Onduidelijke embryo-updates (Cyprus dag 6 & 7)

De eerste dag met z’n tweeën was aangebroken. Het was een stuk rustiger, en stil, maar dat was op zich ook even niet verkeerd. Na het ontbijt hadden we nog geen bericht gekregen over de embryo’s, dus we besloten zelf een berichtje te sturen. Met spanning wachtten we een reactie af.
Een half uur later kregen we een whatsapp met de boodschap dat de 5 embryo’s gedeeld waren, hetgeen dus betekent dat ze goed aan het groeien waren. Wat een opluchting was dat om te horen! Dit zagen we ook terug op de foto, die werd meegestuurd. Wel viel ons op dat 4 van de 5 embryo’s al in vier cellen waren gedeeld (#1,4,5,6), terwijl 1 embryo (#2) nog slechts in twee cellen was gedeeld waarvan ook nog eens de een groter was dan de ander. Pieter had zich van tevoren al ingelezen en wist dat dit waarschijnlijk niet goed zou zijn. We vroegen aan Nicole in de groepsapp wat dit zou kunnen betekenen. Hierop antwoordde ze dat de embryo’s in verschillende tempo’s groeien omdat ze allemaal anders zijn en dat het dus nog niks zegt. We vroegen of we aan het eind van hun werkdag nog een foto zouden kunnen krijgen, zodat we konden zien of embryo #2 dan wel in vier cellen gedeeld zou zijn. Tot onze frustratie was dit helaas niet mogelijk. “Wat irritant!” denk je dan… Daar betaal je dan extra voor…

Als afleiding probeerden we een eiland excursie te regelen, maar dit was alleen mogelijk voor de volgende dag (dag 7) en ook nog eens compleet in het Turks. De volgende dag zou Carla wel haar reis naar ons gaan maken, maar zou ze pas ’s avonds laat arriveren. Dit betekende dat we deze dag ook nog de hele dag met z’n tweeën zouden zijn. We dachten dat het een goede afleiding zou vormen en besloten de excursie te plannen voor deze volgende dag.
De rest van de dag stond uiteraard wel enigszins in het teken van de zorgen over embryo #2, maar we hebben er wat van proberen te maken door te wandelen, lunchen en ’s avonds naar livemuziek te gaan in de stad.

De volgende ochtend, inmiddels dus dag 7, ontbeten we vroeg zodat we op tijd met de excursie mee konden gaan. Na het ontbijt hadden we opnieuw geen bericht vanuit de kliniek en zouden we ook geen internet (WiFi) meer hebben de rest van de dag. Nadat we met een autobusje waren opgehaald van ons hotel, werden we eerst bij een ander hotel afgezet om daar vervolgens met een touringbus verder te gaan. Hier hadden we gelukkig even de mogelijkheid tot WiFi en lazen we een vaag bericht van de kliniek dat 3 embryo’s goed waren en het “Multi-cellulaire stadium” hadden bereikt. Huh?! We waren natuurlijk al bang dat #2 zou afvallen en dat we op 4 goede embryo’s zouden zitten, maar dat het er nu ineens maar 3 waren, was wel een zware tegenvaller! Op de afbeelding zagen we dat #2 er inderdaad hetzelfde uitzag als de dag ervoor. Embryo’s #4,5,6 zagen er goed uit. Maar wat was er met embryo #1 gebeurd? Deze zag er heel donker uit op de foto. Hierop kregen we nog geen antwoord en inmiddels was de touringbus gearriveerd om aan de excursie te beginnen. Dilemma: Ons hoofd stond er dus totaal niet naar om met een Turkse tour mee te gaan (waar we niets van zouden verstaan) en maar de hele dag te twijfelen of we nu 3 of 4 embryo’s hadden. We probeerden elkaar maar te overtuigen dat we er toch verder niets aan konden veranderen en maar beter toch de afleiding moesten aangrijpen.

In de bus besloot Pieter maar een internet bundeltje te kopen en dat ging gelukkig eigenlijk vrij makkelijk. Nu hadden we toch ineens internet op onze excursie! Dit hadden we veel eerder moeten doen! De eerste locatie is eigenlijk compleet aan ons voorbij gegaan want we zaten toch echt nog met ons hoofd ergens anders. Eén uur later hadden we nog steeds geen antwoord van de kliniek of we nu 3 of 4 embryo’s hadden. Weer één uur later kregen we dan eindelijk een antwoord. Nicole had met de embryoloog gesproken en het waren tóch 4 embryo’s. Verder natuurlijk zonder uitleg waar de verwarring vandaan was gekomen, dus dit moesten we zelf weer actief vragen op de app. De uitleg was: De camera op embryo #1 was verschoven en daarom leek deze zo donker. Wat een opluchting voor nu, maar ó wat een frustraties bij de communicatie met deze mensen.
Nu konden we ons toch weer wat beter richten op de excursie en hadden we de hoofdstad van Cyprus, Lefkosa/Nicosia, en het kustplaatsje Famagusta bezocht. ’s Avonds terug bij het hotel waren we uitgeput van deze dag en blij terug te zijn. Nu was het afwachten of Carla veilig en wel bij ons zou aankomen.
Met wat vervelende vluchtvertraging arriveerde Carla dan eindelijk om 23.00 uur bij ons hotel. Ze was erg moe van de reis en daarom brachten we haar meteen naar haar hotelkamer. We zouden elkaar de dag erna bij het ontbijt weer uitgebreid gaan spreken.

Tot een volgende! Volgende week!

