Onzekerheid

Beste lezers,

In onze vorige blog vertelden we jullie dat advocate Nicoline Grijmans ons helaas niet goed verder kon helpen en ons doorverwees naar Wilma Eusman. Zij is voor velen in de draagmoeder/kinderwens-wereld een bekende. Daardoor waren we bang dat zij erg druk zou zijn, dus we probeerden gauw een afspraak met haar te maken. Waar we al bang voor waren, kwam ook daadwerkelijk uit: door haar drukte en geplande zomervakantie, konden we pas anderhalve maand later terecht. Dat was wel een tegenvaller! Want er moest waarschijnlijk nog heel veel geregeld worden! Niet wetende hoe complex het daadwerkelijk ging worden…

De maand juli 2019 begon met een historische doorbraak: “rechten draagmoeders en wensouders voortaan direct vastgelegd”. Het kabinet wil dat al vóór de geboorte helder moet zijn wie de ouders zijn. De afspraken tussen draagmoeder en wensouders moeten al voor de bevruchting worden vastgelegd en bij een verzoek aan de rechter worden voorgelegd. Op de geboorteakte komen de namen van de wensouders te staan en niet die van de draagmoeder. Dit was mooi nieuws, maar al snel kwamen we erachter dat de draagmoeder in Nederland moet wonen en de Nederlandse nationaliteit moet hebben. Loes had wel de Nederlandse nationaliteit, maar woonde helaas niet in Nederland. Het ging dus helaas niet voor ons op. Het bericht voelde daarom ook wat dubbel. Mooi dat het eindelijk vooruit gaat in de wetgeving, maar tegelijkertijd zijn wij wéér degenen die achter het net vissen. Loes had het bericht ook gelezen en voelde zich er een beetje onzeker door. Dit omdat ze dacht dat wij misschien nu wel naar iemand anders op zoek zouden willen gaan, iemand uit Nederland. We stelden haar erin gerust dat we dat natuurlijk niet zomaar gingen doen. Deze wet stond immers ook nog in de kinderschoenen en moest nog van kracht worden. En we hebben natuurlijk ook niet weer zomaar iemand gevonden waar we zo’n goede klik mee hebben en óók in Nederland woont.

Begin augustus hadden we onze afspraak met Wilma Eusman op haar advocatenkantoor in Amsterdam. Deze was op loopafstand van het centraal station. Eenmaal in de straat aangekomen, waren we op zoek naar een statig advocatenpand. Maar dat was niet het geval: het kantoor was gevestigd onder een appartementengebouw. Aan de binnenkant zag het er ook wat gedateerd uit. Dat voelde op zich ook wel weer goed, dat er niet onnodig veel geld in dat soort uiterlijkheden wordt gepompt, maar hopelijk in belangrijkere zaken. Nadat we even hadden gewacht, konden we al snel meelopen naar het kantoor van Wilma, waar we begonnen met het uitleggen van onze situatie. Met de ervaring die Wilma als advocate heeft, hadden we niet echt verwacht dat onze situatie toch nieuw voor haar zou zijn. Ze is erg van het hardop denken, en zo konden we ook meegaan in haar gedachteproces. Hierdoor duurt het ook wel allemaal wat langer hebben we het idee en dat zijn natuurlijk wel uren die ze allemaal rekent. En dat is zeker geen kattenpis! Op het eind waren we wel positief gestemd: ze zag wel mogelijkheden om het geheel juridisch te gaan regelen, vooral omdat Loes de Nederlandse nationaliteit draagt. De belangrijkste punten waar we nu mee aan de slag konden gaan, waren:

  1. Beide stellen gaan een persoonlijke brief schrijven met de beweegredenen waarom ze dit traject willen aangaan, een brief gericht aan het toekomstige kind. Dit zou tijdens het juridische proces de persoonlijke kant aan de rechter kunnen tonen.
  2. De checklist die we al hadden doorgenomen en uitgewerkt, gaan we overgieten in een officiëlere overeenkomst, die we uiteindelijk met z’n allen kunnen gaan tekenen.
  3. Er zou ook een onafhankelijke (Belgische) advocaat nodig zijn voor Loes en Hanne, waarmee zij ook onafhankelijk advies kunnen inwinnen en de overeenkomst kunnen bespreken. Hier had Wilma al wat ideeën voor, die ze ons per e-mail zou aandragen.

Met deze punten konden we de komende tijd weer flink mee aan de slag!

De week voordat we met Wilma hadden afgesproken, werden we opgeschrikt door een bericht van Dr. Vedat die ons uit het niets belde. De pleuris zou zijn uitgebroken bij Team Miracle in Vita Altera IVF kliniek. Dr. Vedat vertelde dat hij daar niet meer werkte, omdat hij het totaal niet eens was met de manier waarop Team Miracle daar bepaalde patiënten wilde blijven behandelen, terwijl het in zijn ogen geen zin meer had, of er iets anders moest gebeuren. Team Miracle zou alleen maar op het geld uit zijn en weinig oog hebben voor de belangen van de patiënt zelf. Dit was wel echt heftig nieuws voor ons, want we dachten nu eens eindelijk te weten waar we aan toe zouden zijn tijdens onze volgende en hopelijk laatste Cyprus reis. Ongeveer een week later kregen we ook van Julie te horen (van Team Miracle) dat Dr. Vedat daar niet meer werkte, vanwege een “clash of personality issues”. Inmiddels had men ook al een nieuwe gynaecoloog in de arm genomen, genaamd Dr. Enver. Ons onderbuiksgevoel vertelde ons dat we niet bij Team Miracle moesten blijven, maar Dr. Vedat achterna moesten gaan, die inmiddels alweer aan het werk was bij een nieuwe kliniek: EurocareIVF. Deze kliniek kwam ons bekend voor, want tijdens onze oriëntatiefase waren we deze kliniek ook al tegengekomen en hadden we met patiënt coördinator Sherry gesproken. Deze hebben wij overigens destijds niet beschreven in de blog, omdat het anders te ingewikkeld ging worden. We hadden destijds wel een goed gevoel gehad bij Sherry, alleen hadden we o.a. qua uitstraling van de website een beter gevoel bij Team Miracle. We communiceerden naar Julie dat we er in ieder geval over gingen nadenken, omdat we de eventuele overstap ook graag met Carla wilden bespreken. Carla liet aan ons weten dat het haar niet zo heel veel zou uitmaken en dat ze onze inschatting het meeste vertrouwde. Het zou natuurlijk ook weer een flinke kluif worden om onze laatste twee ingevroren embryo’s te gaan vervoeren naar weer een nieuwe kliniek. Want hier is natuurlijk de volledige medewerking van Team Miracle voor nodig. Zouden ze dit wel willen gaan doen?

Hierover de volgende keer meer…

Groetjes! Milan & Pieter

Veel ballen in de lucht

Hoi lezers!

We voelden ons de koning te rijk! We konden ons Cyprus avontuur alsnog gaan vervolgen met Carla en zouden een plan B hebben met Loes, mocht Cyprus niet gaan lukken (en die kans was groot). Er kwamen daarnaast op dat moment ook nog eens concrete initiatieven in Nederland om hoogtechnologisch draagmoederschap voor een homostel mogelijk te maken. Zo had vruchtbaarheidskliniek Nij Geertgen in mei 2019 een informatiemiddag georganiseerd om deze nieuwe plannen aan te kondigen. Hier zagen we een aantal bekende gezichten, maar ook een hoop onbekende gezichten die allemaal dezelfde wens hadden als wij. Een gezicht dat vaag bekend voorkwam voor Milan was die van Kamal, een oud-geneeskunde studiegenoot van hem, die ook in de omgeving van Nijmegen woont. Kamal had ook al een heftig draagmoedertraject achter de rug met zijn vriend. Hier waren zij voor naar Canada afgereisd om het met een bureau daar via de commerciële route aan te pakken. Na meerdere terugplaatsingen, positieve zwangerschapstesten en miskramen, stonden zij nog steeds met lege handen. Ze wilden eigenlijk even afstand van dit alles nemen, maar deze bijeenkomst konden ze niet verstek laten gaan. Kamal stelde voor aan ons om over een aantal maanden eens met elkaar af te spreken om ervaringen uit te wisselen. Eerst wilden zij eens alles een plekje gaan geven, voordat ze er klaar voor waren om alles weer op te rakelen. Een leuk idee vonden wij, en het begin van een nieuwe vriendschap weten we nu achteraf. 

