Terugblik met tranen

9 december 2018. 
Daar zaten we dan, in de auto, op weg naar huis. Enkele minuten geleden hadden we afscheid genomen van onze draagmoeder Carla, nadat we bij haar de twee zwangerschapstesten hadden uitgevoerd. Twee keer negatief, twee harde klappen in ons gezicht. Onwerkelijk gevoel in het kwadraat. We waren na de tweede negatieve test eigenlijk alle drie even helemaal stilgevallen. Wat zeg je op zo’n moment, waarbij je allemaal even tijd nodig hebt om het tot je door te laten dringen? Een moment dat je van tevoren incalculeert, maar toch weinig vooraf bij kan voorstellen. Waar je je dus onvoldoende op kan wapenen. In ons geval resulteerde dit in een mix van peizende stiltes en uitingen van ongeloof. “Hoe kan dit toch?”, “Was het dan echt op niets uitgelopen?”, “Wat een sof” en “Wat onwerkelijk hè?” waren enkele reacties. Echt indalen deed het nog niet, zo merkten we. We zagen: ook bij Carla nog niet. Er was nog niet echt verdriet bij een van ons, vooral veel ongeloof. Verdriet zou later pas komen, kunnen we met de wetenschap van nu zeggen.

Ook de eerste minuten in de auto was het tussen ons tweeën stil. Af en toe nog zo’n uiting van ongeloof, maar verder stil. Ongemakkelijk stil bijna, terwijl een stilte normaal nooit ongemakkelijk voelt in onze 8-jarige relatie. We probeerden elkaar wat moed in te praten, want ja “dit was natuurlijk een optie, een positieve test kon, maar dit kon ook, dat wisten we van tevoren”. “Er komt vast weer iets anders op ons pad” zeg je dan, maar tegelijkertijd voel je als je dat zegt vooral veel twijfel of dat wel écht zo zal zijn. Het was onze laatste poging geweest in deze hoogtechnologische draagmoeder constructie, dat was duidelijk van tevoren afgesproken. Zowel onze draagmoeder Carla als onze eiceldonor Annet (de zus van Milan) waren daar heel helder over geweest voordat we naar Cyprus vertrokken in november 2018. Het was onze tweede poging geweest om een zwangerschap tot stand te brengen, nadat de eerste poging van april 2018 jammer genoeg was geëindigd in een miskraam. Het had in april al even zo dichtbij gevoeld. We hadden al even mogen proeven aan het gevoel “zwanger te zijn”, even gefantaseerd over wat er allemaal zou komen gaan, zelfs al voorzichtig wat plannen in ons hoofd gemaakt. In de auto zittend dachten we terug aan deze twee pogingen, passeerde alles nog een keer in gedachten de revue. Het was immers twee uur rijden van Carla’s huis naar het onze in Nijmegen. Een tijd die vandaag natuurlijk langer voelde dan die werkelijke twee uur. Opgesloten in een auto, zonder veel afleiding, konden we onszelf prima “pijnigen” met onze gedachtes. Van de andere kant bekeken: een prima manier om alles te laten indalen en een eerste stap te zetten in de verwerking. 

We dachten aan de twee dure en emotionele Cyprus reizen. De twee keer twaalf dagen, die we telkens minutieus hadden voorbereid. Op eigen kracht hadden uitgevogeld hoe alles moest. Welke van de vele Cypriotische klinieken het beste bij ons paste, wat de IVF-behandeling precies inhield, en welke medicatie we precies moesten bestellen in het Verenigd Koninkrijk. Gelukkig hadden we hierbij het geluk gehad zelf een medische achtergrond te hebben (Milan als huisarts, Pieter als immunologisch onderzoeker), dat scheelde toch best wel wat. We dachten aan de eicelpuncties bij Annet, de bevruchtingen met de zaadcellen van Pieter, de groei van de embryo’s en uiteindelijk de terugplaatsingen bij Carla. Ook spraken we na over de periode vóór de twee Cyprus reizen. Over hoe we ruim 2,5 jaar geleden begonnen waren met het oriënteren op onze kinderwens, vlak na ons geregistreerd partnerschap en de overhuizing naar ons huidige huis. Hoe we via een ronde langs Dito!, Meer Dan Gewenst en verschillende super lieve andere wensvaders de beslissing hadden genomen op zoek te gaan naar een draagmoeder. Onze blog opstartten en op een gegeven moment via een reactie op onze blog in contact kwamen met onze lieve draagmoeder Carla. Zij durfde al snel samen met ons het spannende avontuur aan, ook voor haar een eerste hoogtechnologisch draagmoeder traject. Wat volgde was een ingewikkelde oriëntatie op de mogelijke plekken waar we terecht zouden kunnen in Europa, waarbij – na een teleurstelling in België – uiteindelijk alleen Cyprus als optie overbleef. Daarnaast de gelijktijdige zoektocht naar een eiceldonor, waarbij voor ons essentieel was dat dit geen anonieme donor zou zijn voor het toekomstige kind. Milan’s zus Annet was zo super lief om zichzelf op te werpen en net als Carla alle medicatie te doorstaan (inclusief de soms niet misselijke bijwerkingen). Wat waren we deze twee vrouwen dankbaar dat zij ons deze twee kansen hadden willen geven.

Denkend aan Annet, beseften we ons dat we haar ook zo snel mogelijk wilden inlichten. Natuurlijk wist zij van ons testmoment van vandaag af en ze had ons gevraagd haar op de hoogte te houden. Ditzelfde gold voor onze ouders, die zo met ons hadden meegeleefd. We zaten inmiddels bijna een uur in de auto en vonden dat we het niet langer konden uitstellen, we moesten ook hen het slechte nieuws vertellen. Nog voordat we een wegrestaurant hadden gevonden om even te stoppen en rustig te bellen, belde Annet al naar Milan. Toch maar gewoon direct opnemen, dachten we. Al snel na het aannemen van het gesprek kwamen dan eindelijk de tranen bij Milan… Het viel hem ontzettend zwaar om Annet te vertellen dat het was mislukt. Hoe zeg je zoiets, waarbij je de ander wilt sparen, maar niet kúnt sparen. Je móet vertellen hoe het zit, dat alle inspanningen voor niets zijn geweest. Terwijl je het jezelf, maar vooral ook de ander zo gunt, want die ander gunde het jou ook zo. Pieter, die achter het stuur zat, besloot de eerstvolgende afslag op de snelweg te nemen en reed de auto een industrieterrein op. Daar hebben we ruim een half uur stilgestaan, het regende ondertussen flink. Gebeld, samen gehuild, en nog een keer gebeld (met onze ouders). Het luchtte wel echt op om het anderen te vertellen, al was het natuurlijk ook super moeilijk. We hadden het onze ouders ook zo gegund voor het eerst opa en oma te worden.

Na onze stop dachten we het laatste uur van onze reis naar huis vooral over het “wat nu?”. We realiseerden ons dat dit het was, hiermee sloot zich onherroepelijk het hoofdstuk met onze draagmoeder Carla en eiceldonor Annet. Hoe rot het ook voelde, “als we een kind willen, moeten we verder, moeten we opnieuw beginnen. We zullen op een gegeven moment weer een nieuwe zoektocht moeten starten naar een draagmoeder” zeiden we tegen elkaar.

Thuis aangekomen voelde alles als een soort film. De deur die we nog hoopvol achter ons hadden dichtgetrokken, openden we nu weer met een gevoel van ontgoocheling. We ploften op de bank en sloegen een arm om elkaar heen. Het was nu vooral zaak om onszelf weer enigszins bij elkaar te rapen voor de volgende dag, waarbij het weer een gewone maandag zou zijn, het normale leven weer gewoon doorging. Het leven dat het afgelopen jaar, wat onze kinderwens betreft, nog vol hoop was geweest. 

De eerste dagen en weken verliepen moeizaam, vooral de feestdagen in december waren rot. Familie en vrienden vroegen ons geïnteresseerd naar onze vorderingen en wij besloten maar gewoon vanaf het begin af aan eerlijk en open te zijn. Zoals we de afgelopen jaren ook waren geweest bij goed nieuws. Op oudjaarsavond stonden we op ons balkon en keken uit over de Waal, naar al het vuurwerk. Vorig jaar stonden we hier ook, toen nog vol hoop proostend op onze Cyprus avonturen, die nog voor ons lagen. Wat zou 2019 ons brengen?