De eerste “babyfoto’s” (Cyprus dag 5)

Dag 5 van onze reis was alweer aangebroken. We hadden gehoord dat we elke ochtend per whatsapp een update zouden krijgen van hoe het zou gaan met onze embryo’s. Dit kon de embryoloog van de kliniek namelijk volgen via een speciale microscoop (camera) die in de incubator zit ingebouwd: de EmbryoScope. Met deze techniek wordt ongeveer 2 keer per uur een foto gemaakt van elke eicel en kun je dus zien of en hoe het zich in een embryo ontwikkelt. Op deze manier hoeven de embryo’s niet telkens uit de incubator gehaald te worden (waardoor de temperatuur van 37 graden naar kamertemperatuur zakt) en kunnen de embryo’s in een meer constante omgeving door blijven groeien, terwijl dus toch de kwaliteit gecheckt kan worden. Dit kun je ook uiteindelijk als filmpje meekrijgen op het einde, als een soort aandenken/eerste babyfoto’s (en dat heeft niet iedereen van zichzelf in zo’n vroeg stadium!). We waren natuurlijk ontzettend benieuwd, maar we moesten het berichtje geduldig afwachten. Hoeveel bevruchte eicellen zouden er zijn ontstaan?

Na het ontbijt was het zover. In onze hotelkamer kregen we een berichtje in de groepsapp die wij hadden met de verschillende coördinatoren van de kliniek. Het bericht van Nicole luidde:
“Here are your first embryoscope images. You have 5 fertilised embryos out of the 6 mature collected. There isn’t much to see at the moment but come tomorrow, you should be able to see the differences in them :)”
Vet dat we gewoon al foto’s hadden van deze bevruchte eicellen/embryo’s! En dus 5 van de 6 eicellen waren bevrucht. So far so good! Aan de ene kant natuurlijk heel blij dat er 5 bevrucht waren, maar hoe zit dat dan met die ene die niet bevrucht is? Is er iets technisch misgegaan bij het injecteren van de zaadcel in deze eicel? Of is er gewoon iets biologisch niet goed geweest aan deze zaadcel? We hadden namelijk ook wat extra’s betaald zodat ze IMSI toepasten in plaats van ICSI. IMSI is een variant waarbij ze met een hogere microscopische vergroting beter de kwaliteit van de zaadcellen kunnen bekijken en zo dus de beste zaadcellen kunnen kiezen voor bevruchting.
We vroegen of Nicole iets kon vertellen over de verwachting/statistieken hoeveel goede embryo’s we uiteindelijk zouden kunnen verwachten: is er een grote kans dat deze 5 embryo’s dag 5 goed zouden halen? Of is de verwachting dat er zeker nog een aantal zouden afvallen? Hierop antwoordde ze dat ze daar niets over kon voorspellen. Begrijpelijk maar tegelijkertijd frustreerde het ons een klein beetje. Waarom kunnen/willen ze geen beeld schetsen over wat we kunnen verwachten? Zelf zagen we op dat moment helemaal geen verschillen tussen de embryo’s, ook Pieter kon er niet veel van maken met zijn biomedische achtergrond. Ze hadden ons ook niet verteld welke eicel niet bevrucht was van de 6 op de foto.
We besloten maar gewoon de volgende dag af te wachten. We gaven onszelf een schop onder de kont met al onze vragen en twijfels en bogen dit om naar blijdschap dat er 5 goede embryo’s waren.

We gingen er een leuke/relaxte laatste dag voor Annet en Els van maken. We maakten een lange wandeling door het stadje, waarbij we wel moesten opletten dat Annet niet teveel de zon zou vangen, omdat ze antibiotica slikte als voorzorgsmaatregel om een infectie tegen te gaan na de eicelpunctie. De antibiotica kon ervoor zorgen dat ze sneller zou kunnen verbranden. Na de wandeling weer lekker uitgepuft aan het zwembad. Na het avondeten hadden we nog een hele tijd gekaart en zijn we op tijd naar bed gegaan. Om 3 uur ’s nachts stonden we op want toen vertrokken Annet en Els naar het vliegveld. Wel gek dat zij nu weg zouden gaan en we dan weer even met alleen ons tweeën zouden zijn…
We namen afscheid van ze met het besef hoe fantastisch hun bijdrage was geweest, hoe gezellig we het hadden gehad, en hoe spannend het ook de komende dagen voor hen zou zijn in Nederland. We kropen nog een paar uurtjes terug in bed, voordat dag 6 van onze reis zou gaan aanbreken.

Daarover vertellen we verder in de volgende blog… 🙂
Groetjes en tot volgende week!

Een half dozijn eitjes (Cyprus dag 3 & 4)

Dag allemaal,

Na een indrukwekkende dag 2 was dag 3 dan aangebroken. Op deze dag hadden we geen afspraken in de kliniek en konden we het eiland verder verkennen. We besloten het wel rustig aan te doen en gewoon ons stadje, Kyrenia (Engelstalige naam) / Girne (Turkse naam), door te wandelen. Er staat een groot oud kasteel in het midden van het dorp aan de zee, waar we een lange tijd in en rondom zijn geweest. Aan de haven in Kyrenia kun je trouwens echt heerlijk op het terras zitten met prachtig uitzicht en lekker eten! Dat is een goede afleiding van het toch wel emotionele en spannende proces waarmee we bezig waren. Gelukkig klikte het ook heel goed tussen ons vieren, Milan, Pieter, Annet en Els, en werd er ook heel wat af gegrapt/gelachen! Zo hebben we dag 3 goed doorgebracht. Een heerlijke dag.