De Nij Geertgen bijeenkomst kunnen we verder samenvatten in een aantal belangrijke punten: De eiceldonor moet bij voorkeur jonger dan 36 jaar zijn. Een keizersnede in het verleden bij de draagmoeder is niet altijd een contra-indicatie. Veel dingen zijn bespreekbaar en over veel specifieke situaties werd aangegeven dat er altijd een gesprek over kan plaatsvinden. Een behandeling wordt geschat op 15.000-20.000 euro (onverzekerde zorg en zonder garantie op succes). Naast de medische procedures werd er ook uitleg gegeven over de psychologische procedures, waarbij alle partijen flink aan de tand worden gevoeld door een onafhankelijke psychologe. Advocate Nicoline Grijmans, die we eerder hadden ontmoet bij de Meer dan Gewenst bijeenkomst, vertelde dat ook juridische counseling in het behandeltraject wordt opgenomen. Dit is overigens nog niet bij de bovengenoemde kosten inbegrepen. We spraken Nicole nog even na afloop over ons eventuele traject met Loes. Nicole zou wel met ons willen meedenken en zei graag de uitspraak van de rechter te willen zien van Loes’ vorige draagmoedertraject. Deze had Loes voor ons kunnen anonimiseren en stuurden we zodoende snel door aan Nicoline. Ook advocate Wilma Eusman was aanwezig en ook haar spraken we hier kort over aan. Zij zag ook wel wat beren op de weg in dit juridische traject, vooral omdat Loes en Hanne in België wonen. Dat baardde ons wel wat zorgen…

Voor onze situatie was hoogtechnologisch draagmoederschap in Nederland dus niet echt aan de orde, omdat we nog met Cyprus bezig waren en daarna laagtechnologisch verder zouden willen gaan. Er moest weer eerst veel voorbereid worden hiervoor. We hadden met Carla al een week in september 2019 in gedachten, waarin we met z’n allen zouden kunnen gaan. We gingen weer flink aan de mail en bel met Dr. Vedat, de gynaecoloog. Het liep nu eigenlijk als een geoliede machine, want we hadden inmiddels flink ervaring met alle regelzaken.

Maar… ons Cyprus avontuur zou ons Cyprus avontuur niet zijn zonder de nodige veranderingen. Dr. Vedat zou namelijk graag nóg meer controle willen hebben over de cyclus van Carla. Dit zou hij willen doen middels een zogenaamde “lucrin injectie”. Deze geef je ergens in de tweede helft van de menstruatiecyclus om op die manier eigenlijk je hele vrouwelijk hormoonhuishouding plat te leggen. Door daarna met medicatie deze hormonen alsnog toe te dienen, zou hij zelf veel meer grip hebben op de ontwikkeling van het baarmoederslijmvlies. We vonden dit zelf eigenlijk wel een beetje een raar idee. Wat voor bijwerkingen zou Carla hierdoor gaan ervaren, vroegen we. Dr. Vedat vertelde ons dat ze wat symptomen van de overgang zou kunnen krijgen, zoals opvliegers. We vonden het wel weer lastig om dit aan Carla te moeten gaan vertellen, het zou iets zijn dat er voor haar weer bij zou gaan komen. Verrassend genoeg reageerde ze er prima op. Zij keek inmiddels ook niet meer op van de hoeveelheid medicatie. Al gauw konden we de data definitief maken en hadden we onze vliegtickets en hotel alweer geboekt.

Tegelijkertijd liep er ook het een en ander met Loes. We gingen alvast haar menstruatiecycli bijhouden. Ze had ons namelijk verteld dat ze toch wat onregelmatig was, en dat moesten we beter in kaart gaan brengen. Ook hebben we een aantal keren uitgebreid via Skype gesproken om de checklist verder door te nemen. Om alles zo vloeiend mogelijk te laten verlopen, moet er veel besproken worden. Over de conceptie, zwangerschap, bevalling en alles daarna. Maar ook over financiën en praktische zaken. En over het juridische deel, wat een moeilijk hoofdstuk beloofde te worden. Want een aantal weken later kregen we bericht van Nicoline Grijmans dat het toch te ingewikkeld voor haar zou zijn, omdat het een rechtszaak zou worden waarbij zowel het Nederlandse als Belgische recht betrokken zou moeten worden. Er zou dus veel van het internationale recht nodig zijn. Hier heeft Nicoline niet veel ervaring mee en daarom verwees ze ons door naar Wilma Eusman, die juist hierin gespecialiseerd is.

Dit zou allemaal nog veel voeten in de aarde gaan hebben… Volgende keer meer!

Een zonnige groet van Milan & Pieter.

De naam Kamal is gefingeerd.

Duivels dilemma

In onze vorige blog vertelden we jullie dat we met een duivels dilemma zaten. We hadden een hele leuke vrouw en potentiële nieuwe draagmoeder ontmoet (genaamd Loes), waar het goed mee klikte. Aan de andere kant hadden we onze vorige draagmoeder (Carla), die nu toch nog wel één laatste poging op Cyprus zou willen wagen met de laatste twee ingevroren embryo’s. We realiseerden ons goed dat de kans dat het traject op Cyprus überhaupt kans van slagen had wel super klein zou zijn, maar dan zouden we het in ieder geval nog een kans hebben kunnen geven en zouden we nooit meer achteraf kunnen zeggen: “Wat als?” Het zou dan ook écht afgesloten zijn.

Carla had hierbij wel aangegeven dat ze dit dan pas na de zomer zou willen proberen, omdat ze de komende maanden niet makkelijk Nederland uit zou kunnen vanwege werk en privé-omstandigheden. Maar oei, het was op dat moment pas april 2019 en het zou daardoor nog wel minimaal 4 tot 5 maanden duren voordat we weer naar Cyprus zouden afreizen. Van de andere kant: we hadden natuurlijk ook wel weer opnieuw voorbereidingstijd nodig, waarmee we deze tijd ook goed zouden kunnen benutten. Maar zou Loes wel zolang willen wachten? Aan de andere kant vonden wij het ook niet verstandig om binnen een half jaar te starten met een laag-technologisch draagmoederschapstraject, omdat je elkaar natuurlijk ook nog echt een stuk beter moet leren kennen. Wat zouden Loes en haar vrouw Hanne hiervan vinden? Gelukkig zouden ze al snel ons komen opzoeken in Nijmegen en zouden we dit “lastige” onderwerp kunnen aansnijden. We vonden in ieder geval wel dat we dit zo snel mogelijk open en eerlijk moesten bespreken met hen: eerlijkheid duurt het langst.

We vonden het wel erg spannend om het erover te moeten hebben, toen Loes en Hanne bij ons thuis waren. Gelukkig was het meteen weer erg gezellig. Lekker koffie gedronken bij ons thuis en daarna zouden we gaan lunchen in de stad. We hadden besloten om het meteen thuis bij de koffie te bespreken. Na onszelf over deze drempel te hebben gezet, vertelden we dat Carla ons had aangeboden om toch nog de poging op Cyprus te wagen en dat wij daar van de ene kant positief en van de andere kant twijfelachtig tegenover stonden. We vertelden dat de kans wel echt super klein zou zijn dat het zou lukken, maar dat we het op deze manier wel echt zouden kunnen afsluiten. We zouden de tussentijd verder kunnen gebruiken om elkaar beter te leren kennen om op die manier snel daarna van start te kunnen gaan met ons laag-technologische draagmoedertraject met Loes. We noemden wel ook meteen de voorwaarde dat Loes hier dan ook voor de volle 100% achter moest staan. Als zij er een heel gek gevoel bij zou krijgen dat we op “twee paarden” aan het wedden waren, dan zouden we het niet willen doen. We beseften ons immers goed dat de kansen met Loes vele malen groter waren en ons uiteindelijke doel was toch om een gezinnetje te stichten. Loes kwijtraken was dus absoluut niet wat we wilden. Dat hadden we van tevoren ook zo besloten, dan zouden we kiezen voor Loes.

