. Ook bespraken we nog wat het beste moment van inseminatie zou zijn. Loes en Hanna dachten namelijk dat het beter was om om de dag te insemineren en dan een stuk of drie keer. Wijzelf hadden met een goede vriendin Noortje gesproken, die gynaecoloog-in-opleiding is, en zij zei dat je beter twee dagen achter elkaar kan insemineren op de dag van de positieve ovulatietest en de dag erna, in plaats van er één dag tussen te laten. Wanneer de eisprong daadwerkelijk plaatsvindt, ben je hoogstwaarschijnlijk al te laat, volgens Noortje. Loes en Hanne konden zich hierin goed vinden. Zo gingen we het de volgende keer dus maar proberen.

Op 1 maart 2020 zouden we weer eens iets leuks met z’n vieren gaan doen, zodat we niet alleen maar rondom het ovulatiemoment elkaar zouden zien en spreken. We hadden bedacht om een escaperoom te gaan doen in Valkenburg. Een kamer van 3-6 personen zou hopelijk te doen moeten zijn met z’n viertjes. Een aantal dagen daarvoor liet Hanne helaas weten dat ze toch niet mee kon gaan. Ze moest namelijk op hun pasgeboren puppynestje letten en zat op dat moment met hun dochter in Londen voor hun verjaardagen. Jammer! “Maar dan gaan we er wat met z’n drieën van proberen te maken”, zeiden we tegen elkaar. Het was uiteindelijk een erg leuke dag geworden met de escaperoom (die we helaas verloren hadden), een lekkere lunch en heerlijke wandeling door Valkenburg. Het was leuk elkaar weer gezien te hebben. We spraken nog af dat Loes vanaf de volgende dag weer de ovulatietesten ging uitvoeren en dat we elkaar hopelijk gauw weer zagen voor een volgende inseminatiepoging.

De volgende dag vroegen we in de middag of Loes de ovulatietest had gedaan. Ze antwoordde aan het einde van de middag dat ze er nog niet aan toe was gekomen, omdat ze zich niet lekker voelde en het die avond wilde gaan doen. Opnieuw vertelden wij dat het belangrijk is om de test altijd op ongeveer hetzelfde moment van de dag te doen en dus in de ochtend, zoals we eigenlijk hadden afgesproken. Het zou voor ons bovendien ook heel lastig zijn om in de avond halsoverkop naar België te komen rijden, als dit nodig mocht zijn blijkend uit een test. De volgende dag hadden we aan het begin van de middag weer geen bericht en vroegen we er weer naar. Om 13 uur zei ze dat de test negatief was. De dagen daarna ging het beter met het testen.

Op een gegeven moment was de ovulatieteststreep bijna even donker als de controle, maar nog steeds een stukje lichter. Dit duidt volgens de bijsluiter nog steeds op een negatieve test. We besloten om er dan toch nog maar eentje ’s avonds uit te voeren (dus een tweede diezelfde dag), om te zien of hij dan wel positief was. Maar nee, dit bracht alleen maar extra verwarring, want die streep was juist een stuk lichter. Hoe kan dat nou, vroegen we ons allen af… Toch nog maar afwachten dan?

De volgende ochtend appte Loes om 7 uur dat haar gevoel echt “NU” zei. We vroegen haar de ovulatietest dan ook maar meteen uit te voeren, maar die gaf weer een lichte streep… We belden even met elkaar om een plan te maken en besloten om toch maar die ochtend te gaan insemineren. Loes had wel een erg drukke dag, dus we konden niet te lang blijven hangen. Nadat we geweest waren, appte Loes dat ze het echt heel fijn vond dat we een goede combinatie maakten van ‘gevoel’ en ‘testen’ en dat we dus niet alleen maar op de testen voeren. Ze was er echt van overtuigd dat dit het goede moment was. We begonnen ons daarmee wel echt af te vragen of de testen die we gebruikten wel betrouwbaar waren. De dag erna was de ovulatietest zelfs compleet negatief. Ze deed die dag ook nog een test van Clearblue, die ze nog had liggen. Die gaf hetzelfde resultaat. Verwarring alom… In de afgelopen maanden had Loes al veel verschillende ovulatietesten gebruikt. De keren dat we een goed positieve ovulatietest hadden, was het een test van het Kruidvat merk. We besloten daarom dat we die dan maar in het vervolg zouden gebruiken. Ook stelde Loes voor om toch nog iets meer van haar lichamelijke signalen te gaan delen, ook al vond ze dat af en toe ongemakkelijk. Dat vonden wij een goed idee en stelden Loes gerust dat ze zich daarvoor niet hoefde te schamen en dat het nu eenmaal “de biologie” is. Daarnaast noemde Loes dat een van ons daar ook een hele week zou kunnen blijven slapen om zo vaker in die week te kunnen insemineren. Hier voelden wij op dat moment weinig voor, vooral omdat het lastig is met ons werk en het tot nu toe prima te doen was voor ons qua op en neer rijden. 