De volgende dag werden we alweer om 8.30 uur opgehaald door de chauffeur van de kliniek, want rond 10.30 uur (36 uur na de “hatching” injectie op de avond van dag 2) zou de eicelpunctie plaatsvinden. Gelukkig was deze keer de chauffeur goed op tijd en was het ook niet meer die chagrijnige kerel van de vorige keer.
Eenmaal aangekomen in de kliniek kregen we ons eigen kamertje met bed toebedeeld. Hier was het wachten geblazen. De minuten duurden lang want we vonden spannend wat ons te wachten stond. Annet kreeg op een gegeven moment een soort operatiekleed aan en slippertjes. Ze was een beetje nerveus omdat ze erg bang was voor het infuus dat ze zou krijgen, omdat ze naalden nu eenmaal haat en vooral een infuus dat in je ader gezet moet worden. Na het aantrekken van het operatiekleed kwam er een verpleegster binnen die het infuus zou gaan prikken. Ze had de woorden “give me your hand please” amper gezegd of de naald zat al in de rug van haar hand! Kort maar krachtig zullen we maar zeggen..!
Toen moest een van ons zich terugtrekken in een klein kamertje om de zaadcellen te produceren, zodat de verkregen eicellen direct na de punctie konden worden bevrucht. Daarna was dan de tijd aangebroken dat Annet werd meegenomen naar de operatiekamer om de punctie uit te laten voeren. In een rolstoel werd ze meegenomen, toch wel een emotioneel moment als je haar zo ziet wegrijden..!
Binnen 10 minuten was ze eigenlijk alweer terug op de kamer en werd ze op haar bed getild. Annet was helemaal van de wereld van het roesje en daarna een soort van “high”. Het was hilarisch om te horen wat ze allemaal zei! Even later kregen we te horen dat de opbrengst 6 eicellen waren. Hier waren we erg blij mee, al voelden we ook iets van teleurstelling dat het er toch niet 8 waren. Maar goed, 6 is ook hartstikke mooi natuurlijk!
Deze 6 eicellen werden vervolgens direct bevrucht in het laboratorium van de kliniek via de ICSI-methode, waarbij een zaadcel direct in de eicel wordt geïnjecteerd. Annet had een dik uur nodig om bij te komen (“uit te slapen”) en daarna werden we weer rustig terug naar het hotel gebracht. We waren ontzettend benieuwd hoe het verder zou gaan! Opgelucht dat de punctie erg was meegevallen voor Annet en uitkijkend naar de volgende dag, waarop we zouden horen hoeveel eicellen daadwerkelijk succesvol waren bevrucht,  gingen we het stadje in om te gaan lunchen.
De middag brachten we ontspannen door, in de buurt van het hotel en bij het zwembad. Annet mocht overigens na de punctie niet meer zwemmen, omdat er anders een infectiegevaar zou zijn.

Op naar dag 5, alweer de laatste Cyprus dag van Annet en Els…

De eerste indruk is een daalder waard (Cyprus dag 2)

Dag 2 van ons Cypriotische avontuur was aangebroken. Na een prima ontbijt zouden we om 11.00 uur worden opgehaald door een chauffeur van de kliniek om de kliniek voor het eerst te bezoeken. Annet zou dan ook een “antral follicle scan” krijgen om te zien hoeveel follikels/eicelblaasjes er aan het rijpen waren. We stonden braaf buiten bij het hotel te wachten, maar de chauffeur was nergens te bekennen. Inmiddels had Nicole (onze coördinator vanuit de kliniek) een groepsapp aangemaakt met haar en de andere coördinatoren van de kliniek, zodat we makkelijk contact met elkaar konden hebben. Daarin werd ons verteld dat de chauffeur in de file stond. Een uur later kwam er dan eindelijk een zwart busje aan rijden. De chauffeur keek nogal nors en sprak geen woord Engels, maar gelukkig had hij onze namen op een briefje en wisten we dat we met hem mee moesten. We vonden het erg spannend om voor het eerst naar de kliniek te gaan en waren erg benieuwd hoe het allemaal zou zijn.

Onderweg maakten we nog een tussenstop bij een hotel in een ander dorpje. Daar stonden een man en een vrouw te wachten en zij zagen er ook al niet erg blij uit… De man klopte boos op het raam van het busje, maar de chauffeur reageerde daar totaal niet op. De chauffeur ging bij het hotel naar binnen en kwam even later weer naar buiten. De man reageerde kwaad op de chauffeur en na wat gekibbel buiten liet de chauffeur ze bij ons in het busje. Het liep allemaal een beetje gek. We wisten overigens ook niet dat we nog andere stellen zouden ophalen nadat we al een uur vertraagd waren. Daarnaast waren de prijzen van die kliniek transfers best hoog en hadden we daar wel wat beters van verwacht.

In het busje raakten we aan de praat met het stel. Ze zijn ook Nederlands en komen uit Heerlen. Ze waren erg boos, want zij stonden dus ook al meer dan een uur buiten te wachten en uit de chauffeur kwam geen zinnig woord, laat staan excuses. Zij waren inmiddels al wat verder in hun traject en zouden die dag de terugplaatsing van de embryo’s hebben. Ze vertelden een beetje over hun ervaringen met de kliniek en die waren niet echt positief. Ze vonden vooral de communicatie tussen hen en de kliniek soms lastig. Daarnaast waren bij hen de IVF-pogingen tot dusver niet gelukt (wat niet perse iets over de kliniek wil zeggen natuurlijk). Wat ze vertelden maakte ons wel een beetje nerveus. De vrouw probeerde de man een beetje af te remmen met wat hij allemaal vertelde, want ze wilde niet ons beeld gaan vertroebelen. Dat is op zo’n moment het laatste dat je wil hebben…

Eenmaal aangekomen bij de kliniek wensten wij hen veel geluk en sterkte en gingen we onze eigen wegen. De kliniek bevindt zich dus op de eerste verdieping van een klein ziekenhuis: Kolan British Hospital. Het zag er erg anders uit dan wat je bij een Nederlands ziekenhuis zou verwachten. Minder “clean en klinisch” en meer “huiselijk”. De receptiedesk zag er een tikkeltje geïmproviseerd uit en het interieur was wat oubollig, maar verder prima. We werden opgevangen door Dave, een van de patiëntcoördinatoren. Hij zou ons aanspreekpunt in de kliniek zijn die week. We vroegen waar Nicole was. Dave vertelde dat Nicole zelf net bevallen was, maar zij werkt blijkbaar ook niet in de kliniek zelf en doet alleen het mail- en telefooncontact. Weer een beetje gek dat dit ons verder nooit verteld was van tevoren… Maar gelukkig was Dave erg vriendelijk en sprak hij goed Engels (hij komt oorspronkelijk uit de UK). We moesten even in de wachtkamer wachten om vervolgens met Dr. Firdevs, de gynaecoloog, te gaan praten.