Loes vertelde meteen dat ze al een voorgevoel had dat er iets met ons aan de hand was. Ze had blijkbaar gemerkt dat we iets zouden gaan vertellen. Ze liet het even kort bezinken, maar reageerde daarna eigenlijk heel positief en Hanne overigens ook. Loes zei dat we deze kans met Carla echt moesten benutten. We waren ontzettend opgelucht over deze reactie! Een last viel van onze schouders en het was ook zo fijn om het open en eerlijk te kunnen bespreken. Daaruit bleek maar weer hoe goed ons contact was. Dat is echt een goed teken voor wat zou komen gaan met ons vieren. De rest van de middag hadden we het nog erg ongedwongen en leuk. Loes eindigde onze middag met een geruststellende opmerking: ze gunde het ons ontzettend en op deze manier moesten we er gewoon voor gaan!

De dagen erna hoopten we dat Loes en Hanne zich niet voor het blok gezet hadden gevoeld. Misschien dachten ze er nu inmiddels anders over, nu ze het een paar dagen hadden kunnen laten bezinken. We besloten snel weer met hen af te spreken en een week later reden we alweer naar België. Hanne had een heerlijke lunch voorbereid. Al snel probeerden we naar een bevestiging te zoeken of ze echt achter dit idee van Carla en Cyprus stonden. We wilden hen tenslotte echt niet kwijt raken. Maar ze stonden er nog precies zo achter als de week daarvoor. Wat fijn zeg, en wat zijn ze toch lief! Daarnaast zijn we die dag aan de hand van de checklist van Zwanger voor een ander verder in gesprek met ze gegaan om ons gezamenlijke draagmoedertraject verder te bespreken. Een hele handige lijst! We merkten dat er langere gesprekken per bespreekpunt uit voortvloeiden, waardoor hier meerdere afspraken voor nodig waren. Maar we merkten ook: gelukkig zaten we bij veel dingen al meteen op één lijn. Super!

So far so good!

To be continued!

Stroomversnelling

Hoi iedereen,

In onze vorige blog vertelden we dat we in contact waren gekomen met Loes en haar vrouw Hanne. In ons appgroepje kwamen we snel meer dingen over elkaar te weten. Zo hebben Loes en Hanne samen al 3 kinderen, die Hanne heeft gedragen. Dit was niet hun oorspronkelijke plan, omdat Loes eigenlijk ook een zwangerschap voor hun gezin wilde volbrengen. Maar de laatste zwangerschap van Hanne werd een tweelingzwangerschap. Hiermee was hun gezin dus compleet. Loes heeft sindsdien altijd nog de wens gehad om zwanger te zijn en besloot na lang wikken en wegen dit aan te gaan met een Nederlands stel. En dit is Loes eigenlijk zo goed bevallen, qua zwangerschap, maar ook qua geluk dat ze zo’n stel kon geven, dat ze dit nogmaals overweegt te doen.

Verder hadden we veel gechat over de ervaringen van haar draagmoederschap en we merkten bij veel dingen dat we op één lijn zaten. We hoopten wel dat Loes ons oprecht zou vinden via de app, want het kan al snel overkomen dat iemand je “naar de mond” praat. Na een paar weken over ditjes en datjes gechat te hebben, besloten we weer wat directer te vragen naar Loes’ gedachten over draagmoederschap. Weet ze nu inmiddels al meer of ze het echt nog eens zou willen doen? Hierop antwoordde ze positief, alleen wist ze nog niet met wie. De vijver met wensouders is natuurlijk groot. Na nog wat serieuzere vragen over en weer besloten we elkaar maar eens in het echt te gaan ontmoeten. Hiervoor reisden wij af naar België. Bijna 2 uur rijden. Spannend!

Het werd een erg aangename ontmoeting. Hun kinderen waren er ook bij. Dat vonden we in het begin wel een beetje onwennig, omdat we ook wat serieuzere dingen wilden bespreken, maar hier gingen we gewoon in mee. Loes en Hanne zijn namelijk erg open naar hun kinderen toe. De tijd vloog voorbij en vlak voor etenstijd vertrokken we weer. Achteraf op de app nog nagevraagd of ze niet vonden dat we te lang waren blijven plakken, maar ze zeiden dat ze het juist ook zo gezellig vonden. We spraken naar elkaar uit dat we van beide kanten een goede klik voelden. Wat fijn! Diezelfde dag prikten we nog een datum voor een volgende afspraak later die maand, deze keer bij ons in Nijmegen.

In de tussentijd hadden we nog een “Meet the Pink Parents” bijeenkomst in Amsterdam, georganiseerd door “Meer dan Gewenst”. Hier werden allerlei ervaringsverhalen gedeeld van LHBTQI+ koppels met verschillende gezinsvormen: adoptie, pleeggezin, co-ouderschap, draagmoederschap. Erg interessante avond en ook weer veel andere stellen ontmoet. Ook waren er allerlei standjes met informatie over verschillende onderwerpen. Zo ontmoetten we ook advocate Nicoline Grijmans. We raakten in gesprek met haar en we hadden het al een beetje oriënterend over ons potentiële nieuwe laag-technologische draagmoedertraject. We hadden namelijk van Loes en Hanne vernomen dat ze nog steeds in de juridische afhandeling zaten van haar vorige draagmoederschap. Het was een ingewikkeld proces geworden omdat de Nederlandse en de Belgische wet op dit gebied erg van elkaar verschillen en er wat fouten in het proces waren gemaakt, die nog teruggedraaid moesten worden. We vonden Nicoline Grijmans erg prettig om mee te praten en zouden graag met haar verder willen gaan, mochten we verdere juridische ondersteuning nodig hebben. We mochten haar ook altijd nog laagdrempelig benaderen voor wat meer informatie mocht het wat concreter worden, zei ze.

Een week later hadden we ook nog een “laatste” afspraak staan met onze vorige draagmoeder Carla, in een heerlijk sushi restaurant. We wilden samen met haar stilstaan bij alles wat we samen hadden meegemaakt en haar bedanken voor alles wat ze voor ons gedaan had. Het was een fijn weerzien. We vertelden Carla dat de twee embryo’s nu eindelijk, na veel gedoe, in één kliniek bij elkaar lagen: Vita Altera. Carla zei toen opeens dat ze nog steeds met een onbevredigend gevoel zat dat deze twee embryo’s daar nu “ongebruikt” lagen, terwijl wij nu dus eigenlijk aan het begin leken te staan van een nieuw laag-technologisch traject met Loes. Vervolgens vertelde Carla dat ze het eigenlijk nog wel een laatste keer zou willen proberen met deze twee embryo’s. Wat?! Dat bracht ons wel even van het padje..! Want, ook wijzelf zouden dit heel graag willen, maar de kansen waren eigenlijk zo ontzettend klein dat dit zou gaan lukken. En daarnaast hadden wij nu dus ook net een nieuw en goed contact met Loes en Hanne en dat wilden we ook niet zomaar op het spel zetten. Maarja, aan de andere kant wil je niet je hele leven het gevoel hebben dat daar nog twee embryo’s op Cyprus liggen met de gedachten “Wat als?”.

Een duivels dilemma dus. Eigenlijk natuurlijk ook een luxe probleem te noemen! Het ging allemaal even erg snel voor ons en hier moesten we eens rustig over gaan nadenken. Wat moesten we nu toch doen?

Wordt vervolgd…

Zure nasmaak

Hallo iedereen!