In de twee maanden die volgden, gunden we onszelf rust en werkten we tegelijkertijd onze blog bij. We waren immers gestopt in november, vlak voor ons vertrek naar Cyprus. Ook besloten we onze anonimiteit een beetje te doorbreken en een bericht op Facebook te plaatsen. Om weer meer mensen deelgenoot te maken van onze zoektocht, onze droom. Wie weet kunnen we het lot in 2019 een beetje tarten… 

Veel liefs van Milan & Pieter

Negatiever kan niet…

Terug uit Cyprus hadden we nog een paar dagen vrij van ons werk om van onze intensieve reis bij te komen. Dat hadden we de vorige keer niet gedaan (we waren heel snel weer gaan werken) en die vrije dagen waren nu toch wel erg fijn! We wandelden door de stad, spraken af met familie, en hadden vooral tijd om samen weer om te schakelen naar het gewone leven. Cyprus voelde op de een of andere manier als een onwerkelijk iets, zo ontzettend anders dan ons gebruikelijke leven, bijna een droom, alsof het niet echt was gebeurd. Zo’n gek idee dat je enkele dagen geleden nog drie “mini-baby’s” hebt laten terugplaatsen in de baarmoeder van een vrouw die nu aan de andere kant van Nederland is. Eigenlijk te bizar voor woorden. We voelden ons erg bevoorrecht dat we dit hadden meegemaakt en op het punt waren waar we op dat moment waren.

We konden natuurlijk ook niet wachten tot het zover was om eindelijk te gaan testen. We hadden er eigenlijk wel een goed gevoel bij. Zeker gezien alle ingewikkelde stappen die we dit keer hadden doorlopen, waarbij alles uiteindelijk toch relatief goed was afgelopen. Het voelde in dat opzicht als een zekere overwinning dat we het geheel in zo’n goede banen hadden kunnen leiden, kunnen organiseren. Plus: de vorige keer waren we ook initieel zwanger. “Dat zou dan nu toch ook wel minstens zo zijn?”

Deze keer hoefden we overigens ook niet meer om de drie dagen naar Carla af te reizen om hormoonspuiten te zetten in haar spier. Deze waren niet zo goed bevallen voor Carla en daardoor vervangen door spuiten die ze (dagelijks) zelf kon zetten onder de huid. Het was voor ons dus enkel en alleen afwachten en duimen… Meer hoefden en konden we niet doen. Dus probeerden we zoveel mogelijk afleiding te zoeken met ons werk en ons sociale leven. Qua sociale leven hadden we dit keer overigens het moment van onze Cyprusreis alleen tegen onze allerbeste vrienden en onze directe familie verteld. De rest van onze omgeving wist alleen dat we nog een tweede poging zouden gaan doen, maar niet precies wanneer. We hadden van de eerste poging geleerd dat veel mensen vertellen wanneer je precies gaat, niet alleen meer steun betekent, maar ook minder “vrijheid” rondom het wel of niet vertellen van bepaalde dingen. Denk aan het updaten rondom belangrijke momenten tijdens de reis (eicelpunctie en embryo transfer) maar ook de uitkomst van de zwangerschapstest. Mensen vragen daar toch telkens naar, begrijpelijk en heel lief ook. We vonden het prettiger om deze momenten nu voor de meeste mensen zelf te kunnen bepalen, maar de “inner circle” kun je natuurlijk niet in het ongewis laten.

Wat betreft het testen waren we wel een beetje in de war met wanneer we dit nu konden gaan doen. Bij een dag 5 embryo transfer zou je na 10 dagen in het bloed kunnen testen en vanaf dag 12 in de urine. Was dit nu ook hetzelfde bij deze dag 3 embryo transfer? Gelukkig konden we met Dr. Vedat appen en antwoordde hij weer gauw terug. Hij adviseerde om een bloedtest 12 dagen na de embryo transfer te doen, vanwege de dag 3 embryo transfer. De groei loopt immers 2 dagen achter en het duurt dus ook 2 dagen langer voordat je op het punt bent dat het HCG-hormoon zodanig hoog is dat je het betrouwbaar kunt meten. Maar helaas, deze dag 12 viel voor ons in het weekend, op zaterdag… De urinetest-dag (dag 14) lag op maandag. Vorige keer was het ook al lastig voor ons geweest om een testmoment te plannen, omdat het toen precies op Hemelvaartsdag viel. Zie onze eerdere blog. Het is trouwens niet aan te raden om een dag eerder te testen, omdat je dan vals-negatief zou kunnen testen, een onnodige teleurstelling. Dilemma weer…

Dr. Vedat vertelde ons ook nog dat (in ons geval) de HCG-waarde vanaf dag 12 boven de 5 U/ml zou moeten liggen voor elke embryo die op dat moment nog leeft. Dus bij 1 embryo: minimaal 5 U/ml. 2 embryo’s: minimaal 10 U/ml. 3 embryo’s: minimaal 15 U/ml. We gingen op zoek naar de gevoeligheid van urinetesten. We zagen dat deze varieert van 6,3 tot 25 U/ml. De vorige keer, toen we een bloedtest uitvoerden op dag 13, zat onze HCG al op 388 U/ml. Al was het toen weliswaar een dag 5 embryo transfer. Maar toch, dan zouden we de HCG deze keer toch ook gemakkelijk moeten kunnen detecteren met een urinetest?! We besloten dan ook om toch op zondag 9 december 2018 (dag 13 na de embryo transfer) te gaan testen met een urinetest.

Met een extra gevoelige zwangerschapstest (geschikt voor vroege detectie van een zwangerschap) van het Kruidvat in de aanslag reden we die zondag naar Carla. Het was een lange autorit. Zoals jullie weten is de autorit naar Carla altijd een heel eind, maar het voelde dit keer natuurlijk extra lang: we waren zo benieuwd en gespannen! Toen we bij haar arriveerden, dronken we eerst gauw een kop thee. Carla kon, net als wij, gelukkig ook niet wachten om te testen en stelde voor om deze dus maar snel te gaan uitvoeren. Ze had zelf ook nog een zwangerschapstest in huis en deze gebruikten we dan ook eerst. Op de gebruiksaanwijzing stond dat we deze een paar seconden in de urine moesten houden en daarna 2 minuten laten ontwikkelen. De vorige keer knalde het streepje er overigens al binnen een paar seconden vanaf. We waren erg hoopvol gestemd, maar tegelijkertijd beseften we ook dat het net zo goed kon zijn dat hij nu negatief was…

Daar gingen we dan. In de eerste minuut gebeurde er niet zoveel… “Oké, dit is geen knaller zoals de vorige keer, maar misschien hebben de dag 3 embryo’s een wat tragere start gehad?” We wachtten dus verder af. Het waren twee hele lange minuten… Er gebeurde tot ons verdriet helemaal niets in het testvenster… Ook niet eens een vaag onduidelijk streepje… Dit kan niet waar zijn! We gingen op zoek naar een uitweg. Op de bijsluiter zagen we dat deze test vanaf 25 U/ml kon detecteren. De test die wij mee hadden gebracht detecteerde vanaf 6,3 U/ml. We besloten deze dus ook nog maar te proberen. Maar helaas, onze bedachte uitweg, ons “excuus” bleek niet te kloppen. Hetzelfde scenario herhaalde zich opnieuw… Negatiever kon eigenlijk niet… Niet eens zwanger?! Dit was echt wel de domper van het jaar… Een echte anticlimax. Hoe dan? De embryo’s zagen er goed uit voor dag 3 en de transfer was toch goed gegaan? Maarja, we wisten ook: daarna zijn er nog zoveel andere factoren die het alsnog kunnen doen laten mis gaan. Innesteling, zelfstandig in de baarmoeder doorgroeien, etc. Maar toch. 3 embryo’s! En niet eens eentje die was blijven zitten!

Een en al vragen, een en al ongeloof en teleurstelling. En dan realiseer je je ineens dat dit onze laatste kans was geweest. Dit was het… Een intens verdrietig moment. Carla was ook erg verdrietig. Ook zij had er een goed gevoel over gehad van tevoren. Ongelooflijk…

Dit was het dan…

De laatste dagen op Cyprus (Cyprus 2.0 dag 10 t/m 12)

Lieve bloglezers,

In de vorige blog vertelden we dat het eerste contact met onze nieuwe coördinator Julie een beetje stroef verliep, op zijn zachtst gezegd… Uiteindelijk kregen we, na verschillende keren aandringen, toch in de middag (van dag 10) een korte zakelijke e-mail van haar met het recept voor de hormoonpleisters van Carla. We vonden het jammer dat ze niet even de tijd nam om zichzelf voor te stellen via de telefoon of in ieder geval via de mail. We kenden haar immers nog helemaal niet en hadden voorheen nog nooit met haar gemaild of gesproken. Maar goed, we hadden nu in ieder geval hetgeen dat we nodig hadden, en daar gaat het dan uiteindelijk om. Het recept stuurden we zo snel mogelijk door naar de apotheek van Nij Geertgen en de vader van Milan kon het tegen het einde van die dag al bij ze ophalen.

Omdat de embryo transfer dit keer dus 2 dagen eerder plaats had gevonden dan oorspronkelijk gepland, hadden we nu nog een aantal dagen over om vol te maken op Cyprus. De rest van dag 10, dag 11 en 12. We wisten niet zo heel goed wat we met de tijd wilden doen, omdat we Carla ook veel rust wilden gunnen. Dus een excursie of iets dergelijks zit er dan niet echt in, omdat je dan meteen minimaal 4 uur weg bent en daar ook veel bij moet lopen… Bovendien hadden we tijdens onze eerste Cyprus reis al behoorlijk wat highlights van het Turkse eilanddeel gezien. We besloten daarom om overal maar gewoon rustig de tijd voor te nemen: lunchen, winkeltjes afstruinen (maar niet te lang), kleine wandelingen door het dorp maken, kaarten, dineren.