We stapten het kantoor van Dr. Firdevs met z’n vieren binnen, gevolgd door Dave, Hakan (een andere coördinator), en een verpleegster. De kennismaking liep nogal chaotisch. We stonden met 8 mensen in een redelijk klein kantoortje. Voor het bureau stonden maar twee stoelen waar wij, Milan en Pieter, plaatsnamen. We wilden even rustig kennismaken en het traject doorspreken met Dr. Firdevs. We hadden haar namelijk nooit zelf gesproken en al het contact was via Nicole gegaan. Zelf ging Dr. Firdevs niet zitten en wilde zij eigenlijk meteen doorgaan met de scan van Annet en nam dus niet echt de tijd voor ons. Annet ging met Dr. Firdevs en de verpleegster door naar een klein zijkamertje om daar de scan uit te voeren.  Annet wilde liever niet dat iemand van ons zou meegaan. Achteraf hoorden we dat er tijdens de scan niet echt gecommuniceerd was en dat voordat Annet het in de gaten had, ze al een echo probe in zich had zitten. Dit gaat in Nederland toch allemaal wel heel anders! Dr. Firdevs vertelde dat ze 8 goede follikels had gezien en een aantal kleinere waar waarschijnlijk geen (goede) eicellen in zouden zitten. Dit aantal van 8 is gemiddeld iets aan de lage kant, maar dit wisten we al vanuit de scan die we al in Nederland hadden laten uitvoeren, dus dit was eigenlijk volgens verwachting. We waren opgelucht en dachten: so far so good!

In het kantoor van Dave kregen we vervolgens verdere instructies van hem. We kregen een zogenaamde “hatching” injectie mee die we stipt om 22.30 uur moesten zetten. Deze zou de laatste boost aan de eicellen geven, waarna ze 36 uur later “geoogst” zouden worden. We hadden Dave op dat moment ook eerlijk verteld dat we niet zo blij waren met de chauffeur. Dave bood zijn excuses aan en vertelde dat hij ook niet blij was met deze chauffeur en dat dit een invaller was omdat hun eigenlijke chauffeur een begrafenis had. Op de terugweg kregen we gelukkig een andere, vriendelijke chauffeur.

Na zoveel indrukken die dag, goede en slechte, waren we helemaal uitgeteld. We waren rond 15.00 uur terug in het hotel en zijn meteen gaan lunchen. Daarna hebben we heerlijk de rest van de dag aan het zwembad gelegen en niets meer gedaan. Wel flink met elkaar nagepraat over het kliniekbezoek natuurlijk. We waren erg benieuwd hoeveel eicellen we zouden gaan krijgen!

Op naar dag 3!

Een reis vol spanningen (Cyprus dag 1)

Inmiddels zaten onze lieve dames al volop aan de medicatie. Met Milan’s medische achtergrond hadden we Annet en Carla geholpen met het zetten van de eerste subcutane (huid-)injecties zodat ze deze daarna zelf konden gaan zetten. Beide dames waren bang voor de hormonale bijwerkingen, maar gelukkig hebben ze daar niets van gemerkt in de aanloop dat we naar Cyprus gingen.

De laatste dingen waren we nu nog aan het regelen. Cyprus is een erg verwarrend land: het eiland is opgedeeld in Noord-Cyprus en Zuid-Cyprus. Waarbij Zuid-Cyprus een eigen land is. Noord-Cyprus wil ook zijn eigen land zijn en heeft zichzelf uitgeroepen tot een zelfstandige republiek. Dit wordt alleen niet erkend door de rest van de wereld en hoort daardoor officieel nog bij Turkije. Wat daardoor ook erg verwarrend voor ons was, was of we nu wel of geen visum moesten hebben. De vliegmaatschappijen en het ministerie konden ons hierover geen uitsluitsel geven, maar als je wel een visum nodig zou hebben, zou je deze gewoon kunnen kopen op het vliegveld.

Wij (Milan en Pieter) zouden 10 dagen verblijven op Cyprus en vertrokken tegelijkertijd met Annet en Els, die alleen de eerste 5 dagen zouden blijven. Met een dag ertussen zou Carla de laatste 4 dagen met ons doorbrengen. Een deel van de medicatie van Annet en Carla moest daarmee ook mee in het vliegtuig naar Istanboel en vervolgens naar Cyprus. We waren een beetje bang dat we dit niet mee zouden krijgen, maar met een brief van de gynaecoloog op zak konden we hopelijk zonder problemen door de douane.

In het midden van de nacht werden we door de vader van Milan naar het vliegveld in Düsseldorf gebracht. Met de al bestaande spanning van ons avontuur in Cyprus + allerlei onzekerheden over de vliegreis, liepen we met een flinke dosis spanning met onze koffers richting de ingang van de luchthaven. Bij de douane ging het gelukkig helemaal prima met de medicatie. Er heeft eigenlijk überhaupt niemand naar gekeken. Het vliegtuig naar Istanboel had wel veel turbulentie, waardoor Annet haar misselijkheid niet meer in bedwang kon houden. Arme meid!

Eenmaal aangekomen in Istanboel was er de volgende verwarring: passagiers voor binnenlandse vluchten moesten hun koffers eerst van de bagageband halen om vervolgens met het volgende vliegtuig verder te gaan. De andere optie was om door te gaan bij de internationale vluchten en dan zou de bagage natuurlijk vanzelf bij het juiste vliegtuig terecht komen. “Maar Noord-Cyprus hoorde toch officieel bij Turkije? Dan is het toch een binnenlandse vlucht in principe?” De stewards snapten niet echt wat we bedoelden, maar uiteindelijk vertelde iemand ons dat we toch de internationale paden moesten volgen. In dit soort situaties ga je over bijna alles twijfelen…!