Vooralsnog gingen we maar op deze manier verder. We moeten ook niet te ongeduldig zijn…

Tot snel weer, M&P

Cyclus 2, nieuwe ronde nieuwe kansen

Lieve lezers,

Dit hadden we niet meer verwacht! De ovulatietest was ineens heel duidelijk positief. Toevallig was Pieter vroeg wakker geworden en zag hij het berichtje, want het was een late avond voor hem geweest. Het was een hectische ochtend voor Loes en Hanne, want zij zouden die middag naar de ouders van Loes in het noorden van Nederland rijden. Nu was Loes met één van haar kinderen bij de muziekles. Het insemineren kwam nu dus eigenlijk helemaal niet zo goed voor hen uit. Oke, even creatief nadenken… Pieter had geen auto, maar kon de auto van zijn ouders lenen. Milan kon dus helaas niet mee, want hij moest die dag werken. Wat als Loes naar huis zou komen en Pieter daarna haar kind van muziekles zou afhalen? “Oja, dat is een goed idee”, zei Loes. Nou zo gingen we het dan dus doen. Pieter reed eerst naar Loes en Hanne’s huis. Ondertussen kwam Loes thuis en kon zij de inseminatie doen. Toen ging Pieter weer gauw naar de muziekles om hun kind op te halen. Het was een hele bijzondere ochtend…! Maar het was wel gelukt! Aan het einde van die middag had Loes ook een soort eispronggevoel, dus dat gaf ons alleen nog maar een beter gevoel. Het was een goede timing geweest. 

De volgende ochtend was de ovulatietest nog steeds knalpositief en we gingen overleggen wat we het beste konden doen. Loes en Hanne zouden die dag weer terugrijden naar België, nadat ze hadden geslapen bij de ouders van Loes. In principe kwamen ze zowat langs Nijmegen op hun weg terug naar huis en konden we weer het moment benuttigen om te insemineren. Dit zou we dan deze keer bij ons thuis zijn. Voor Loes was dat niet helemaal ideaal natuurlijk, want dat is niet haar eigen vertrouwde omgeving. We hadden al voorgesteld dat we misschien een kleine wandeling met de kinderen zouden kunnen maken. Dus we hadden gezamenlijk besloten om ook dit moment aan te grijpen. 

We hadden een erg goed gevoel over deze cyclus. Er was flink geïnsemineerd en er waren ook nog wat dingen uitgepraat, zodat we elkaar beter konden begrijpen en weer op één lijn zaten. Dat voelde bij elkaar heel goed!

De volgende ochtend had Loes echt onmiskenbaar een eispronggevoel en de ovulatietest nog steeds superpositief. Na wat berichtjes over en weer besloten we niet weer ’s avonds na ons werk op en neer te gaan, omdat we al veel hadden geïnsemineerd en we op internet lazen dat een eicel maar 12 uur overleeft na de eisprong, wanneer deze nog niet bevrucht is. Het was wel “een heftig ei” volgens Loes, want ze had flinke krampen.

Een paar dagen later hadden we uitgerekend wanneer we ongeveer op zwangerschap konden gaan testen. Loes vertelde ons toen dat ze echt niet dacht dat ze zwanger zou zijn. Dat viel best rauw op ons dak… Ze vertelde dat ze eigenlijk precies hetzelfde gevoel had als de maand daarvoor. Hanne reageerde daar de volgende dag grappend op dat Loes wel heel chagrijnig was en dat dat hopelijk van een eventuele zwangerschap zou komen!

De dag voordat we zouden gaan testen kwam Loes toch met het idee pas te gaan testen zodra ze echt overtijd zou zijn. Dat zou pas aan het einde van het weekend betekenen. We vonden het een beetje vervelend dat ze zo nipt het plan wilde veranderen en dat ze daar niet wat beter over had nagedacht toen we het plan eerder al hadden gemaakt. Maar aan de andere kant zou het dat weekend ook Valentijnsdag zijn en vonden we het ook niet zo erg om pas op zondag te testen. 