Op dag 11 kregen we trouwens nog heel goed (en onverwachts) nieuws te horen. We werden tijdens de lunch gebeld door Umit, van Team Miracle. Hij vertelde ons dat de vierde embryo, die in eerste instantie er het minst goed had uitgezien, het toch had gehaald tot dag 5! Dit hadden we eigenlijk niet meer echt verwacht en dus ook niet meer op gehoopt, omdat men hem er dus op dag 3 niet zo geweldig uit vond zien. We kregen van Umit de vraag of we deze opnieuw wilden laten invriezen. Het was weliswaar geen A-kwaliteit embryo, maar we konden het ook niet zomaar weggooien, ook al was dit Carla’s laatste poging. Wie weet wat er in de toekomst nog gebeurt… We besloten deze dan ook te laten invriezen. Wanneer de ingevroren embryo van onze vorige poging ook naar de kliniek van Dr. Vedat zou worden verplaatst, hadden we er dan weer in principe twee in totaal. We hadden van Umit in het eerdere gesprek (zie de vorige blog) gehoord dat men deze vorige embryo over ongeveer twee weken zou gaan overplaatsen. Wat een mooi nieuws dat hij dan zou worden aangevuld met een tweede! Een echte opsteker op onze voorlaatste dag, het voelde toch als een soort back-up voor de toekomst, ook al hadden we een goed gevoel over de huidige poging. “Wie weet voor een tweede kindje” zeiden we lachend tegen elkaar.

De volgende dag was het dag 12, onze laatste dag op Cyprus. 29 november 2018. Na een rustig ontbijt en het sluiten van onze koffers, werden we aan het einde van de ochtend opgehaald om naar de luchthaven te vertrekken. Het was daarmee weer tijd om afscheid te nemen van Cyprus. Met nog een momentje van bezinning bij de zee (zie de foto), keken we terug op een trubbelige reis met veel ups en downs, veel emoties en veel onverwachte wendingen in ons verhaal. Maar hopelijk toch met een goede afloop! We waren trots op Carla, op Annet, en ook een beetje op onszelf. We hadden allemaal kosten noch moeite gespaard en veel doorstaan, met in ons achterhoofd ons ultieme doel. Een gezin, een kind.

Terug in Nederland, na een rustige vlucht en leuke eerste ontmoeting tussen de ouders van Milan en Carla op de luchthaven, was het tijd om thuis bij te komen. Terug te vallen in het normale leven. En, af te wachten totdat we de zwangerschapstest konden gaan uitvoeren. Hopelijk ook dit keer weer met positief resultaat…  

Liefs van Milan & Pieter

De embryo transfer (Cyprus 2.0 dag 9)

Goedemiddag bloglezers!

Vandaag was het dag 9 van onze tweede Cyprus reis, de grote dag: de embryo terugplaatsing. Dit keer op dag 3 na de bevruchting. Het was weer een erg spannend moment! Vooral spannend was het om te horen of we überhaupt embryo’s hadden om terug te plaatsen. Mocht dit zo zijn, dan zouden we het liefst drie van deze dag 3 embryo’s laten terugplaatsen, omdat de kans om zwanger te worden met twee dag 3 embryo’s maar erg klein zou zijn… Bij onze eerste Cyprus reis, toen we terugplaatsten op dag 5, was dit anders, en hadden we bewust voor twee embryo’s gekozen. Carla had overigens een aantal maanden voor onze tweede reis ook al op eigen initiatief aangegeven dat ze deze keer wel open zou staan voor drie embryo’s, dus los van een dag 3 terugplaatsing waar het nu om zou gaan. Maar ja, zouden we de kans krijgen om er drie terug te plaatsen?

Aangekomen in de kliniek kregen we weer ons eigen kamertje toegewezen op de 4e verdieping (kliniek afdeling). Waar we tijdens de eicelpunctie een grote kamer hadden gekregen, hadden we nu een nogal klein kamertje. Daar wachtten we op wat komen ging. Op een gegeven moment kwam Umit binnenlopen. Hij vertelde ons het fantastische nieuws dat de embryo’s nog alle vier aan het groeien/delen waren, maar dat ze er wel verschillend qua kwaliteit uitzagen. De drie embryo’s die er het beste uitzagen, zouden vandaag kunnen worden teruggeplaatst. Dit was goed nieuws en een hele opluchting! Hier waren we al heel blij mee na alle tegenslagen van de afgelopen dagen! Eindelijk weer een keer goed nieuws. En, de ingevroren embryo van het Kolan hospital zouden we dus niet nodig hebben, gelukkig.

Het was nu wachten totdat dr. Vedat beschikbaar was, zodat hij het baarmoederslijmvlies van Carla kon checken. Dit duurde best even, want er waren weer 2 à 3 andere stellen die vandaag ook de terugplaatsing zouden hebben. Weer spookt dan ergens de gedachte door je hoofd “Als ze maar niets verwisselen?!” Na een tijdje konden we dan naar het kantoor van dr. Vedat, op de 5e etage. Carla had heel lief Hollandse stroopwafels meegenomen voor dr. Vedat en voor Team Miracle. Dr. Vedat kende ze al en vond ze heel lekker! Dat viel dus wel in de smaak. Toen was het tijd voor de echo en daaruit bleek gelukkig dat Carla’s baarmoeder er heel goed uitzag (baarmoederslijmvlies van maar liefst 13 mm). We besloten met dr. Vedat definitief om dus de drie beste embryo’s vandaag terug te plaatsen. De vierde embryo lieten we doorgroeien tot dag 5, om deze vervolgens eventueel nog te kunnen invriezen (als back-up). So far so good! We waren optimistisch. Toen was het weer een kwestie van veel water drinken voor Carla, tot haar blaas goed vol was, want dit was nodig voor de echogeleide terugplaatsing.

Het duurde best even voordat Carla drang voelde om te plassen. Ze wilde ook niet al teveel drinken, waardoor ze ineens heel erg zou moeten. De zuster kwam tussendoor een aantal keer vragen of Carla’s blaas al vol genoeg zat, maar dat was telkens nog niet zo. Wij dronken braaf met Carla mee: gedeeld leed is half leed! “Zul je zo zien dat ik zodadelijk ineens erg moet en dat we dan moeten wachten” zei Carla. En ja hoor, dit was ook het geval, want toen Carla’s blaas op een gegeven moment wel vol zat, werd op dat moment een andere vrouw de behandelkamer binnengebracht. Toen moesten we dus nog even op onze beurt wachten. Toen het zover was, mocht Carla meelopen naar de behandelkamer. Gek idee om haar zo weg te zien lopen, op weg naar de embryo’s! Voor ons was het toen weer wachten geblazen. Ook dit duurde voor ons gevoel wat langer dan de vorige keer, bij dr. Firdevs. Als het maar allemaal goed gaat daarbinnen. “Kunnen ze dit wel allemaal goed coördineren, zodat de juiste embryo’s op het juiste tijdstip op de juiste plek zijn? Of staan die embryo’s al een tijd te ‘verpieteren’?” Weer allerlei gedachten die op zo’n moment door je hoofd spoken. Achteraf vertelde Carla ons juist dat het allemaal wat langer duurde dan de vorige keer, omdat dr. Vedat haar alles stap voor stap had uitgelegd in de behandelkamer. Heel anders dan bij dr. Firdevs, die niets had uitgelegd en waarbij Carla zich nogal ongemakkelijk had gevoeld. Tja, dan ben je ook sneller klaar natuurlijk. Dan maar liever langer wachten!

Toen Carla terugkwam kon ze dan eindelijk liggend op een po plassen. Dit vond ze wel lastig, maar ze moest inmiddels wel zó nodig dat het wel lukte. Even later kwam dr. Vedat binnen om te vertellen dat de terugplaatsing goed was gegaan. Ook iets dat bij dr. Firdevs niet was gebeurd, toen hoorde we niets achteraf. Een opluchting dat het was gelukt! Dan was het voor nu duimen dat het goed zou blijven gaan. Carla moest nu nog minimaal één uur in bed blijven liggen van dr. Vedat, terwijl dit bij de vorige kliniek nog twee uur was. Ook hoefde ze nu niet perse met haar knieën omhoog te liggen. Dr. Vedat vertelde dat hiervoor helemaal geen wetenschappelijk bewijs was, dat dit beter was. “Toch gek al die tegenstrijdigheden”, vonden wij. Misschien is het allemaal inderdaad niet nodig of aangetoond, maar wij adviseerden haar dit toch maar wel te doen. Het kan immers geen kwaad, en je weet nooit. Daarnaast wilden we in de tussentijd toch nog een goed gesprek met Umit voeren over de gang van zaken in de afgelopen dagen (zonder Carla natuurlijk, zij had rust nodig). Na een uur konden we met Umit gaan praten op zijn kantoor.