Eenmaal aangekomen in Cyprus wachtte daar het volgende “obstakel”: het visum. Deze was uiteindelijk helemaal niet nodig. Snappen jullie het nog?! “Gauw dit alles loslaten. We zijn veilig aangekomen! Nu focussen op wat komen gaat!” Gelukkig stond onze chauffeur al klaar om ons gauw naar ons hotel te brengen. Fijn dat we dit al hadden geregeld in Nederland.

In het hotel aangekomen konden we bijna meteen aanschuiven bij het avondbuffet dat bij het hotelarrangement inbegrepen was. Nadat we ons even hadden gesetteld en opgefrist in onze hotelkamers hebben we heerlijk gegeten. Het eten was prima en smaakte goed. Na het eten hebben we een klein rondje door het stadje gelopen en daarna lekker gekaart op ons balkon. We besloten het verder die avond rustig aan te doen, want de volgende dag hadden we onze eerste afspraak in de kliniek. Erg benieuwd hoe dit zou zijn, maar heel tevreden over hoe de heenreis was verlopen, vielen we in slaap.

Dag 2 van Cyprus vertellen we in de volgende blog.

Grenzen verleggen

Hoi allemaal!

De vorige keer vertelden we dat we steil achterover sloegen toen we het medicatieschema voor onze draagmoeder Carla ontvingen van de kliniek op Cyprus. We vonden het erg lastig hoe we dit bij Carla moesten gaan brengen, omdat we niet wilden dat het bij haar ook als een bom zou inslaan, zoals dat bij ons was gebeurd. We hadden daarom met Carla afgesproken om bij haar thuis het medicatieschema te komen toelichten. Toen we deze eenmaal aan haar lieten zien, was ze er ook wel even stil van… Ze had inderdaad niet verwacht dat ze zoveel medicatie zou moeten nemen. De injecties vond ze niet eens zo erg, terwijl wij hadden verwacht dat ze deze het vervelendst zou vinden. Ze vond vooral de hoeveelheid hormonen die ze tot zich moest nemen bezwaarlijk. Carla heeft namelijk elke maand al last van premenstruele klachten en was bang dat ze dit door die hormonen dan nog veel meer en erger zou hebben. Ze vertelde eerlijk dat ze hier toch wel even over moest gaan nadenken. We waren enigszins blij met dit antwoord, want we hadden verwacht dat het misschien al direct een “no-go” zou zijn voor haar. Maar het maakte ons ook onzeker. We hadden immers al een hoop vastgelegd voor ons avontuur, maar ook nog niet alles, dus daar besloten we nog maar even mee te wachten…

In de tussentijd hadden we wel al helemaal uitgezocht hoe we de medicatie moesten bestellen en georiënteerd naar hotels/appartementen. De medicatie konden we op doktersrecept vanuit Cyprus bij een apotheek in Engeland bestellen. Wel een eng idee om voor zoveel geld medicatie te gaan bestellen vanuit het buitenland. Dan hoop je maar dat het goed aankomt bij ons in Nederland… Maar veel keuze hadden we daar helaas niet in. In Nederland werken ze namelijk over het algemeen niet met buitenlandse recepten.

Qua hotel was de optie om dit via de kliniek te regelen, inclusief georganiseerde transfers van vliegveld naar hotel en van hotel naar kliniek. We wilden er ook wel een leuke tijd van gaan maken met z’n allen en besloten een mooi hotel uit te kiezen. Helaas waren alle opties via de kliniek al zowat bezet, omdat er ook een nationale feestdag was in de periode dat we op Cyprus zouden zijn. Er was nog één hotel over, maar dat was zo ver buiten de stad (lees: “in the middle of nowhere”) dat we deze niet wilden nemen. De prijzen voor de transfers via de kliniek waren uiteindelijk ook erg hoog, omdat we deze niet konden combineren met de hotels die zij aanbevolen (dat voelt op zo’n moment ook wel echt als iets heel commercieels en geldklopperij)… We besloten alleen de transfers van het hotel naar de kliniek te nemen en de rest van het vervoer zelf te regelen, net als het hotel. Gelukkig konden we via Trivago.com een mooi hotel in Kyrenia/Girne aan de zee regelen (zie de foto bij deze blog) en hebben we via Vladimir transfers van het vliegveld naar het hotel kunnen regelen.

Annet had ondertussen last van een hevige doorbraakbloeding en andere menstruele klachten, ondanks dat zij (en Carla) de pil slikte(n). Dit kwam omdat zij de pil had moeten beginnen op een best ongunstig moment in haar cyclus. We probeerden haar verder gerust te stellen met de adviezen die we vanuit de kliniek hadden gekregen. De beide dames moeten er toch maar heel wat voor over hebben om ons te helpen zeg…

Een paar dagen later kregen we bericht van Carla dat ze besloten had toch ervoor te willen gaan. Gelukkig maar weer! Bijzonder hoe zo’n avontuur je eigen grenzen steeds meer kan verleggen, maar het is zo moeilijk te overzien wanneer iets echt “te ver” zou gaan…
We hebben toen de rest in één klap door geboekt en besteld. De medicatie kwam mooi een aantal dagen later aan bij de dames en het hotel was nog steeds beschikbaar.

Net toen we dachten alles geregeld te hebben, kregen we een vage Turkse e-mail over het vliegticket van Carla. Met Google Translate kwamen we erachter dat haar terugvlucht van Cyprus naar Istanboel was geannuleerd. Verder werd er helemaal geen alternatief of iets dergelijks geboden. Op internet konden we ook geen alternatieve ticket vinden, die daar mooi op zou aansluiten. Een aantal telefoontjes en tegenstrijdige berichten van verschillende werknemers verder, hadden we uiteindelijk de terugvlucht helemaal kunnen vervangen met een ticket dat eigenlijk beter was dan het originele, met een vele kortere overstaptijd van 1 in plaats van 5 uur. Het jammere was alleen dat wij ons eigen terugvlucht ticket aan dat van Carla hadden aangepast, zodat zij niet zo lang alleen zou hoeven te wachten op het vliegveld. Maar goed, dat was op dat moment het minst erge waar we ons zorgen over konden maken.