De volgende dag zei Loes nog dat ze niet meer dacht dat ze niet zwanger zou zijn, maar dat ze het tegelijkertijd ook echt niet meer wist. Ze had verschillende gevoelens. Dat maakte het eigenlijk alleen maar spannender voor ons en we wilden eigenlijk meteen testen, maar we moesten nog één dagje wachten. We spraken af om de volgende ochtend te gaan testen op de ochtendurine. We hadden opgezocht dat je dan het middelste gedeelte van de straal zou moeten opvangen en dat de urine maximaal 4 uur in de koelkast bewaard kon worden voordat de test wordt uitgevoerd.

Die volgende dag gingen we dan dus eindelijk testen! Via whatsapp video konden we live alles mee volgen. Het ging er wel een beetje hectisch aan toe, met kinderen op de achtergrond en Hanne die het ondertussen ook mee probeerde te volgen. We moesten 1 tot 2 minuten wachten op de uitslag. Hier de volgende keer meer over…

De eerste strubbelingen…

Lieve lezers,

We zijn weer terug van lange tijd weggeweest! Er is ontzettend veel in de tussentijd gebeurd sinds onze laatste blog van augustus 2020, die vertelt over januari 2020. Inmiddels zijn we ruim een jaar verder en is het begin 2021. Vanaf nu gaan we jullie weer helemaal bijpraten. Helaas zijn we nog steeds niet zwanger en zijn er een aantal flinke hobbels op onze weg gekomen… We zullen jullie vanaf nu weer zo uitgebreid mogelijk gaan proberen bij te praten.

In onze vorige blog van vele maanden geleden vertelden we dat we voor de eerste keer geïnsemineerd hadden. De ovulatietesten en overige gevoelens waren in de dagen voor deze inseminatie niet duidelijk, maar toch had Loes op 1 januari 2020 een soort eispronggevoel, waardoor we toch het zekere voor het onzekere hadden genomen om voor de eerste keer te gaan insemineren. Toch kwam er twee weken later een menstruatie op gang en waren we dus helaas niet zwanger. “Kop op en op naar de volgende cyclus”, zeiden we met z’n allen vol goede moed.

De volgende dag hadden we met een bevriend homostel, Kamal en Bart, afgesproken. We kenden hen nog niet zo lang, maar nadat we Kamal hadden gezien op de draagmoeder informatiebijeenkomst van Nij Geertgen, hebben we met hem en zijn partner Bart een aantal keer afgesproken en onze ervaringen uitgewisseld. Zoals we in die blog al vertelden, zijn zij met een commercieel draagmoedertraject bezig in Canada. Kamal en Bart hadden het leuke idee om een wensballon op te laten, als mooi begin van het nieuwe jaar en om onze beide trajecten te “ondersteunen”. Dit werd een erg mooi moment en we hoopten voor elkaar het beste!

Op een gegeven moment in de cyclus was Loes weer begonnen met het doen van ovulatietesten. Bij een regelmatige cyclus van 28 dagen treedt een ovulatie op rond dag 14 van de cyclus. We wisten wel al dat dit bij Loes wat langer duurt, ze heeft namelijk een langere cyclus van ongeveer 35 dagen. Hierbij verwachten we de eisprong dan ook rond dag 20, omdat een ovulatie eigenlijk altijd 14 dagen voor de menstruatie (het begin van een nieuwe cyclus) optreedt. Maar we wilden koste wat kost ook het moment niet missen, waardoor we op tijd met ovulatietesten begonnen. Op dag 16 was de ovulatietest nog steeds volledig negatief, maar we besloten wel om toch alvast te gaan insemineren. Op internet staan wisselende berichten over hoe lang spermacellen kunnen overleven in het vrouwelijke lichaam en die variëren van 3-5 dagen. Deze inseminatie was overigens wel na een weekendje weg naar Delft voor Milan’s verjaardag, waarna we op maandagavond (na ons werk) dus nog besloten op en neer te gaan rijden. Snel eten en de auto in. Na 20:00 ’s avonds waren we bij Loes en Hanne gearriveerd en om 23:15 waren we weer thuis in Nijmegen. Dat was ons het dagje wel, maar alles om ons doel te bereiken! We hadden die dag met Loes samen besloten en afgesproken dat we de volgende keer weer zouden langskomen zodra de ovulatietest echt positief was of dat er duidelijke andere lichamelijke signalen zouden zijn.