Een behoorlijk ongemakkelijk gesprek. Want we waren natuurlijk erg blij met hoe het vandaag allemaal gelopen was, en dat we de ingevroren embryo niet meer nodig hadden gehad, maar de weg ernaartoe had in bepaalde opzichten echt niet zo hoeven te gaan en daar komen ze niet zomaar mee weg. We hadden een lijstje gemaakt met punten waar we niet tevreden over waren geweest. Hiervoor bood Umit al snel zijn excuses aan. We zeiden dat we op dit punt niet meer veel hadden aan excuses en vroegen of die excuses zich konden vertalen in een of andere compensatie? Hij vroeg waar wij aan zaten te denken. Hierop antwoordden wij dat ze bijvoorbeeld de overgebleven embryo misschien kosteloos voor ons zouden kunnen laten invriezen, ook al was de kans klein dat deze het tot dag 5 zou redden. Dit kon Umit niet beloven, omdat dit iets was dat de kliniek (Vita Altera) betaalt. We kregen dus helaas niet veel klaargespeeld in dit gesprek. Uiteindelijk hebben we wel bepaalde andere kleine kosten niet meer hoeven te betalen (zoals de assisted hatching die op dag 3 nodig is) en zouden ze de teller weer op 2 jaar zetten wanneer ze de ingevroren embryo van het Kolan naar Vita Altera zouden hebben overgeplaatst. Toch bleef het een beetje wrang, maar goed, we moesten ons nu maar vooral op de goede afloop focussen en dit zware emotionele gevoel van dit gesprek van ons afschudden.

Terug in de kamer bij Carla konden we rustig onze spullen inpakken. Hakan kwam ons de medicatie brengen die Carla vanaf dat moment weer nodig zou hebben. Helaas waren de hormoonpleisters die Carla nodig had op heel Cyprus niet meer verkrijgbaar. Gelukkig had ze er nog een aantal over en konden we het daarmee uithouden tot precies de dag dat we weer in Nederland aankwamen. We bedachten dat de ouders van Milan misschien wel deze pleisters zouden kunnen ophalen bij de apotheek in Nederland en deze aan Carla konden meegeven als ze ons toch zouden ophalen van het vliegveld. We hadden hiervoor wel een nieuw recept nodig van de kliniek en hiervoor konden we contact opnemen met Julie (de vrouw van Umit en net als hij manager/eigenaar van Team Miracle). Zij zou vanaf dat moment het contact met ons onderhouden, in de plaats van Nicole. Weer veel geregel!

Eenmaal terug in het hotel ging Carla rusten op haar hotelkamer en gingen wij de hormoonpleisters regelen. We belden hiervoor weer met vruchtbaarheidskliniek Nij Geertgen, omdat zij ons de vorige keer ook al zo begripvol hadden geholpen bij de echo van Annet. We wisten dat zij een eigen apotheek hadden. Het was gelukkig mogelijk om het recept vanuit Cyprus naar hen te mailen en de hormoonpleisters op te laten halen door Milan’s ouders. We hadden al via de mail gevraagd of Julie zo snel mogelijk het recept kon klaarmaken, maar we hadden (voor de verandering) maar weer geen antwoord terug. Ook in de appgroep van Team Miracle hadden we gevraagd of men dit zo snel mogelijk kon doen. We probeerden Julie in de avond ook nog te bellen, maar kregen geen gehoor.

De volgende dag (dag 10) hadden we nog steeds geen recept ontvangen. We realiseerden ons dat we die dag echt het recept moesten hebben, om alles nog geregeld te krijgen qua levertijd etc. We probeerden Julie dus nogmaals te bellen. Toen bleek ze ons nummer zowaar te hebben geblokkeerd… “Nou lekker dan…!” Met Nicole hadden we meestal wel binnen een paar uur antwoord, dus Julie leek nu nog niet echt een verbetering te zijn…

Wordt vervolgd!

Miscommunicaties (Cyprus 2.0 dag 7 & 8)

Hallo allemaal,

In de avond van dag 7 konden we dan gaan bellen met Umit, de manager/eigenaar van Team Miracle. Hij bleek helemaal niet op de hoogte te zijn van onze wens om onze ingevroren embryo van de vorige IVF-poging te verplaatsen van het Kolan hospital naar Vita Altera. Men had niet bedacht dat we deze embryo voor deze tweede poging misschien wilden gaan gebruiken, maar wel eventueel voor een volgende keer. Maar, hoeveel pogingen denken zij dan dat we nog willen gaan doen?! Daarnaast hadden we ook al een paar keer aangegeven dat dit onze laatste poging zou gaan zijn… Umit zei bovendien dat het nu niet meer mogelijk was om dit voor maandag te regelen. “Nou, lekker dan…” We wisten zelf ook wel dat het nu hoogstwaarschijnlijk niet meer in het weekend geregeld kon worden, maar we waren nu wel de dupe van hun fout. En dat terwijl we al vanaf het begin hadden willen voorkomen dat dit fout zou gaan. Waarom had Nicole de embryo overplaatsing niet al geregeld op het moment dat we van kliniek veranderden? Waarom had ze het niet na onze aankomst op Cyprus geregeld, toen we er opnieuw over begonnen tegenover haar? Waarom denken Nicole en de rest van Team Miracle überhaupt niet wat meer mee als coördinerend team met al hun ervaring? Men wist toch dat onze vorige poging ook weinig embryo’s had opgeleverd? Dan is de verwachting toch ook dat dat deze keer niet ineens heel veel beter zou zijn? En dan is het toch ook logisch dat we onze kostbare embryo van de vorige keer voorhanden willen hebben bij deze nieuwe poging? Nog los van onze eigen verzoeken om deze overplaatsing te regelen. En, waarom moeten we onszelf als “patiënt” helemaal gaan inlezen over een dag 3 terugplaatsing en dat vervolgens voorstellen aan het team? Waar is de communicatie en de pro-activiteit? We waren hier eigenlijk echt heel kwaad over en wij waren nu degenen die in onzekerheid zaten over de transfer van aankomende maandag. Onzekerder dan wanneer we nog een embryo als “back-up” zouden hebben gehad… Umit reageerde gelukkig begripvol en stelde voor het contact niet meer via Nicole te laten lopen. We vroegen ons af wat we hier nu nog mee zouden opschieten, of het dan niet lastiger zou worden (met een nieuwe patiënt coördinator die ons nog niet kende), maar we konden Nicole ook even niet meer luchten. Umit zei dat we onze emoties niet naar onze draagmoeder moesten uiten, omdat dat niet goed zou zijn voor het proces. Dat waren we ook niet van plan, maar het was wel moeilijk om weer even de “resetknop” in te drukken. De volgende dag zou Carla alweer bij ons arriveren.

De volgende dag hadden we gelukkig wel veel tijd om even op adem te komen van alle hectiek van de dag daarvoor, omdat Carla pas aan het eind van de middag bij ons zou aankomen. Ze zou precies dezelfde vlucht hebben als wij de week daarvoor en met een chauffeur naar ons hotel worden gebracht. Het was een zonnige dag, dus we konden even lekker aan het zwembad liggen. Toch hield alles ons wel erg bezig in ons hoofd, wat natuurlijk ook logisch is. Alles is tot nu toe zó anders gelopen dan de vorige keer. Je denkt te weten waar je aan toe bent, een ontspannen tweede poging te gaan doen en dan opeens gaan dingen totaal anders dan je van tevoren had verwacht.

Rond 16.00 uur kwam Carla aan bij ons hotel. We lieten haar even rustig uitpakken. Ze had nog geen lunch gehad en het diner zou pas vanaf 19.00 uur zijn. Dus we zijn gauw met haar naar het haventje gelopen om wat lekkers te eten. Tijdens de lunch moesten we haar vertellen dat de plannen dus opnieuw gewijzigd waren en dat de terugplaatsing al de volgende dag zou zijn… Gelukkig reageerde ze hier begripvol op. Carla was erg moe van de reis. De volgende dag werden we alweer op 7.00 uur opgehaald. We hielden ons dus voor de rest van de avond koest en hielden goede hoop op een succesvolle embryo transfer de volgende dag.

Daarover volgend weekend meer.

“Geen slechte start” (Cyprus 2.0 dag 6 & 7)

Hallo lezers!