Onze reis kon nu echt gaan beginnen! Aftellen geblazen!
De volgende keer meer!

Medicatie, medicatie en nog eens medicatie

Het was nu twee maanden voor de geprikte datum om naar Cyprus te gaan… We hadden eindelijk alle testresultaten van de medische onderzoeken van Carla en Annet bij elkaar en opgestuurd naar de kliniek op Cyprus. Ondertussen hadden we ook al een aanbetaling gedaan aan de kliniek. We hadden ervoor gekozen om de embryo’s niet eerst te laten invriezen, maar een “verse” terugplaatsing uit te laten voeren. We vonden dit de prettigste mogelijkheid, omdat de embryo’s dan niet ingevroren zijn geweest. Hoewel men zegt dat invriezen geen effect heeft op de kwaliteit, hadden wij toch het gevoel dat het beter is om dit te omzeilen. Maar… dit maakt het ook wel meteen een stuk lastiger om alles goed te plannen. Dit betekende namelijk dat de menstruatiecycli van Carla en Annet gelijk moesten gaan lopen. Op die manier is alles uit te tellen en te plannen, bijvoorbeeld als het gaat om de medicatie die door hen moest worden gebruikt. Al gauw kregen we van de kliniek een schema gestuurd met daarop de datum waarop de dames met de anticonceptiepil moesten starten. Dit zorgt ervoor dat hun menstruatiecyclus wordt gereguleerd en hiermee synchroon gezet kan worden. Omdat ze beide inmiddels alweer halverwege hun menstruatiecyclus waren en we nog maar twee maanden te gaan hadden voor vertrek, moesten Carla en Annet ineens halsoverkop met de pil starten. Deze moest voor ongeveer twee weken geslikt worden, dan een stopweek en dan weer drie weken de pil slikken.

Het ging nu dus echt beginnen! We gingen maar eens gauw oriënteren voor vliegtickets. Dit viel best tegen. De prijzen voor de tickets naar Cyprus lagen hoger dan we verwacht/gehoopt hadden en de vliegtijden waren niet ideaal. Er waren ook geen directe vluchten en je moest altijd overstappen in Istanboel. Het leek erop dat, zo twee maanden van tevoren, er ook niet meer veel keuze was qua vliegtickets, dus we hadden ze maar snel voor iedereen besteld. Dit betekent voor ons tweeën, voor Carla, voor Annet, en voor een goede vriendin van Annet (Els). Annet had ons gevraagd of we het goed vonden als zij Els zou meenemen als extra steun en support, en uiteraard vonden we dit goed!

Een dag nadat we deze vliegtickets hadden besteld, kregen we de daadwerkelijke medicatieschema’s van de kliniek. Ze hadden deze gebaseerd op de onderzoeksuitslagen die we hen hadden aangeleverd. Het medicatieschema van Annet zag eruit zoals we ongeveer verwacht hadden. We wisten dat ze injecties in haar buikhuid moest zetten (onder de huid: “subcutaan” = s.c.) om de eicellen te laten rijpen. We hadden zelfs verwacht dat ze dit langer moest doen dan het uiteindelijk op het schema stond. Ze moest na de eerste dag van de menstruatie dagelijks Menopur injecties (om meerdere eicellen te laten rijpen) zetten voor 10 dagen lang en de laatste 5 dagen ook dagelijks een Cetrotide injectie s.c. (om de eisprong van de rijpende eitjes tegen te gaan).

Echter van het medicatieschema van onze draagmoeder Carla sloegen we steil achterover! We hadden nooit gedacht dat zij zoveel medicatie zou moeten nemen. We ontvingen deze mail met medicatie beiden op ons werk en belden elkaar dan ook meteen in paniek op. Het was ook zoveel verschillende medicatie door elkaar dat we door de bomen het bos niet meer zagen. We dachten ook al meteen dat Carla dit helemaal niet zou verwachten en konden ons ook voorstellen dat dit een “deal-breaker” zou worden. Zijn wij nu zo naïef dat we dit niet wisten? Dit is toch echt wel iets waar je twee keer over na moet denken voordat je zoiets doet, en al helemaal als je dit voor iemand anders doet. Waarom had de kliniek niet eerder wat laten doorschemeren over hoe een dergelijk schema er voor de draagmoeder uit zou komen te zien? Ze waren immers in het begin zo overzichtelijk, volledig en transparant, dachten we. Ook een beetje een vervelende timing, net nadat we de aanbetaling en de vliegtickets hadden geboekt. Het voelde een beetje alsof er nu eigenlijk geen weg terug meer was. Maar wat zou Carla vinden?

We hadden allereerst de medicatie opgesplitst in twee delen: hormonen en overige medicatie. De hormonen bestonden uit Progynova/Estrofem en Utrogestan/Progestan (beide om het baarmoederslijmvlies optimaal voor te bereiden) en ook 5 keer een Cetrotide injectie s.c. (om de eisprong tegen te gaan). De overige medicatie bestond uit Aspirine, Fraxiparine injecties s.c.(bloedverdunners om bloedpropjes te voorkomen, die voor afstoting van het embryo kunnen zorgen), Prednison (om de afweer tegen het embryo te remmen) en injecties in de bilspier (“intramusculaire” = i.m. injecties) van Proluton Depots na de terugplaatsing. Vooral de hoeveelheden en de manier van innemen (oraal, vaginaal en injecties, gespreid over de dag) schrokken we erg van. We besloten dit niet zo naar Carla door te sturen, maar dit met haar face-to-face te gaan bespreken. We hadden er een hard hoofd in of ze het nog wel zou willen doen…

Zoals jullie van ons gewend zijn, is de naam Els verzonnen.

Alle “ingrediënten” zijn er!

Hoi!