De volgende dag duurde het even voordat we wat hoorde van Loes. Op een gegeven moment die dag hoorden we van Hanne dat Loes het even rustig aan wilde doen. Loes reageerde even daarna zelf dat ze de afgelopen dagen zo hard had gewerkt, dat ze nu stond te trillen. Dat vonden wij wel heftig om te horen. We hoopten dat Loes wel goed voor zichzelf zou zorgen en daardoor ook ontvankelijk kon zijn voor een zwangerschap. Ook vertelde ze dat ze het af en toe moeilijk vindt om altijd per mobiel (whatsapp) bereikbaar te zijn, maar dat ze zich ook realiseert dat dit niet altijd leuk is voor mensen om haar heen. Op de app volgde een soort minidiscussie over wat bereikbaar-zijn betekent voor eenieder, die later ook vanuit Loes overging in het thema ‘vertrouwen’. We merkten dat we hier anders tegenaan keken dan zij. Dat mag en moet ook kunnen. Hier zullen we dan ook echt op moeten blijven letten in de toekomst, naar elkaar toe bewegen of een middenweg in zoeken. De ovulatietest was overigens nog steeds negatief…

De volgende ochtend kregen we een foto van een negatieve ovulatietest van Loes, met het bericht dat zij en Hanne dachten dat het goed zou zijn om toch vanavond en overmorgen te insemineren. Wij vroegen aan Loes wat haar gedachten had doen veranderen om toch weer te gaan insemineren bij een negatieve ovulatietest, anders dus dan hetgeen we eerder hadden afgesproken. Voelde ze nu dan andere duidelijke lichamelijke signalen? Hierop volgde een kort bericht dat Loes nu erg druk was met haar kinderen en dat ze pas rond 12 uur de tijd zou hebben om te reageren. Later op de ochtend reageerde ze dat onze discussie (de dag ervoor) via whatsapp wel wat gevoelens bij haar heeft losgemaakt over controle en vertrouwen. Wijzelf konden op dat moment lastig overleggen met elkaar wat nu te doen, omdat we beide druk aan het werk waren. Tijdens de lunchpauze hadden we besloten om die avond toch maar te gaan, vooral ook om deze irritaties zo snel mogelijk uit te kunnen praten.

Na 21:30 uur waren we gearriveerd bij Loes en Hanne in België. Hanne lag al boven op bed en was dus niet bij ons gesprek aanwezig. Het was in het begin een beetje ongemakkelijk, omdat we wisten dat er iets uitgesproken moest worden. We hadden die avond een heftig, emotioneel maar ook goed gesprek met z’n drieën. Loes vindt het belangrijk om haar eigen lichamelijke gevoelens te volgen en vertrouwt niet zo op ovulatietesten. Ze zal in het vervolg ook meer haar lichamelijke gevoelens met ons gaan delen, maar hiervoor moet ze wel even over een soort drempel stappen. Wij, daarentegen, kunnen die gevoelens niet voelen en vertrouwen juist wél op de ovulatietesten, ook omdat Loes deze in het verleden ook had gebruikt en deze telkens goed overeenkwamen met het ovulatiegevoel en 2 weken erna een menstruatie. Een ander belangrijk punt in het gesprek was dat Loes ons af en toe wat te controlerend vindt, dat had ze ook al eerder met de medicatie van ons Cyprus traject gemerkt. Ze voelde hierin dat wij haar niet helemaal vertrouwden. Wij probeerden haar uit te leggen dat het voor ons niet een gebrek aan vertrouwen is, maar dat we juist ook heel erg betrokken willen zijn. We willen juist meedenken en meedoen in het proces en ervoor zorgen dat zij niet het gevoel heeft dat ze het alleen moet doen, maar dat wij naast/achter haar staan. We vonden het heel fijn om dit zo naar elkaar uit te spreken en konden elkaar hierin ook beter begrijpen, zo hoopten we.

Op de terugweg werd Pieter afgezet door Milan bij zijn ouders in Roermond, omdat Pieter de volgende dag met oude schoolvrienden zou gaan lunchen daar. Milan had dienst op de huisartsenpost de volgende dag en reed door naar Nijmegen. De volgende ochtend kregen we vroeg een appje van Hanne dat de ovulatietest positief was…

Hierover de volgende keer meer.

Liefs, Milan & Pieter