Na twee intense Cyprus-reizen was het tijd voor iets nieuws. We hadden ons weer laten horen op de Facebookpagina. Toch bleef Cyprus ons achtervolgen. We hadden immers nog twee embryo’s liggen in twee verschillende klinieken. Tijdens onze laatste Cyprus-reis was het niet gelukt om de embryo van Kolan te verplaatsen naar Vita Altera, tot onze grote frustratie.

Tijdens ons laatste face-to-face gesprek in November 2018 met Umit (de directeur) hadden we hier ons ongenoegen nogmaals over geuit en werd ons beloofd dat de embryo binnen twee weken wel naar Vita Altera verplaatst zouden worden.

Maar helaas, het was inmiddels januari 2019 geweest en nog steeds hadden we niets gehoord. Julie, onze nieuwe coördinator vanuit Team Miracle, bedacht ons op dat moment ook nog maar eens te mailen wat eigenlijk de uitslag was van onze zwangerschapstest… In dezelfde mail herinnerde ze ons er ook aan dat er nog invrieskosten openstonden van onze laatste embryo. “Pardon?! Zouden jullie niet eens eerst regelen dat onze embryo’s in ieder geval weer bij elkaar zijn, voordat we weer gaan betalen?” dachten wij. Julie pakte het hard aan en vertelde dat de embryo binnen een paar dagen vernietigd zouden worden als ze geen betaling van ons zou ontvangen. We stonden dus weer met onze rug tegen de muur. Julie vertelde later dat Umit geen herinnering had aan de belofte om de embryo te verplaatsen. Daarnaast hadden ze nog officiële toestemming nodig van een bepaald ministerie, om dit te kunnen regelen. Hiervoor had ze onze paspoorten en een handgeschreven brief met toestemming en handtekeningen nodig. Deze formulieren hadden we echter al ingevuld op de dag van de eicel collectie in November 2018!

Na weer anderhalve maand radiostilte hoorden we dan eindelijk dat het ministerie zou gaan overleggen op 8 maart. Op 6 maart kregen we echter al een appje van Umit dat de embryo succesvol was overgeplaatst, met een foto van het “rietje” waarin de embryo zat ingevroren. Hier zagen we onze namen herkenbaar op staan en dit gaf ons een geruststellend gevoel. Hoe dit nu verder zat met dat ministerie, bleef een mysterie. Heel vaag allemaal. Maar dit zou nog niet onze gekste ervaring zijn met Team Miracle helaas…

Om deze blog met een positieve noot te eindigen, hadden we rond deze tijd ook een leuk berichtje via Facebook ontvangen. Een bericht van een vrouw genaamd Loes van eind dertig, die al een keer eerder draagmoeder was geweest en nu opnieuw laag-technologisch draagmoederschap overwoog. Haar telefoonnummer stond in het bericht en we stuurden haar direct een appje. Met haar toestemming maakten we een groepsapp aan, waaraan naast wij tweeën en Loes, ook haar vrouw, Hanne, werd toegevoegd. Op die manier kon iedereen vanaf het begin goed met elkaar communiceren. Loes waarschuwde ons wel meteen dat ze een nieuw traject overwoog, maar dat ze ons echt nog niet meteen valse hoop wou geven. Ze was nog in een oriëntatie fase. 

De volgende keer zullen we meer over dit contact vertellen!

Liefs, M & P.

De namen Loes en Hanne zijn gefingeerd.

Terug van weggeweest

Lieve lezers,

We zijn weer terug van weggeweest!

Onze laatste blog is alweer bijna 1,5 jaar geleden… Helaas is onze droom nog niet in vervulling gegaan, maar we hebben ook zeker niet stilgezeten. Integendeel.

De reden waarom we zo lang niets van ons hebben laten horen, is dat we druk bezig zijn geweest..! Hierover willen we jullie graag weer bijpraten. We hebben nog een boel in te halen.

Onze laatste blog heette “terugblik met tranen“, want ook ons tweede Cyprus avontuur in November 2018 was helaas niet gelukt. In de tijd daarna knaagden het wel erg in ons hoofd dat er nog twee embryo’s opgeslagen lagen op Cyprus, één in het Kolan British Hospital van Team Miracle, en één bij Vita Altera. “Wat ingewikkeld”. “Wat was het een proces”. “Moeten we dit nog wel willen?” Er ging van alles door ons hoofd. We besloten op de Facebookpagina onze laatste blog te delen om mensen hiervan deelgenoot te maken.

In februari 2019 spraken we weer af met Carla. Opnieuw hadden we een fotoboekje gemaakt van de reis en alles daaromheen ter herinnering. Het was fijn om elkaar weer te zien. Carla had ook wel een knagend gevoel dat er nog twee embryo’s “op haar lagen te wachten”. Wij vertelden haar dat we wel weer verder op zoek zouden willen gaan naar een invulling van onze kinderwens, naar een nieuwe draagmoeder. Dat vond Carla gelukkig helemaal prima. Ze gunde het ons ook zo erg. We vertelden dat we op dit moment ons ook meer wilden gaan richten op de zoektocht naar een vrouw die laagtechnologisch (met haar eigen eicellen) zou willen dragen. Want we hebben achteraf wel gemerkt dat onze kansen op een succesvolle hoogtechnologische draagmoederzwangerschap wel erg klein waren. De grootste reden hiervoor was toch wel het aantal eicellen van onze eiceldonor, de zus van Milan, Annette. Maar dit was tevens de grootste reden voor ons geweest om hoogtechnologisch draagmoederschap na te jagen: zodat een kind toch genetisch een beetje van ons tweeën zou zijn. Daarnaast leek het erop dat draagmoeders meer open staan voor hoogtechnologisch dan laagtechnologisch draagmoederschap. Toch zagen we steeds vaker op de Facebookpagina verhalen voorbijkomen van laagtechnologisch draagmoederschap en ook op de draagmoederpicknick hadden we alleen maar stellen ontmoet die op laagtechnologische wijze bezig waren of bezig waren geweest. Op dat moment dachten we dan ook: “Wat zijn wij toch eigenlijk ingewikkeld bezig”. Maar ja, de draagmoeders liggen natuurlijk ook zeker niet voor het oprapen en dit hoogtechnologische traject was ook wel een hele mooie kans voor ons geweest.

Na onze blog gedeeld te hebben op de Facebookpagina, wilden we onszelf hier ook nog beter voorstellen, want dat hadden we nooit echt goed gedaan. Ook wilden we kenbaar maken dat weer op zoek waren (op onze website houden we de gefingeerde namen aan):

Hallo iedereen!

Na ons bericht van een paar weken geleden op de discussiepagina, stellen we ons ook graag hier nog even voor. Wij zijn Pieter (29 jaar, links op de foto) en Milan (31 jaar). 8 jaar vol liefde samen en 2 jaar geleden getrouwd. We wonen op een mooi plekje aan de Waal in Nijmegen, waar Pieter werkt als onderzoeker in de immunotherapie en Milan als huisarts. Ook al zijn we erg gelukkig samen, vol ambitie, sportiviteit, een sterke band met onze familie en lieve vrienden om ons heen, missen we toch ook echt een kleintje in ons leven. We zouden zo graag vaders willen zijn. Ruim twee jaar geleden begonnen wij daarom met onze blog WENSVADERS: www.wensvadersnederland.nl. Omdat we veel waarde hechten aan onze eigen privacy op het openbare internet, schrijven we op onze blog onder de namen Milan & Pieter.

Via de blog kwam een draagmoeder op ons pad, met wie we in 2018 twee keer een hoogtechnologische IVF-poging op Cyprus hebben ondernomen. Milan’s zus was hierbij onze eiceldonor. Wat zo bijzonder had kunnen zijn en waar we zo intens op hadden gehoopt, lukte helaas niet. We zijn de twee dames super dankbaar voor hun inspanningen en begrijpen dat het voor hen hier ophoudt. Na enkele maanden pauze te hebben genomen om de tegenslagen te accepteren en verwerken, pakken we nu de draad weer op. We kunnen en willen onze kinderwens niet naast ons neerleggen.