In onze vorige blog konden jullie lezen dat we op zoek waren naar een kliniek op Cyprus en dat we uiteindelijk een goed gevoel hadden bij Team Miracle – Cyprus IVF Centre.
Dit vanwege de volgende redenen:
– Het team werkt vanuit een ziekenhuis (Kolan British Hospital).
– De vrouwelijke gynaecoloog (dr. Firdevs) ziet er erg vriendelijk uit en de kliniek heeft de modernste technieken (in tegenstelling tot de andere klinieken die we gezien hebben).
– De communicatie is van het begin af aan erg snel, prettig, volledig en eenduidig.
– Op de website is alles overzichtelijk, goed toegelicht en transparant te bekijken (zie http://www.cyprusivfcentre.com, o.a. het team en de fotoreportage).
We moesten nu alleen nog afwachten op bevestiging dat onze potentiële draagmoeder Carla en onze eiceldonor (die we voor nu Annet noemen) het wilden gaan doen voor ons. Spannend!

Carla had ons in eerste instantie verteld dat ze zeker tot december 2017 de tijd wilde om een definitief besluit te nemen over het draagmoederschap. Dit hadden we verteld aan Annet, waarna zij er ook vanuit was gegaan dat ze in principe tot die tijd had om een beslissing te maken. Dit vonden we wel een beetje lastig. We wilden absoluut Annet niet onder druk zetten, maar als zij het niet zou willen doen, dan wilden we eigenlijk ook wel deze tijd gebruiken om na te denken over en op zoek te gaan naar een alternatieve eiceldonor. Het gevoel dat we iedereen niet onder druk wilden zetten, overheerste, dus we besloten het maar z’n beloop te laten. Dit soort keuzes hebben tijd nodig en dat gunden we Carla en Annet.

Van Carla kregen we uiteindelijk toch al halverwege november het verlossende antwoord: “JA!” ze gaat het voor ons doen! We waren hier echt super blij mee, maar konden ons nog niet helemaal laten gaan, omdat we nog geen uitsluitsel hadden over onze eiceldonor. Annet vertelde ons dat ze er toch nog wat langer de tijd voor nodig had. Ze is bijvoorbeeld erg bang voor naalden. We hadden samen met haar de website van Freya doorgenomen en daar staat gelukkig veel uitleg op.

Ze leek er steeds positiever tegenover te staan, alleen staat er ook op de website dat een van de (heel zeldzame) complicaties “onvruchtbaarheid” kan zijn en dat vond ze zorgwekkend. Er stonden geen kanspercentages op de Freya website, dus we hadden deze er zelf maar bij gezocht via Pubmed. We vonden dat er een kleine kans is op infectie (komt voor bij ~0.5% van de eicelpuncties) en zo’n infectie zou theoretisch (maar zeker niet 1 op 1) kunnen leiden tot onvruchtbaarheid. De kans op onvruchtbaarheid is daarmee dus nog veel lager. Het was wel enigszins geruststellend voor ons allemaal dat dit in zulke kleine percentages voorkomt, maar je zal het maar net hebben…

Annet kwam ons halverwege december opzoeken. Ze gaf ons een klein doosje. Daarin zat wat jullie op de foto zien: Het verlossende woord! Annet wilde het ook gaan doen. 😀 Hier waren we zo ontzettend blij mee en nu konden we het echt concreet gaan maken. Fantastisch!

We hadden zo snel mogelijk een afspraak met z’n viertjes ingepland begin 2018. Dit was een redelijk relaxte ontmoeting waar we ook toch wel meteen wat praktische zaken bespraken. Ook hadden we al enkele momenten uitgekozen dat we eventueel naar Cyprus konden gaan zodat de dames en wijzelf vrij konden gaan nemen.

Daarnaast komen er heel veel andere praktische zaken bij kijken, waaronder het regelen van medische tests. Zowel de draagmoeder als de eiceldonor moeten verschillende medische testen ondergaan, waarvan sommige op dag 2, 3 of 4 van de cyclus. Dit zijn de overige “ingrediënten” waar je niet zo snel bij stil staat, maar deze willen we hier graag met jullie delen, zodat jullie weten wat het zoal inhoudt. De hoeveelheid vooronderzoeken was ons namelijk nogal tegengevallen – daar hadden we niet bij stilgestaan. Omdat Carla haar huisarts buiten deze onderzoeken wilde houden en de huisarts van Annet niet overal aan mee wilde werken, was het nog eens extra ingewikkeld.

Draagmoeder:
Onderzoeken op een willekeurig moment:
– Echo
– Bloedgroep
– HIV, Hepatitis B en Hepatitis C
– Nuchtere glucose, creatinine, ureum, ALAT, ASAT en volledig bloedbeeld (= Hb, leukocyten, trombocyten)
Carla heeft de echo laten uitvoeren in een privékliniek (Curilion). De bloedonderzoeken hebben we via www.bloedwaardentest.nl besteld en geprikt op de prikpost bij Carla in de buurt.

Eiceldonor:
Onderzoeken op een willekeurig moment:
– Bloedgroep
– HIV, Hepatitis B en Hepatitis C
– Nuchtere glucose, creatinine, ureum, ALAT, ASAT en volledig bloedbeeld (= Hb, leukocyten, trombocyten)
Onderzoeken op de 2, 3 of 4de dag van de cyclus (d.w.z. 2, 3 of 4de dag van de menstruatie):
– Echo (“transvaginal antral follicle count”)
– Prolactine en TSH
– FSH, LH, E2 (estradiol), AMH
Alle bloedwaarden behalve de AMH hebben we via de huisarts van Annet kunnen regelen. Het AMH hadden we ook weer via www.bloedwaardentest.nl besteld (achteraf kwamen we erachter dat de huisarts toch op het bloedprikformulier de AMH had kunnen invullen, in het vrije tekst gedeelte). Annet’s huisarts wilde niet meewerken aan de echo. Deze hebben we daarom ook via een privékliniek (Women’s Health Care Center) geregeld.