We hebben jullie even in spanning gehouden over het resultaat van de eicelpunctie. Dr. Vedat vertelde ons dat de punctie goed gegaan was en dat er 7 eicellen geoogst waren. 1 daarvan was echter erg klein en was daardoor waarschijnlijk niet geschikt. Dus het kwam erop neer dat we er net zoals de vorige keer weer 6 in totaal hadden. Dat viel niet tegen, maar ook niet echt mee. Al met al geen beter resultaat dan eerder, ondanks de hogere dosis en bijwerkingen. Maar omdat het er initieel niet zo goed uit had gezien, waren we er heel blij mee! Hopelijk zouden ze deze keer alle 6 succesvol bevrucht worden, maar dat kregen we pas de volgende dag te horen. Nu was het nog wachten totdat Annet zich weer sterk genoeg voelde, zodat we weer konden terugkeren naar ons hotel. Annet had deze keer wel best wat last van (minimaal) bloedverlies, waar Dr. Vedat nog even naar heeft gekeken. Hij zei dat dit geen kwaad kon, zolang het maar steeds minder zou worden in de komende dagen. Toen Annet zich weer de oude voelde, tekenden we als laatste nog het formulier van de embryo-overplaatsing. Het formulier zelf stelde eigenlijk weinig voor. Waarschijnlijk had Team Miracle deze zelf in elkaar gezet. “Moest dat nu zo lang duren?” Het was nu vrijdag en aanstaande woensdag (dag 5 van de embryo’s) zou de terugplaatsing gaan plaatsvinden. “Hopelijk kunnen ze het maandag of dinsdag dan nog regelen…” Ongeveer 2 uurtjes na de punctie gingen we weer naar het hotel. Eenmaal daar terug ging Annet op bed liggen, want ze had best last van haar buik en nog steeds iets bloedverlies. ‘s Avonds voelde ze zich weer iets beter en hebben we nog een taartje gegeten in een leuk koffietentje tegenover het hotel om het kleine succes alvast te vieren.

In de vroege ochtend die daarop volgde (dag 7) was het alweer tijd voor Annet en haar vriendin Els om naar huis te gaan. Annet had nog steeds best last van een pijnlijke buik, terwijl ze dit de vorige keer amper had gehad. Oorspronkelijk hadden we natuurlijk ook gedacht dat ze nog een dag na de eicelpunctie goed kon uitrusten, maar doordat de punctie met een dag was uitgesteld, moest ze nu dus meteen de volgende dag naar huis. We vonden het best vervelend voor haar en je voelt je dan ook een beetje schuldig over datgene wat ze allemaal voor ons moet ondergaan… In de loop van de ochtend, toen de meiden dus al waren vertrokken en met het vliegtuig opgestegen, kregen we een bericht van Nicole in de groepsapp met het nieuws dat slechts 4 van de 6 eicellen bevrucht waren… Ze had eraan toegevoegd dat ze dit geen slechte start vond en dat ze de komende 5 dagen met rust gelaten zouden worden om verder te gaan groeien. Hoe kon ze dit geen slechte start vinden?! In onze ogen was dit juist wel een slechte start, want de vorige keer waren 5 van de 6 eicellen bevrucht en we hoopten nu juist op 6 van de 6! Dit voelde wel echt even als een domper. De vorige keer waren er namelijk ook nog eens 2 embryo’s in de loop van de 5 dagen groei afgevallen, waardoor we er uiteindelijk 3 (van de 5) over hadden. Wanneer je bedenkt dat het er nu weer rond de 2 zouden zijn die kunnen afvallen, misschien zelfs 3 of 4, dan zouden we misschien maar 1 (of geen) embryo overhouden… Het maakte ons erg onzeker en we gingen direct verschillende scenario’s schetsen om te zien of we er iets mee konden doen. Allereerst waren we ook nieuwsgierig wat überhaupt eigenlijk de kansen zijn op een succesvolle bevruchting bij IMSI. Hierbij vonden we literatuur dat dit rond de 60-70% ligt. Dus eigenlijk kwam ons resultaat van deze keer daar erg mee overeen en was onze verwachting van 100% bevruchting niet realistisch geweest. Eigenlijk weer een voorbeeld van iets waar de kliniek en Team Miracle meer mee kunnen doen in het kader van voorlichting over een IVF-traject. Als je een realistische verwachting hebt, ervaar je dingen ook anders. Toen we in de literatuur aan het zoeken waren, zagen we ook cijfers over de kans van slagen bij dag 3 versus dag 5 embryo transfers. Behalve een embryo transfer op dag 5, is het namelijk ook mogelijk om ervoor te kiezen een embryo al terug te plaatsen bij dag 3 van de groei, dus eerder. We lazen dat zo’n dag 3 embryo transfer meestal de voorkeur heeft boven een dag 5 embryo transfer, wanneer er maar weinig embryo’s zijn om mee te beginnen (bij bevruchting). De ratio hierachter is dat je de embryo’s zo snel mogelijk (dag 3) in de baarmoeder plaatst aangezien dit de beste omgeving is om te groeien en ontwikkelen (dus nog beter dan een incubator in een IVF-laboratorium). Daarentegen, als er veel eicellen/embryo’s zijn om mee te beginnen, kun je langer wachten met de transfer en op dag 5 de beste embryo’s kiezen. Deze “survival of the fittest” van 5 dagen selecteert de sterkste embryo’s, waardoor de kans per teruggeplaatste embryo op een zwangerschap hoger is. Dit was bij ons dus niet echt meer het geval dit keer, met onze start van 4 bevruchte eicellen. En we snapten er eigenlijk ook niets van dat dit niet richting ons was gecommuniceerd vanuit Team Miracle. We besloten daarom Dr. Vedat zelf eens te bellen om met hem te overleggen, we waren benieuwd hoe hij hierover dacht. Gelukkig was hij bereid om met ons te overleggen op deze zaterdag. Hij zei inderdaad dat het beter was om een dag 3 terugplaatsing uit te voeren, dit was ook zijn eerste idee toen hij hoorde over ons aantal bevruchte eicellen. Het zou ook volgens hem niet slim zijn om tot dag 5 te wachten, omdat je dan de kans loopt dat je überhaupt geen embryo’s meer over hebt. Een dag 3 plaatsing zou dus in ons huidige geval het beste uitpakken. Deze nieuwe veranderingen deden ons hoofd tollen. We communiceerden naar Team Miracle (via de groepsapp) dat we voor een dag 3 terugplaatsing op maandag wilden gaan en dat we dan dus ook de ingevroren embryo uit het Kolan ziekenhuis nodig zouden hadden als back-up, stel dat we uit de huidige poging geen of niet genoeg embryo’s zouden hebben. Nicole antwoordde dat ze ging kijken wat ze kon doen, maar hier hoorden we de rest van de dag niets meer over. We werden steeds zenuwachtiger, want ja, het was al over 2 dagen en de overplaatsing van de ingevroren embryo zou nog helemaal in gang moeten worden gezet. We eisten een gesprek met de manager/eigenaar van Team Miracle, genaamd Umit, om de situatie te bespreken.

Daarover de volgende keer meer…

Zware dagen (Cyprus 2.0 dag 3 t/m 6)

In onze blog over de vorige (dat wil zeggen eerste) IVF-poging hadden we verteld dat we destijds uiteindelijk drie dag-5-embryo’s hadden, waarvan er twee waren teruggeplaatst en één was ingevroren (zie hier). Nu we tijdens onze huidige Cyprus reis al snel onzeker nieuws kregen over het aantal follikels/eicellen dat überhaupt aan het rijpen was, was het wel enigszins geruststellend dat we nog deze ingevroren embryo van de vorige keer over hadden. Deze lag wel nog in het Kolan ziekenhuis, waar we onze eerste poging hadden gedaan. Gelukkig was het volgens Nicole erg eenvoudig om deze te laten overplaatsen naar onze huidige kliniek bij Dr. Vedat, Vita Altera. We hadden dit al van tevoren in Nederland met haar besproken (als eventuele optie) en hadden dit nu opnieuw aangekaart toen we haar voor het eerst ontmoetten. Dit zou geen enkel probleem moeten zijn en de embryo kon als we dat wilden zelfs binnen enkele uren in Vita Altera zijn.

Dag 3 van ons bezoek begon best relaxed met een wandeling en later op de dag nog even luieren aan het zwembad. Annet had toch best wat last van de injectieplek van de dag ervoor. Ze had, zoals we al hadden verteld, de dosis Menopur (voor eicel stimulatie) moeten verhogen met één extra flesje (van 75). Dit flesje bevatte Menogon, hetgeen in principe hetzelfde middel is als Menopur, alleen minder zuiver volgens de kliniek. Menopur was namelijk niet beschikbaar op Cyprus. Door deze Menogon was de injectieplek rood, opgezet, jeukerig en gevoelig geworden. Ook voelde Annet zich over het algemeen niet helemaal fit door alle hoge doses hormonen. Dit vonden we natuurlijk erg naar voor haar. De vorige keer had ze eigenlijk bijna nergens last van gehad, dus we hadden hier niet op gerekend. Volgens de kliniek kon de huidreactie verder geen kwaad (het kwam veel voor) en we probeerden het maar goed in te vetten, zodat ze hopelijk minder last zou hebben van de jeuk. De rest van de dag hebben we het dus maar rustig aan gedaan. Aan het einde van de dag moesten we de vervelende Menopur + Menogon spuit nog een keer (voor de laatste keer) zetten… Extra lastig natuurlijk als je al weet dat je huid erop gaat reageren.