Neem gerust een kijkje op onze website. We helpen graag iedereen in deze Facebookgroep vooruit met onze ervaringen op Cyprus en met (hoogtechnologisch) draagmoederschap. Maar bovenal zijn we natuurlijk zelf op zoek naar een lieve vrouw die ons misschien weer verder zou willen helpen, hoog- of laagtechnologisch. Bericht ons gerust bij vragen of tips!

Groetjes Milan & Pieter

Nu was het weer afwachten of we reacties zouden krijgen… Spannend!

Tot de volgende blog!

Milan & Pieter

Terugblik met tranen

9 december 2018. 
Daar zaten we dan, in de auto, op weg naar huis. Enkele minuten geleden hadden we afscheid genomen van onze draagmoeder Carla, nadat we bij haar de twee zwangerschapstesten hadden uitgevoerd. Twee keer negatief, twee harde klappen in ons gezicht. Onwerkelijk gevoel in het kwadraat. We waren na de tweede negatieve test eigenlijk alle drie even helemaal stilgevallen. Wat zeg je op zo’n moment, waarbij je allemaal even tijd nodig hebt om het tot je door te laten dringen? Een moment dat je van tevoren incalculeert, maar toch weinig vooraf bij kan voorstellen. Waar je je dus onvoldoende op kan wapenen. In ons geval resulteerde dit in een mix van peizende stiltes en uitingen van ongeloof. “Hoe kan dit toch?”, “Was het dan echt op niets uitgelopen?”, “Wat een sof” en “Wat onwerkelijk hè?” waren enkele reacties. Echt indalen deed het nog niet, zo merkten we. We zagen: ook bij Carla nog niet. Er was nog niet echt verdriet bij een van ons, vooral veel ongeloof. Verdriet zou later pas komen, kunnen we met de wetenschap van nu zeggen.

Ook de eerste minuten in de auto was het tussen ons tweeën stil. Af en toe nog zo’n uiting van ongeloof, maar verder stil. Ongemakkelijk stil bijna, terwijl een stilte normaal nooit ongemakkelijk voelt in onze 8-jarige relatie. We probeerden elkaar wat moed in te praten, want ja “dit was natuurlijk een optie, een positieve test kon, maar dit kon ook, dat wisten we van tevoren”. “Er komt vast weer iets anders op ons pad” zeg je dan, maar tegelijkertijd voel je als je dat zegt vooral veel twijfel of dat wel écht zo zal zijn. Het was onze laatste poging geweest in deze hoogtechnologische draagmoeder constructie, dat was duidelijk van tevoren afgesproken. Zowel onze draagmoeder Carla als onze eiceldonor Annet (de zus van Milan) waren daar heel helder over geweest voordat we naar Cyprus vertrokken in november 2018. Het was onze tweede poging geweest om een zwangerschap tot stand te brengen, nadat de eerste poging van april 2018 jammer genoeg was geëindigd in een miskraam. Het had in april al even zo dichtbij gevoeld. We hadden al even mogen proeven aan het gevoel “zwanger te zijn”, even gefantaseerd over wat er allemaal zou komen gaan, zelfs al voorzichtig wat plannen in ons hoofd gemaakt. In de auto zittend dachten we terug aan deze twee pogingen, passeerde alles nog een keer in gedachten de revue. Het was immers twee uur rijden van Carla’s huis naar het onze in Nijmegen. Een tijd die vandaag natuurlijk langer voelde dan die werkelijke twee uur. Opgesloten in een auto, zonder veel afleiding, konden we onszelf prima “pijnigen” met onze gedachtes. Van de andere kant bekeken: een prima manier om alles te laten indalen en een eerste stap te zetten in de verwerking. 

We dachten aan de twee dure en emotionele Cyprus reizen. De twee keer twaalf dagen, die we telkens minutieus hadden voorbereid. Op eigen kracht hadden uitgevogeld hoe alles moest. Welke van de vele Cypriotische klinieken het beste bij ons paste, wat de IVF-behandeling precies inhield, en welke medicatie we precies moesten bestellen in het Verenigd Koninkrijk. Gelukkig hadden we hierbij het geluk gehad zelf een medische achtergrond te hebben (Milan als huisarts, Pieter als immunologisch onderzoeker), dat scheelde toch best wel wat. We dachten aan de eicelpuncties bij Annet, de bevruchtingen met de zaadcellen van Pieter, de groei van de embryo’s en uiteindelijk de terugplaatsingen bij Carla. Ook spraken we na over de periode vóór de twee Cyprus reizen. Over hoe we ruim 2,5 jaar geleden begonnen waren met het oriënteren op onze kinderwens, vlak na ons geregistreerd partnerschap en de overhuizing naar ons huidige huis. Hoe we via een ronde langs Dito!, Meer Dan Gewenst en verschillende super lieve andere wensvaders de beslissing hadden genomen op zoek te gaan naar een draagmoeder. Onze blog opstartten en op een gegeven moment via een reactie op onze blog in contact kwamen met onze lieve draagmoeder Carla. Zij durfde al snel samen met ons het spannende avontuur aan, ook voor haar een eerste hoogtechnologisch draagmoeder traject. Wat volgde was een ingewikkelde oriëntatie op de mogelijke plekken waar we terecht zouden kunnen in Europa, waarbij – na een teleurstelling in België – uiteindelijk alleen Cyprus als optie overbleef. Daarnaast de gelijktijdige zoektocht naar een eiceldonor, waarbij voor ons essentieel was dat dit geen anonieme donor zou zijn voor het toekomstige kind. Milan’s zus Annet was zo super lief om zichzelf op te werpen en net als Carla alle medicatie te doorstaan (inclusief de soms niet misselijke bijwerkingen). Wat waren we deze twee vrouwen dankbaar dat zij ons deze twee kansen hadden willen geven.

Denkend aan Annet, beseften we ons dat we haar ook zo snel mogelijk wilden inlichten. Natuurlijk wist zij van ons testmoment van vandaag af en ze had ons gevraagd haar op de hoogte te houden. Ditzelfde gold voor onze ouders, die zo met ons hadden meegeleefd. We zaten inmiddels bijna een uur in de auto en vonden dat we het niet langer konden uitstellen, we moesten ook hen het slechte nieuws vertellen. Nog voordat we een wegrestaurant hadden gevonden om even te stoppen en rustig te bellen, belde Annet al naar Milan. Toch maar gewoon direct opnemen, dachten we. Al snel na het aannemen van het gesprek kwamen dan eindelijk de tranen bij Milan… Het viel hem ontzettend zwaar om Annet te vertellen dat het was mislukt. Hoe zeg je zoiets, waarbij je de ander wilt sparen, maar niet kúnt sparen. Je móet vertellen hoe het zit, dat alle inspanningen voor niets zijn geweest. Terwijl je het jezelf, maar vooral ook de ander zo gunt, want die ander gunde het jou ook zo. Pieter, die achter het stuur zat, besloot de eerstvolgende afslag op de snelweg te nemen en reed de auto een industrieterrein op. Daar hebben we ruim een half uur stilgestaan, het regende ondertussen flink. Gebeld, samen gehuild, en nog een keer gebeld (met onze ouders). Het luchtte wel echt op om het anderen te vertellen, al was het natuurlijk ook super moeilijk. We hadden het onze ouders ook zo gegund voor het eerst opa en oma te worden.

Na onze stop dachten we het laatste uur van onze reis naar huis vooral over het “wat nu?”. We realiseerden ons dat dit het was, hiermee sloot zich onherroepelijk het hoofdstuk met onze draagmoeder Carla en eiceldonor Annet. Hoe rot het ook voelde, “als we een kind willen, moeten we verder, moeten we opnieuw beginnen. We zullen op een gegeven moment weer een nieuwe zoektocht moeten starten naar een draagmoeder” zeiden we tegen elkaar.

Thuis aangekomen voelde alles als een soort film. De deur die we nog hoopvol achter ons hadden dichtgetrokken, openden we nu weer met een gevoel van ontgoocheling. We ploften op de bank en sloegen een arm om elkaar heen. Het was nu vooral zaak om onszelf weer enigszins bij elkaar te rapen voor de volgende dag, waarbij het weer een gewone maandag zou zijn, het normale leven weer gewoon doorging. Het leven dat het afgelopen jaar, wat onze kinderwens betreft, nog vol hoop was geweest. 

De eerste dagen en weken verliepen moeizaam, vooral de feestdagen in december waren rot. Familie en vrienden vroegen ons geïnteresseerd naar onze vorderingen en wij besloten maar gewoon vanaf het begin af aan eerlijk en open te zijn. Zoals we de afgelopen jaren ook waren geweest bij goed nieuws. Op oudjaarsavond stonden we op ons balkon en keken uit over de Waal, naar al het vuurwerk. Vorig jaar stonden we hier ook, toen nog vol hoop proostend op onze Cyprus avonturen, die nog voor ons lagen. Wat zou 2019 ons brengen?

In de twee maanden die volgden, gunden we onszelf rust en werkten we tegelijkertijd onze blog bij. We waren immers gestopt in november, vlak voor ons vertrek naar Cyprus. Ook besloten we onze anonimiteit een beetje te doorbreken en een bericht op Facebook te plaatsen. Om weer meer mensen deelgenoot te maken van onze zoektocht, onze droom. Wie weet kunnen we het lot in 2019 een beetje tarten… 

Veel liefs van Milan & Pieter

Negatiever kan niet…

Terug uit Cyprus hadden we nog een paar dagen vrij van ons werk om van onze intensieve reis bij te komen. Dat hadden we de vorige keer niet gedaan (we waren heel snel weer gaan werken) en die vrije dagen waren nu toch wel erg fijn! We wandelden door de stad, spraken af met familie, en hadden vooral tijd om samen weer om te schakelen naar het gewone leven. Cyprus voelde op de een of andere manier als een onwerkelijk iets, zo ontzettend anders dan ons gebruikelijke leven, bijna een droom, alsof het niet echt was gebeurd. Zo’n gek idee dat je enkele dagen geleden nog drie “mini-baby’s” hebt laten terugplaatsen in de baarmoeder van een vrouw die nu aan de andere kant van Nederland is. Eigenlijk te bizar voor woorden. We voelden ons erg bevoorrecht dat we dit hadden meegemaakt en op het punt waren waar we op dat moment waren.

We konden natuurlijk ook niet wachten tot het zover was om eindelijk te gaan testen. We hadden er eigenlijk wel een goed gevoel bij. Zeker gezien alle ingewikkelde stappen die we dit keer hadden doorlopen, waarbij alles uiteindelijk toch relatief goed was afgelopen. Het voelde in dat opzicht als een zekere overwinning dat we het geheel in zo’n goede banen hadden kunnen leiden, kunnen organiseren. Plus: de vorige keer waren we ook initieel zwanger. “Dat zou dan nu toch ook wel minstens zo zijn?”

Deze keer hoefden we overigens ook niet meer om de drie dagen naar Carla af te reizen om hormoonspuiten te zetten in haar spier. Deze waren niet zo goed bevallen voor Carla en daardoor vervangen door spuiten die ze (dagelijks) zelf kon zetten onder de huid. Het was voor ons dus enkel en alleen afwachten en duimen… Meer hoefden en konden we niet doen. Dus probeerden we zoveel mogelijk afleiding te zoeken met ons werk en ons sociale leven. Qua sociale leven hadden we dit keer overigens het moment van onze Cyprusreis alleen tegen onze allerbeste vrienden en onze directe familie verteld. De rest van onze omgeving wist alleen dat we nog een tweede poging zouden gaan doen, maar niet precies wanneer. We hadden van de eerste poging geleerd dat veel mensen vertellen wanneer je precies gaat, niet alleen meer steun betekent, maar ook minder “vrijheid” rondom het wel of niet vertellen van bepaalde dingen. Denk aan het updaten rondom belangrijke momenten tijdens de reis (eicelpunctie en embryo transfer) maar ook de uitkomst van de zwangerschapstest. Mensen vragen daar toch telkens naar, begrijpelijk en heel lief ook. We vonden het prettiger om deze momenten nu voor de meeste mensen zelf te kunnen bepalen, maar de “inner circle” kun je natuurlijk niet in het ongewis laten.

Wat betreft het testen waren we wel een beetje in de war met wanneer we dit nu konden gaan doen. Bij een dag 5 embryo transfer zou je na 10 dagen in het bloed kunnen testen en vanaf dag 12 in de urine. Was dit nu ook hetzelfde bij deze dag 3 embryo transfer? Gelukkig konden we met Dr. Vedat appen en antwoordde hij weer gauw terug. Hij adviseerde om een bloedtest 12 dagen na de embryo transfer te doen, vanwege de dag 3 embryo transfer. De groei loopt immers 2 dagen achter en het duurt dus ook 2 dagen langer voordat je op het punt bent dat het HCG-hormoon zodanig hoog is dat je het betrouwbaar kunt meten. Maar helaas, deze dag 12 viel voor ons in het weekend, op zaterdag… De urinetest-dag (dag 14) lag op maandag. Vorige keer was het ook al lastig voor ons geweest om een testmoment te plannen, omdat het toen precies op Hemelvaartsdag viel. Zie onze eerdere blog. Het is trouwens niet aan te raden om een dag eerder te testen, omdat je dan vals-negatief zou kunnen testen, een onnodige teleurstelling. Dilemma weer…

Dr. Vedat vertelde ons ook nog dat (in ons geval) de HCG-waarde vanaf dag 12 boven de 5 U/ml zou moeten liggen voor elke embryo die op dat moment nog leeft. Dus bij 1 embryo: minimaal 5 U/ml. 2 embryo’s: minimaal 10 U/ml. 3 embryo’s: minimaal 15 U/ml. We gingen op zoek naar de gevoeligheid van urinetesten. We zagen dat deze varieert van 6,3 tot 25 U/ml. De vorige keer, toen we een bloedtest uitvoerden op dag 13, zat onze HCG al op 388 U/ml. Al was het toen weliswaar een dag 5 embryo transfer. Maar toch, dan zouden we de HCG deze keer toch ook gemakkelijk moeten kunnen detecteren met een urinetest?! We besloten dan ook om toch op zondag 9 december 2018 (dag 13 na de embryo transfer) te gaan testen met een urinetest.

Met een extra gevoelige zwangerschapstest (geschikt voor vroege detectie van een zwangerschap) van het Kruidvat in de aanslag reden we die zondag naar Carla. Het was een lange autorit. Zoals jullie weten is de autorit naar Carla altijd een heel eind, maar het voelde dit keer natuurlijk extra lang: we waren zo benieuwd en gespannen! Toen we bij haar arriveerden, dronken we eerst gauw een kop thee. Carla kon, net als wij, gelukkig ook niet wachten om te testen en stelde voor om deze dus maar snel te gaan uitvoeren. Ze had zelf ook nog een zwangerschapstest in huis en deze gebruikten we dan ook eerst. Op de gebruiksaanwijzing stond dat we deze een paar seconden in de urine moesten houden en daarna 2 minuten laten ontwikkelen. De vorige keer knalde het streepje er overigens al binnen een paar seconden vanaf. We waren erg hoopvol gestemd, maar tegelijkertijd beseften we ook dat het net zo goed kon zijn dat hij nu negatief was…

Daar gingen we dan. In de eerste minuut gebeurde er niet zoveel… “Oké, dit is geen knaller zoals de vorige keer, maar misschien hebben de dag 3 embryo’s een wat tragere start gehad?” We wachtten dus verder af. Het waren twee hele lange minuten… Er gebeurde tot ons verdriet helemaal niets in het testvenster… Ook niet eens een vaag onduidelijk streepje… Dit kan niet waar zijn! We gingen op zoek naar een uitweg. Op de bijsluiter zagen we dat deze test vanaf 25 U/ml kon detecteren. De test die wij mee hadden gebracht detecteerde vanaf 6,3 U/ml. We besloten deze dus ook nog maar te proberen. Maar helaas, onze bedachte uitweg, ons “excuus” bleek niet te kloppen. Hetzelfde scenario herhaalde zich opnieuw… Negatiever kon eigenlijk niet… Niet eens zwanger?! Dit was echt wel de domper van het jaar… Een echte anticlimax. Hoe dan? De embryo’s zagen er goed uit voor dag 3 en de transfer was toch goed gegaan? Maarja, we wisten ook: daarna zijn er nog zoveel andere factoren die het alsnog kunnen doen laten mis gaan. Innesteling, zelfstandig in de baarmoeder doorgroeien, etc. Maar toch. 3 embryo’s! En niet eens eentje die was blijven zitten!