De volgende dag (dag 4) was het opnieuw tijd voor een kliniekbezoek. Opnieuw zouden we met een echo gaan kijken hoe het ervoor stond met de follikels. We kregen goed nieuws! Dr. Vedat had er vertrouwen in dat er nu toch nog 6 tot 7 eitjes zouden zijn bij de punctie. Wat een opluchting! Dat was heel fijn om te horen! Toch bleef spannend wat het uiteindelijk zou gaan worden… Tijdens het kliniekbezoek probeerden we opnieuw te informeren hoe het stond met het overplaatsen van onze vorige embryo (vanaf het Kolan), was deze al onderweg of gearriveerd? Nicole was er helaas niet dit keer, maar dit zou nog steeds geregeld worden, was het antwoord. Wij dachten: “Hoe moeilijk kan het zijn om zoiets te regelen?”

‘s Avonds raasde er een flinke storm over het eiland. We hadden Annet maar lekker proberen te pamperen met een massage, voordat we de hatching-injectie moesten zetten om 22.00 uur. Deze hatching-injectie zorgt voor de allerlaatste rijping van de eicellen, hetgeen vervolgens nog precies 1,5 dag/36 uur duurt. De injectie moet dus precies 36 uur voorafgaande aan de eicelpunctie worden gezet, in ons geval dus om klokslag 22.00 uur.

De dag daarna (dag 5) moesten we ons ook redelijk rustig houden vanwege Annets conditie. De hormonen en de eicelrijping vergden toch wel veel kracht van haar lichaam. Haar onderbuik werd flink bol en er was nog steeds jeuk bij de injectieplekken. We hebben ons redelijk koest gehouden rondom het hotel, waardoor er eigenlijk weinig over deze dag te vertellen valt.

Toen, op 23 november 2018 (dag 6 van onze reis) was het alweer de spannende dag van de eicelpunctie en bevruchting. Zenuwslopend! ‘s Ochtends bij het ontbijt pakten we ook maar een lunchpakketje in, want het beloofde een lange dag te worden in de kliniek. Eenmaal daar aangekomen werden we deze keer naar de vierde verdieping van de kliniek gewezen, de “klinische” verdieping. Hier waren allerlei patiëntenkamers. Er waren zo nog drie andere stellen aanwezig, die werden geholpen die dag. Wat dan meteen door je hoofd gaat is: als ze maar niets verwisselen! Als eerste kregen we te horen dat de EmbryoScope optie niet voor handen was. De machine werd op dit moment gekalibreerd door het bedrijf dat ervoor verantwoordelijk was en was daarom niet beschikbaar. Dit vonden we wel erg jammer. We konden ons ook eigenlijk niet voorstellen dat ze dit niet van tevoren hadden geweten. Men verzekerde ons dat de “normale” incubator evengoed was voor de embryogroei (qua omstandigheden, temperatuur, etc.), maar dus als enige nadeel heeft dat men niet tussendoor kan zien hoe de groei vordert. Het blijft dan dus een verrassing..! We vroegen nogmaals hoe het stond met de embryo overplaatsing. Nicole was er weer niet en de coördinator die er nu was (Hakan) leek er niet veel van af te weten. Het was nu inmiddels vrijdag en we zouden hem deze woensdag nodig hebben als eventuele back-up. Na aandringen en doorvragen bleek er een formulier getekend te moeten worden door Annet en Pieter, om de overplaatsing in gang te zetten. Dit formulier zou dan naar het ministerie gestuurd moeten worden voor toestemming tot overplaatsing. Het formulier zou in ieder geval wel vandaag geregeld worden. Annet moest ondertussen dat we aan het wachten waren alvast haar ziekenhuisschort aantrekken. Al snel werd het infuus geprikt door een gezellige oudere Turkse/Cypriotische anesthesioloog, die goed Duits sprak en allerlei praatjes had. Daarna werd Annet meegenomen voor de eicelpunctie. Tegelijkertijd was het moment voor Pieter om zijn “taak” te vervullen. Na een kwartier waren we weer allemaal compleet. Alles was allemaal voorspoedig gegaan. Annet moest een flinke roes uitslapen dit keer, langer dan bij de vorige eicelpunctie. Helaas voelde ze zich bij het ontwaken niet zo “euforisch” als de vorige keer, eigenlijk gewoon direct normaal. Wel had ze weer een flink brandend gevoel gehad bij het toedienen van het narcotica, net zoals de vorige keer. We moesten nog een tijdje wachten op het resultaat van het aantal daadwerkelijk verkregen eicellen, aangezien dit onder de microscoop moest worden bekeken. Ondertussen kregen we eindelijk het formulier van de embryo overplaatsing dat Nicole gemaild had naar Hakan, zodat wij deze konden ondertekenen. Toen kwam Dr. Vedat binnen met het nieuws… waar we de volgende week meer over zullen vertellen.

Groetjes van Milan & Pieter

Vita Altera (Cyprus 2.0 dag 1 & 2)

Hallo allemaal! Voor jullie allemaal veel gezondheid en liefde gewenst voor 2019 🙂 Hierbij onze eerste nieuwe blog van 2019, waarin we vertellen over de eerste twee dagen van onze tweede Cyprus reis (Cyprus 2.0)!

Het was weer zover, we gingen onze volgende reis naar Cyprus maken! Al vroeg in de ochtend werden we door Milan’s en Annet’s vader naar het vliegveld gebracht. Deze keer hadden we een directe vlucht geboekt van Schiphol naar Larnaca, op het zuidelijke (Griekse) deel van Cyprus. Hierna moesten we nog drie kwartier met de auto om naar het noordelijke (Turkse) deel van Cyprus te reizen, waar we wederom verbleven en zouden worden behandeld. Deze directe vlucht was zoveel fijner. Geen lange/ongunstige overstaptijden meer. En toen we arriveerden, stond de auto al klaar om ons op te halen, dus “sit back and relax”. Dit was anders dan de vorige keer, omdat we toen met een overstap in Istanbul op het vliegveld van het noordelijke deel landden. We hadden toen niet voor deze directe vlucht optie gekozen omdat we gekke onduidelijke berichten hierover op internet lazen en ook geen eenduidige informatie van de ambassade hadden gekregen over het oversteken van de grens van Zuid- naar Noord-Cyprus. Hiervan was achteraf niets waar: je kon makkelijk de grens over in de auto met je paspoort of ID-kaart. Deze grensoversteek voor auto’s is net buiten het centrum van de hoofdstad Nicosia/Lefkosa. Deze hoofdstad is overigens ook doormidden gesplitst en verdeeld tussen de twee landen Griekenland en Turkije. We moesten alleen wel wat lang wachten omdat er veel auto’s stonden. Het zag er bijzonder uit, want tussen de twee grensposten is een heel stuk niemandsland: de zogenaamde VN-bufferzone.

We kwamen laat in de middag aan in ons oude vertrouwde Dome hotel in Kyrenia/Girne, waar we de vorige keer ook waren verbleven. Dit hotel was ons goed bevallen, hoewel we ook wel gezocht hadden naar andere hotels. Toch viel onze keuze weer op het Dome hotel, omdat de locatie perfect is zo aan de zee en op loopafstand naar het stadscentrum. Er zijn weliswaar veel resorts die ons wat leuker leken, maar deze waren allemaal “in the middle of nowhere”. Na rustig onze spullen te hebben uitgeruimd en na een dutje was het alweer etenstijd. Daarna hebben we nog een klein rondje door het centrum gelopen en gingen we gauw lekker terug naar de hotelkamer, want de volgende dag was alweer een belangrijke dag!

Het was namelijk tijd om voor het eerst naar de nieuwe kliniek te gaan, voor de echo van Annet. De chauffeur stond ons om 10.00 uur op te wachten bij het hotel. We waren erg nieuwsgierig, maar ook wel een beetje nerveus, over hoe deze nieuwe kliniek ons zou bevallen. We hadden maar één foto gekregen van Nicole en ze zei dat ze er nog niet meer had, terwijl we van de vorige kliniek een hele website met foto’s konden bekijken. Als dat maar geen slecht voorteken was… Ons was verteld dat de nieuwe kliniek op 5 minuten rijafstand van onze vorige kliniek, Kolan British Hospital, zou liggen. Toen we de hoofdstad binnenreden, konden we het Kolan al zien liggen, maar we sloegen af in tegengestelde richting en gingen dieper en dieper de stad binnen. Het was zeker langer dan 5 minuten rijden, eerder 10 minuten van de vorige kliniek af. We konden ons even niet voorstellen dat hier midden in de stad een IVF-kliniek zou liggen. Maar toen waren we er opeens. Met enige verbazing keken we toch aan tegen een modern gebouw en binnen zag het er ook heel netjes en clean uit. We werden verzocht om plaats te nemen. Na 5 minuten kwam Nicole ook binnen. Haar ontmoetten we dus voor de eerste keer, want de vorige keer was ze nog met zwangerschapsverlof. Ze was erg vriendelijk en bracht ons naar de 5de verdieping van het gebouw, dat fungeerde als een soort polikliniek. Daar zag het er ook erg mooi uit, eigenlijk veel beter dan de vorige kliniek (die ook wel prima was, maar veel ouderwetser). Op een kantoortje dat speciaal was ingericht voor Team Miracle maakten we nog verder kennis met Nicole terwijl we wachtten op Dr. Vedat die nog bezig was.

Toen konden we door naar het kantoor van Dr. Vedat. Hij was erg vriendelijk en maakte ook af en toe wat grapjes, wat goed tegen de spanning werkte. We kregen een goed gevoel bij hem, door zijn vriendelijke, deskundige houding en goede Engelse taalgebruik. We legden alle medicatieschema’s naast elkaar en spraken de behandeling nog eens door. Zoals we al eerder vertelden, hield Dr. Vedat rekening met de mogelijkheid dat we misschien wel de dag erna de punctie konden gaan uitvoeren. Annet zou dan wellicht een dag minder hormonen hoeven te injecteren. Zijn ervaring was namelijk dat eicellen soms sneller rijpen dan gemiddeld en dat het dan beter is om ze een dag eerder al te oogsten. Om te zien hoe dit in ons geval zou zijn, maakte hij een echo bij Annet. Maar toen Dr. Vedat eenmaal de eicelfollikels had opgemeten via de echo, bleken er pas 2 eicellen een juiste grootte te hebben (zoals op die rijpingsdag de bedoeling was). De overige follikels waren nog steeds aan de kleine kant. Dat was wel even slikken! Dus niet te snel rijpend, maar juist wat te langzaam… Wat nu?! Dr. Vedat ging flink aan het rekenen. Hij besloot dat we de eicelpunctie juist beter een dag later uit konden voeren dan oorspronkelijk gepland. Zo was er meer tijd om de rijping te voltooien. Dit betekende dus ook dat Annet nog een dagje langer de hormonen zou moeten gaan spuiten (en ook ging de dosis iets omhoog) om haar eicelfollikels verder te stimuleren, in de hoop dat deze zich beter zouden ontwikkelen. Het was wel even heftig om zoveel veranderingen op dat moment te verwerken. Maar goed, we konden de gedachtegang goed volgen en vonden het fijn dat het allemaal zo goed en gepersonaliseerd werd gepland. Gelukkig was het ook allemaal goed mogelijk, omdat we de vluchten enigszins ruim hadden gepland, ook die van Carla. We spraken af om over 2 dagen (de dag van de oorspronkelijke eicelpunctie) nog een extra echo uit te voeren. Erg spannend dus, maar Dr. Vedat had er wel vertrouwen in dat er meer eicelfollikels de juiste grootte zouden krijgen, terwijl deze 2 tegelijkertijd niet te groot zouden worden. We konden niet meer doen dan afwachten. Het was fijn in ieder geval het gevoel te hebben dat we het maximale uit onze situatie zouden gaan halen.

Om bij te komen na dit eerste, intensieve kliniekbezoek besloten we even lekker van de zon te genieten en bij het zwembad van het hotel alles te laten bezinken. Het weer was redelijk goed en we konden enkele uurtjes in korte broek van de zon genieten. De volgende dag was het alweer dag 3!

Volgende week vertellen we verder.

Mission impossible

De dames vonden het gelukkig prima om over te stappen naar de kliniek van Dr. Vedat, omdat wij zo’n goed gevoel bij hem hadden. Dus we hadden nu nog 2 dagen om alle extra’s te regelen: extra medicatie en een extra echo controle voor Annet en Carla. Er was helaas niet genoeg tijd meer om de medicatie weer te bestellen vanuit het Verenigd Koninkrijk. En welke klinieken zouden er binnen nu en overmorgen nog een plek vrij hebben voor een echo? Een echte “Mission impossible”! Pieter dacht bij voorbaat al dat dit nooit zou gaan lukken. Gelukkig werkte Milan de komende 2 dagen vanuit thuis en kon hij dit soort dingen gaan proberen te regelen. Van het werken was niet veel meer terecht gekomen door alle telefoontjes. Milan waagde het er maar op om gewoon bij de apotheek van het Radboudumc aan te kloppen, ondanks dat we eerder een “nee” hadden gekregen. Tot onze verbazing accepteerden ze toch het Cypriotische recept van Dr. Vedat na wat aanpassingen zoals toevoeging van het ID-nummer en adres! De extra medicatie (Crinon vaginale gel) kon de dag erna worden opgehaald. Nu nog twee echo’s zien te regelen..!

Carla had gelukkig ook nog een dag vrij. Na wat op en neer gebel wist Milan voor Carla een echo te regelen bij Women’s Health Care Center in Amsterdam, waar we eerder ook een echo hadden geregeld voor Annet (zie een eerdere blog). Voor Annet was het wat lastiger. Annet moest op de betreffende dag tot 15 uur werken, en we zouden daarna geen tijd meer hebben om naar Women’s Health Care Center in Amsterdam te rijden (vanuit Annet’s woonplaats). Welke andere kliniek zou er nu nog een plekje rond 16 uur over hebben? Deze echo van Annet was zelfs de belangrijkste van de twee echo’s, want Dr. Vedat vertelde dat bij sommige vrouwen de eicellen te snel rijpen door de hormoonmedicatie. De eicellen zouden dan het beste niet pas bij 10 dagen geoogst moeten worden, maar soms al bij 6 dagen. Veel consequenties dus. Wat een stress weer!

Net rond deze periode hadden we het nieuws gehoord dat verschillende klinieken in Nederland ook hoogtechnologisch draagmoederschap willen gaan ondersteunen vanaf 2019. Dit was volop in het landelijke nieuws en ook in onze kringen werd er veel over gesproken. Veel bekenden stuurden ons een bericht of wezen ons op het nieuws. Wat een mooi nieuws natuurlijk voor alle wensouders! Maar tegelijkertijd voelde het voor ons dat we net achter het net hadden gevist. Wij hadden net alles geregeld om weer een tweede keer naar Cyprus te gaan (bovendien voor de laatste keer in deze samenstelling met Carla en Annet) en dan zou het nu ook in Nederland kunnen. Echter leerden we al snel dat wanneer je als draagmoeder in het verleden een keizersnede hebt ondergaan, je dan in Nederland in principe al niet meer in aanmerking komt. Dat was bij Carla dus het geval. Bovendien moet draagmoeder en eiceldonor een voltooid eigen gezin hebben. Ook is het nog maar afwachten voor wat voor wachtlijsten je komt te staan hier. Zo probeerden we ons gevoel toch weer positief om te buigen en ons klaar te stomen voor ons nieuwe Cyprusavontuur.

We besloten in het kader van de echo voor Annet een van deze klinieken, Nij Geertgen in Elsendorp, te bellen en ons verhaal uit te leggen. Men reageerde gelukkig uiterst begripvol en kon nog wel een plek vrijmaken rond 15 uur! Dit kwam eigenlijk net niet helemaal goed uit, maar Annet mocht gelukkig een half uur eerder weg van haar werk. Milan en Annet zijn toen samen naar Nij Geertgen gegaan voor de echo. Wie had gedacht dat dit ons nog zou lukken op zo’n korte termijn?! Pieter was zó trots op Milan dat hij dit allemaal had kunnen regelen.

De resultaten van de echo’s waren echter niet helemaal naar tevredenheid. Bij Carla was er nog geen “triple lining” van het baarmoedervlies, wat bij Annet wel al zo was (maar dus niet nodig). Maar er was nog wel genoeg tijd dat dit bij Carla zou kunnen ontwikkelen, aldus Dr. Vedat. Bij Annet was er in ieder geval geen sprake van te snelle of overrijping van de eicellen, maar bleef de groei van sommige eicellen juist een beetje achter. Er waren 4 eicellen van de juiste grootte, 3 van gematigde grootte en 2 gewoonweg te klein. Dit was een beetje een tegenvaller, want de vorige keer in april hadden we uiteindelijk 6 eicellen van de 8 follikels (zie een eerdere blog). We hadden zelfs gehoopt dat we met de ophoging van de hormoonmedicatie van Annet (in vergelijking met april) nu zelfs wat meer eicellen zouden hebben, maar het leek erop dat we er nu uiteindelijk 4 zouden gaan krijgen. De euforie van het weten te regelen van de afspraken maakte daarom al gauw plaats voor onzekerheid. Dat gevoel probeerden we maar gauw weer weg te stoppen, want we zijn de dames zo ontzettend dankbaar voor wat ze doen en voor hun flexibiliteit nu met de last-minute echo’s. In overleg met Dr. Vedat maakten we een afspraak om een nieuwe echo te maken van de follikels zodra we op Cyprus waren geland. Volgens hem zou het nog steeds goed kunnen zijn dat we de eicelpunctie met een dag zouden moeten vervroegen, zodat de 4 goede eicellen niet te groot zouden gaan worden. Gelukkig hadden we ons reisschema wat ruimer gepland en was dit allemaal mogelijk als dat nodig mocht zijn. Het was trouwens weer heel prettig dat we rechtstreeks met Dr. Vedat konden overleggen, per whatsapp. Dit zorgde voor een kort lijntje en snelle actie.