Een en al vragen, een en al ongeloof en teleurstelling. En dan realiseer je je ineens dat dit onze laatste kans was geweest. Dit was het… Een intens verdrietig moment. Carla was ook erg verdrietig. Ook zij had er een goed gevoel over gehad van tevoren. Ongelooflijk…

Dit was het dan…

De laatste dagen op Cyprus (Cyprus 2.0 dag 10 t/m 12)

Lieve bloglezers,

In de vorige blog vertelden we dat het eerste contact met onze nieuwe coördinator Julie een beetje stroef verliep, op zijn zachtst gezegd… Uiteindelijk kregen we, na verschillende keren aandringen, toch in de middag (van dag 10) een korte zakelijke e-mail van haar met het recept voor de hormoonpleisters van Carla. We vonden het jammer dat ze niet even de tijd nam om zichzelf voor te stellen via de telefoon of in ieder geval via de mail. We kenden haar immers nog helemaal niet en hadden voorheen nog nooit met haar gemaild of gesproken. Maar goed, we hadden nu in ieder geval hetgeen dat we nodig hadden, en daar gaat het dan uiteindelijk om. Het recept stuurden we zo snel mogelijk door naar de apotheek van Nij Geertgen en de vader van Milan kon het tegen het einde van die dag al bij ze ophalen.

Omdat de embryo transfer dit keer dus 2 dagen eerder plaats had gevonden dan oorspronkelijk gepland, hadden we nu nog een aantal dagen over om vol te maken op Cyprus. De rest van dag 10, dag 11 en 12. We wisten niet zo heel goed wat we met de tijd wilden doen, omdat we Carla ook veel rust wilden gunnen. Dus een excursie of iets dergelijks zit er dan niet echt in, omdat je dan meteen minimaal 4 uur weg bent en daar ook veel bij moet lopen… Bovendien hadden we tijdens onze eerste Cyprus reis al behoorlijk wat highlights van het Turkse eilanddeel gezien. We besloten daarom om overal maar gewoon rustig de tijd voor te nemen: lunchen, winkeltjes afstruinen (maar niet te lang), kleine wandelingen door het dorp maken, kaarten, dineren.

Op dag 11 kregen we trouwens nog heel goed (en onverwachts) nieuws te horen. We werden tijdens de lunch gebeld door Umit, van Team Miracle. Hij vertelde ons dat de vierde embryo, die in eerste instantie er het minst goed had uitgezien, het toch had gehaald tot dag 5! Dit hadden we eigenlijk niet meer echt verwacht en dus ook niet meer op gehoopt, omdat men hem er dus op dag 3 niet zo geweldig uit vond zien. We kregen van Umit de vraag of we deze opnieuw wilden laten invriezen. Het was weliswaar geen A-kwaliteit embryo, maar we konden het ook niet zomaar weggooien, ook al was dit Carla’s laatste poging. Wie weet wat er in de toekomst nog gebeurt… We besloten deze dan ook te laten invriezen. Wanneer de ingevroren embryo van onze vorige poging ook naar de kliniek van Dr. Vedat zou worden verplaatst, hadden we er dan weer in principe twee in totaal. We hadden van Umit in het eerdere gesprek (zie de vorige blog) gehoord dat men deze vorige embryo over ongeveer twee weken zou gaan overplaatsen. Wat een mooi nieuws dat hij dan zou worden aangevuld met een tweede! Een echte opsteker op onze voorlaatste dag, het voelde toch als een soort back-up voor de toekomst, ook al hadden we een goed gevoel over de huidige poging. “Wie weet voor een tweede kindje” zeiden we lachend tegen elkaar.

De volgende dag was het dag 12, onze laatste dag op Cyprus. 29 november 2018. Na een rustig ontbijt en het sluiten van onze koffers, werden we aan het einde van de ochtend opgehaald om naar de luchthaven te vertrekken. Het was daarmee weer tijd om afscheid te nemen van Cyprus. Met nog een momentje van bezinning bij de zee (zie de foto), keken we terug op een trubbelige reis met veel ups en downs, veel emoties en veel onverwachte wendingen in ons verhaal. Maar hopelijk toch met een goede afloop! We waren trots op Carla, op Annet, en ook een beetje op onszelf. We hadden allemaal kosten noch moeite gespaard en veel doorstaan, met in ons achterhoofd ons ultieme doel. Een gezin, een kind.

Terug in Nederland, na een rustige vlucht en leuke eerste ontmoeting tussen de ouders van Milan en Carla op de luchthaven, was het tijd om thuis bij te komen. Terug te vallen in het normale leven. En, af te wachten totdat we de zwangerschapstest konden gaan uitvoeren. Hopelijk ook dit keer weer met positief resultaat…  

Liefs van Milan & Pieter

De embryo transfer (Cyprus 2.0 dag 9)

Goedemiddag bloglezers!

Vandaag was het dag 9 van onze tweede Cyprus reis, de grote dag: de embryo terugplaatsing. Dit keer op dag 3 na de bevruchting. Het was weer een erg spannend moment! Vooral spannend was het om te horen of we überhaupt embryo’s hadden om terug te plaatsen. Mocht dit zo zijn, dan zouden we het liefst drie van deze dag 3 embryo’s laten terugplaatsen, omdat de kans om zwanger te worden met twee dag 3 embryo’s maar erg klein zou zijn… Bij onze eerste Cyprus reis, toen we terugplaatsten op dag 5, was dit anders, en hadden we bewust voor twee embryo’s gekozen. Carla had overigens een aantal maanden voor onze tweede reis ook al op eigen initiatief aangegeven dat ze deze keer wel open zou staan voor drie embryo’s, dus los van een dag 3 terugplaatsing waar het nu om zou gaan. Maar ja, zouden we de kans krijgen om er drie terug te plaatsen?

Aangekomen in de kliniek kregen we weer ons eigen kamertje toegewezen op de 4e verdieping (kliniek afdeling). Waar we tijdens de eicelpunctie een grote kamer hadden gekregen, hadden we nu een nogal klein kamertje. Daar wachtten we op wat komen ging. Op een gegeven moment kwam Umit binnenlopen. Hij vertelde ons het fantastische nieuws dat de embryo’s nog alle vier aan het groeien/delen waren, maar dat ze er wel verschillend qua kwaliteit uitzagen. De drie embryo’s die er het beste uitzagen, zouden vandaag kunnen worden teruggeplaatst. Dit was goed nieuws en een hele opluchting! Hier waren we al heel blij mee na alle tegenslagen van de afgelopen dagen! Eindelijk weer een keer goed nieuws. En, de ingevroren embryo van het Kolan hospital zouden we dus niet nodig hebben, gelukkig.

Het was nu wachten totdat dr. Vedat beschikbaar was, zodat hij het baarmoederslijmvlies van Carla kon checken. Dit duurde best even, want er waren weer 2 à 3 andere stellen die vandaag ook de terugplaatsing zouden hebben. Weer spookt dan ergens de gedachte door je hoofd “Als ze maar niets verwisselen?!” Na een tijdje konden we dan naar het kantoor van dr. Vedat, op de 5e etage. Carla had heel lief Hollandse stroopwafels meegenomen voor dr. Vedat en voor Team Miracle. Dr. Vedat kende ze al en vond ze heel lekker! Dat viel dus wel in de smaak. Toen was het tijd voor de echo en daaruit bleek gelukkig dat Carla’s baarmoeder er heel goed uitzag (baarmoederslijmvlies van maar liefst 13 mm). We besloten met dr. Vedat definitief om dus de drie beste embryo’s vandaag terug te plaatsen. De vierde embryo lieten we doorgroeien tot dag 5, om deze vervolgens eventueel nog te kunnen invriezen (als back-up). So far so good! We waren optimistisch. Toen was het weer een kwestie van veel water drinken voor Carla, tot haar blaas goed vol was, want dit was nodig voor de echogeleide terugplaatsing.

Het duurde best even voordat Carla drang voelde om te plassen. Ze wilde ook niet al teveel drinken, waardoor ze ineens heel erg zou moeten. De zuster kwam tussendoor een aantal keer vragen of Carla’s blaas al vol genoeg zat, maar dat was telkens nog niet zo. Wij dronken braaf met Carla mee: gedeeld leed is half leed! “Zul je zo zien dat ik zodadelijk ineens erg moet en dat we dan moeten wachten” zei Carla. En ja hoor, dit was ook het geval, want toen Carla’s blaas op een gegeven moment wel vol zat, werd op dat moment een andere vrouw de behandelkamer binnengebracht. Toen moesten we dus nog even op onze beurt wachten. Toen het zover was, mocht Carla meelopen naar de behandelkamer. Gek idee om haar zo weg te zien lopen, op weg naar de embryo’s! Voor ons was het toen weer wachten geblazen. Ook dit duurde voor ons gevoel wat langer dan de vorige keer, bij dr. Firdevs. Als het maar allemaal goed gaat daarbinnen. “Kunnen ze dit wel allemaal goed coördineren, zodat de juiste embryo’s op het juiste tijdstip op de juiste plek zijn? Of staan die embryo’s al een tijd te ‘verpieteren’?” Weer allerlei gedachten die op zo’n moment door je hoofd spoken. Achteraf vertelde Carla ons juist dat het allemaal wat langer duurde dan de vorige keer, omdat dr. Vedat haar alles stap voor stap had uitgelegd in de behandelkamer. Heel anders dan bij dr. Firdevs, die niets had uitgelegd en waarbij Carla zich nogal ongemakkelijk had gevoeld. Tja, dan ben je ook sneller klaar natuurlijk. Dan maar liever langer wachten!

Toen Carla terugkwam kon ze dan eindelijk liggend op een po plassen. Dit vond ze wel lastig, maar ze moest inmiddels wel zó nodig dat het wel lukte. Even later kwam dr. Vedat binnen om te vertellen dat de terugplaatsing goed was gegaan. Ook iets dat bij dr. Firdevs niet was gebeurd, toen hoorde we niets achteraf. Een opluchting dat het was gelukt! Dan was het voor nu duimen dat het goed zou blijven gaan. Carla moest nu nog minimaal één uur in bed blijven liggen van dr. Vedat, terwijl dit bij de vorige kliniek nog twee uur was. Ook hoefde ze nu niet perse met haar knieën omhoog te liggen. Dr. Vedat vertelde dat hiervoor helemaal geen wetenschappelijk bewijs was, dat dit beter was. “Toch gek al die tegenstrijdigheden”, vonden wij. Misschien is het allemaal inderdaad niet nodig of aangetoond, maar wij adviseerden haar dit toch maar wel te doen. Het kan immers geen kwaad, en je weet nooit. Daarnaast wilden we in de tussentijd toch nog een goed gesprek met Umit voeren over de gang van zaken in de afgelopen dagen (zonder Carla natuurlijk, zij had rust nodig). Na een uur konden we met Umit gaan praten op zijn kantoor.

Een behoorlijk ongemakkelijk gesprek. Want we waren natuurlijk erg blij met hoe het vandaag allemaal gelopen was, en dat we de ingevroren embryo niet meer nodig hadden gehad, maar de weg ernaartoe had in bepaalde opzichten echt niet zo hoeven te gaan en daar komen ze niet zomaar mee weg. We hadden een lijstje gemaakt met punten waar we niet tevreden over waren geweest. Hiervoor bood Umit al snel zijn excuses aan. We zeiden dat we op dit punt niet meer veel hadden aan excuses en vroegen of die excuses zich konden vertalen in een of andere compensatie? Hij vroeg waar wij aan zaten te denken. Hierop antwoordden wij dat ze bijvoorbeeld de overgebleven embryo misschien kosteloos voor ons zouden kunnen laten invriezen, ook al was de kans klein dat deze het tot dag 5 zou redden. Dit kon Umit niet beloven, omdat dit iets was dat de kliniek (Vita Altera) betaalt. We kregen dus helaas niet veel klaargespeeld in dit gesprek. Uiteindelijk hebben we wel bepaalde andere kleine kosten niet meer hoeven te betalen (zoals de assisted hatching die op dag 3 nodig is) en zouden ze de teller weer op 2 jaar zetten wanneer ze de ingevroren embryo van het Kolan naar Vita Altera zouden hebben overgeplaatst. Toch bleef het een beetje wrang, maar goed, we moesten ons nu maar vooral op de goede afloop focussen en dit zware emotionele gevoel van dit gesprek van ons afschudden.

Terug in de kamer bij Carla konden we rustig onze spullen inpakken. Hakan kwam ons de medicatie brengen die Carla vanaf dat moment weer nodig zou hebben. Helaas waren de hormoonpleisters die Carla nodig had op heel Cyprus niet meer verkrijgbaar. Gelukkig had ze er nog een aantal over en konden we het daarmee uithouden tot precies de dag dat we weer in Nederland aankwamen. We bedachten dat de ouders van Milan misschien wel deze pleisters zouden kunnen ophalen bij de apotheek in Nederland en deze aan Carla konden meegeven als ze ons toch zouden ophalen van het vliegveld. We hadden hiervoor wel een nieuw recept nodig van de kliniek en hiervoor konden we contact opnemen met Julie (de vrouw van Umit en net als hij manager/eigenaar van Team Miracle). Zij zou vanaf dat moment het contact met ons onderhouden, in de plaats van Nicole. Weer veel geregel!

Eenmaal terug in het hotel ging Carla rusten op haar hotelkamer en gingen wij de hormoonpleisters regelen. We belden hiervoor weer met vruchtbaarheidskliniek Nij Geertgen, omdat zij ons de vorige keer ook al zo begripvol hadden geholpen bij de echo van Annet. We wisten dat zij een eigen apotheek hadden. Het was gelukkig mogelijk om het recept vanuit Cyprus naar hen te mailen en de hormoonpleisters op te laten halen door Milan’s ouders. We hadden al via de mail gevraagd of Julie zo snel mogelijk het recept kon klaarmaken, maar we hadden (voor de verandering) maar weer geen antwoord terug. Ook in de appgroep van Team Miracle hadden we gevraagd of men dit zo snel mogelijk kon doen. We probeerden Julie in de avond ook nog te bellen, maar kregen geen gehoor.

De volgende dag (dag 10) hadden we nog steeds geen recept ontvangen. We realiseerden ons dat we die dag echt het recept moesten hebben, om alles nog geregeld te krijgen qua levertijd etc. We probeerden Julie dus nogmaals te bellen. Toen bleek ze ons nummer zowaar te hebben geblokkeerd… “Nou lekker dan…!” Met Nicole hadden we meestal wel binnen een paar uur antwoord, dus Julie leek nu nog niet echt een verbetering te zijn…

Wordt vervolgd!