We konden verder op dit moment niet veel meer doen. We hadden er tenslotte alles aan gedaan wat in onze macht lag tot nu toe. Daar waren we wel trots op. Nu was het tijd voor praktische zaken: de koffers pakken, de nieuwe medicatie naar Carla brengen en de dag erna naar Cyprus vliegen met Annet voor het eerste deel van ons traject. Net als de vorige keer zou Carla dan een aantal dagen later komen voor het tweede deel. Zoals gezegd ontmoetten we Carla nog een laatste keer voor de reis om bij haar de medicatie af te geven. We troffen elkaar in het midden, vlakbij de plek waar op die dag Sinterklaas zou aankomen in Nederland. Het was een vrolijke sfeer en dat deed ons goed. Optimistisch gingen we weer uit elkaar. Het was nu echt bijna tijd om te vertrekken, spannend!

Volgende week, in 2019 ;), vertellen we verder over onze heenreis en aankomst op Cyprus! Fijne jaarwisseling gewenst.

liefs, Milan & Pieter

Zoveel veranderingen

De vorige keer vertelden we dat we, op het moment dat we het geld naar de kliniek wilden overmaken, voor een vervelende verrassing kwamen te staan. We zouden namelijk 1.000 euro korting krijgen op onze tweede poging, maar dit bleek ineens niet meer zo te zijn. De reden hiervoor was volgens Nicole dat de kliniek onze eerste poging wel als succesvol zag, omdat we in eerste instantie wel een positieve zwangerschapstest hadden. Dus ongeacht de uiteindelijke uitkomst, volgens de kliniek was dat dan toch een succesvolle poging… Een aantal maanden eerder was ons echter iets heel anders beloofd. Terwijl op dat moment de feiten natuurlijk al hetzelfde waren als nu. Het ging toen zo. Op het moment van de miskraam spraken we Nicole telefonisch en begon ze zelf over een korting van 1.000 euro. Gelukkig hadden we hier ook bewijs van in een e-mail die ze ons later stuurde. In onze ogen was dit echt onacceptabel: Nicole was onze contactpersoon van de kliniek en zij heeft ons namens de kliniek deze toezegging gedaan. Op basis hiervan hebben we onder andere besloten een tweede poging bij Team Miracle te plannen. En nu, nu alles is geregeld, geboekt en besteld, is het toch ineens duurder! We voelden ons (zacht uitgedrukt) voor de gek gehouden. We stuurden een pittige e-mail terug, maar beseften ons tegelijkertijd dat we op dit moment volledig afhankelijk waren van de kliniek en niet meer terug konden. Wat een rotstreek!

Echter, van het antwoord dat we hierop kregen, zakte onze broek pas echt af. Nicole verschuilde zich achter de kliniek, want deze zou onlangs de prijzen van de behandelingen hebben verhoogd met ongeveer 1.500 euro en hier zou Nicole niets aan kunnen doen. We moesten blij zijn dat wij het nog voor de “oude” prijs mochten gaan doen. Mochten we alles willen annuleren, dan zou ze dat zo in gang kunnen zetten, vermeldde ze in de e-mail. Lekker dan… Dat gingen we natuurlijk niet doen, dat was nu echt te laat. Over ongeveer anderhalve week zouden we namelijk al vertrekken. We hadden alles al geboekt, besteld en de dames waren al bijna klaar met hun laatste anticonceptie pilschema, zodat hun cycli synchroon zouden lopen! Iedereen had vrij gevraagd op het werk en bovendien waren we allemaal qua “mindset” er al helemaal klaar voor. Al met al werden we steeds bozer van deze manier waarop we werden behandeld. We voelden de behoefte om met Nicole te bellen om het te bespreken, want via de e-mail gaf ze maar op de helft van onze vragen kortaf antwoord.

In het weekend kon ze ‘s middags tijd vrijmaken om met ons te bellen. We zaten onszelf al helemaal op te vreten en hadden al onze frustraties op een rij gezet om met haar te bespreken. Toch hadden we het gevoel dat we geen keuze meer hadden en maar akkoord moesten gaan met de 1.000 euro extra, maar dat wilden we niet zomaar laten gebeuren. Vlak voor het geplande telefoontje kregen we opeens een appje van Nicole met de boodschap dat ze goed nieuws had: Dr. Vedat (de andere gynaecoloog, zie onze vorige blog) zou het graag voor ons willen doen voor 1.000 euro minder en was hier ook nog steeds voor beschikbaar. We snapten er helemaal niets meer van en belden Nicole op. Er volgde een ingewikkeld verhaal, waarbij duidelijk werd dat Dr. Firdevs in de clinch lag met Team Miracle. Dit verklaarde de hele situatie…

Uit het verhaal van Nicole snapten we pas hoe Team Miracle nou precies georganiseerd is. Dr. Firdevs maakt hier geen deel van uit, maar werkt met Team Miracle samen. Team Miracle is in principe gewoon een bureau dat vooral de communicatie doet tussen de kliniek van Dr. Firdevs en de buitenlandse stellen die voor IVF-behandelingen naar Cyprus willen komen. Team Miracle fungeert hierbij dus als een soort tussenpersoon. De kliniek van Dr. Firdevs was in dit geval gesitueerd in Kolan British Hospital in Nicosia, Noord-Cyprus. Op deze manier, in deze constructie, werkte Team Miracle al jarenlang samen met Kolan Hospital (Dr. Firdevs).

Er was een soort conflict gaande tussen Dr. Firdevs en Team Miracle, waarbij Nicole ons vertelde dat ze niet meer goed op één lijn zaten op verschillende vlakken. Zo liepen de resultaten van de behandelingen van Dr. Firdevs de laatste tijd achteruit, en wou Kolan Hospital dus toch de prijzen gaan opschroeven. Team Miracle stond hier niet achter en was, zo bleek, al even op zoek naar een nieuwe samenwerking met een andere kliniek. Deze nieuwe kliniek en nieuwe gynaecoloog bleek Dr. Vedat te zijn.

Wanneer we dus naar Dr. Vedat zouden overstappen, zou dat ook betekenen dat we naar een andere kliniek zouden moeten, waar Dr. Vedat dus werkt. Deze zou op 5 minuten rijafstand van Kolan British Hospital zijn. Nicole vertelde dat Dr. Vedat zich wel kon vinden in de originele prijsafspraak (de 1.000 euro minder) en bovendien in het medicatieschema dat Dr. Firdevs had opgesteld. Zoals we in onze vorige blog vertelden, had hij eigenlijk een ander schema voor ogen voor ons, maar gezien de huidige timing zo kort op ons vertrek, vond hij het volgens Nicole beter het zo te laten. Ook kregen we de kans om met Dr. Vedat zelf te bellen, bood Nicole aan. Dit vonden we erg prettig, want we hadden nog veel vragen. Op zich waren we na het telefoontje van Nicole wel blij dat we eindelijk snapten hoe alles zat, en waarom de prijs zo ineens was veranderd. We stonden best open voor een andere gynaecoloog en kregen van Nicole bovendien de indruk dat Dr. Vedat veel prettiger zou zijn richting zijn patiënten, met meer directe communicatie en proactiviteit. 

Een paar dagen later konden we met Dr. Vedat bellen. Het was een heel goed gesprek en we hadden meteen een fijn gevoel bij hem. Hij sprak prima Engels en was erg aardig over de telefoon. Hij kwam erg professioneel over en kon ons veel uitleggen. We merkten hierbij dat hij echt op de hoogte was van de laatste literatuur op het gebied van IVF, super. We konden ons medicatieschema (van Dr. Firdevs) ook uitgebreid bespreken. Hij vertelde dat het op deze manier zou kunnen, maar dat het in zijn ogen niet helemaal ideaal zou zijn. Hij raadde dan ook aan om toch last minute nog wat veranderingen in het schema aan te brengen, waarvan wetenschappelijk was bewezen dat dit beter zou zijn. We bespraken een “middenweg” waarbij we niet alles veranderden (dat was niet meer haalbaar), maar wel een aantal essentiële punten. Bovendien stelde hij voor om een extra echo te doen van de follikels van Annet (inmiddels was zij al begonnen met het spuiten van de hormonen) en het baarmoederslijmvlies van Carla. Beide vlak voor vertrek naar Cyprus, om alvast de eerste medicatie respons te kunnen zien. Dr. Vedat is namelijk van mening dat je alles zo nauwkeurig mogelijk in de gaten moet houden, want iedereen reageert net anders op de medicatie. Hier konden we ons helemaal in vinden en het voelde goed dat hij er zo deskundig en nauwkeurig mee omging.

Maarja…. zoveel veranderingen, zo last minute. Hoe gingen we dit nog regelen zo kort tevoren? En, dit alles zouden we ook nog met de dames moeten gaan bespreken, en over een paar dagen zouden we al vertrekken! Het voelde als een “Mission Impossible”… Overlevingsstand aan! Dagelijkse leven on-hold!

We vertellen volgende week verder! Fijne kerstdagen gewenst komende week 🙂