Het was nogal een gestress om dit allemaal te regelen voor Annet, want toen we concreet kregen welke tests er allemaal gedaan moesten worden, was Annet net op dát moment ongesteld. De maand daarna zou ze rond de menstruatie op vakantie zijn in het buitenland. Het vergde nogal wat gepuzzel en flexibiliteit om dit toch geregeld te krijgen. Op dat moment voel je je dan zo bezwaard tegenover deze lieve mensen: wat ze er allemaal al voor over moeten hebben… En dit was pas het begin!

Alle testresultaten zagen er gelukkig prima uit en deze stuurden we per e-mail door naar de kliniek. Op basis hiervan maakte de kliniek een medicatie protocol voor Carla en Annet. Dit was alleen niet helemaal hetgeen wat we hadden verwacht…
Daarover de volgende keer meer!

Milan & Pieter

De naam Annet is gefingeerd.

De keuze is reuze

Daar is dan eindelijk weer een nieuwe blog. Er zijn de laatste tijd veel ontwikkelingen geweest! Daarom hebben we even geen gelegenheid gehad om nieuwe blogs te schrijven. We lopen dus helaas nog steeds flink achter met het vertellen van ons verhaal. Desondanks pakken we de draad gewoon weer op:

Onze zoektocht naar een IVF-kliniek was dus nu toegespitst op Cyprus. Door te Google’n kom je al gauw op verschillende websites uit van diverse klinieken in Cyprus. De keuze is reuze, dus ook erg ingewikkeld! Voor welke ga je dan in vredesnaam kiezen?
Via Facebook waren we in contact gekomen met Vladimir, die al met zijn partner naar Cyprus was geweest om daar embryo’s te “laten maken”. Deze moesten nog op een later tijdstip worden teruggeplaatst bij hun draagmoeder. Vladimir had zelf ook uitgebreid onderzoek gedaan voordat ze een kliniek kozen. Verreweg de meeste mogelijkheden liggen op het Turkse deel van Cyprus, Noord-Cyprus. Dit zou je in eerste instantie niet denken, want Noord-Cyprus hoort officieel nog bij Turkije. Het noordelijke deel van Cyprus heeft zichzelf overigens in het verleden wel uitgeroepen tot de onafhankelijke republiek Noord-Cyprus. Dit wordt alleen niet erkend door de rest van de wereld. Vladimir en zijn partner waren tijdens hun oriëntatie uiteindelijk bij EuroCare-IVF terecht gekomen. Hij hielp ons aan het directe e-mailadres van patiëntencoördinator Fatma. In eerste instantie was zij erg uitgebreid en aardig tegen ons. Ze wilde snel een WhatsApp-gesprek met ons inplannen. Het verliep eigenlijk allemaal redelijk voorspoedig. Maar toen het eenmaal wat concreter werd, kregen we weinig informatie via de mail na onze telefoongesprekken. Na een week of twee radiostilte vanuit hun kant nam Fatma toch weer contact op. Ze vertelde ons op dat moment dat de wetgeving op heel Cyprus was veranderd en dat ze geen homostellen meer mochten helpen. Onze spreekwoordelijke broek zakte hier echt van af… Serieus?! Eerst zijn de regels in Brussel plots veranderd en nu ook op Cyprus?! Is er een of andere hogere macht die actief tegen ons aan het werk is??

Inmiddels hadden we ook al e-mailcontact met een aantal andere klinieken op Cyprus, en toen we deze klinieken vroegen naar de veranderde wetgeving wisten zij hier niks van… Waarom Fatma dit aan ons verteld heeft, is ons tot op de dag van vandaag niet duidelijk. Wat we wel wisten, is dat we verder niets met deze kliniek meer te maken wilden hebben…

We hebben toen de overige klinieken onder elkaar gezet en de voors en tegens afgewogen. Uiteindelijk hadden we het beste gevoel bij Team Miracle – Cyprus IVF Centre. De website sprak ons erg aan. Ook dat dit een van de weinige klinieken is waar de gynaecoloog een vrouw is, vonden we erg prettig voor onze draagmoeder en eventuele eiceldonor. Bij deze kliniek hadden we contact met patiëntencoördinator Nicole, een goed Engels sprekende vrouw. In een van de eerste mailtjes kregen we al meteen erg uitgebreide informatie over alle mogelijkheden, maar ook over initiële medische testen die we moesten ondergaan en schema’s van de eventuele behandeling. Dit vonden we heel transparant en prettig. We voelden hier veel vertrouwen door.

Toch merkten we door al deze informatie ook dat er ons nog wel veel te wachten stond. Maar we besloten eerst maar eens af te wachten op een definitieve bevestiging van onze draagmoeder en eventuele eiceldonor…

Snel weer een nieuwe blog, beloofd!
Milan & Pieter

De naam Vladimir is fictief.

Valse hoop

Hoi allemaal,

In onze vorige blog vertelden we over de verschillende mogelijkheden van een IVF-traject binnen Europa, omdat we in Nederland helaas niet geholpen worden… Al onze hoop was hierbij gevestigd op de kliniek in Brussel, genaamd Chirec.
Na een paar keer bellen, verspreid over meerdere dagen, kregen we dan eindelijk de Nederlandssprekende assistente Murielle te pakken. Ze was erg vriendelijk aan de telefoon en het leek allemaal veelbelovend te zijn. Het was namelijk prima dat geen van ons uit België kwam, er was geen harde leeftijdsgrens voor de draagmoeder en we zouden redelijk snel terecht kunnen voor een eerste afspraak (ongeveer 2 weken). Dit was natuurlijk voor ons nog veel te snel, omdat we nog überhaupt geen uitsluitsel hadden van Carla dat ze het daadwerkelijk ging doen voor ons, en we moesten nog een eiceldonor zien te vinden.
Inmiddels hadden we wel iemand, die dichtbij ons staat, gevraagd om onze eiceldonor te zijn. Deze persoon, die we voor nu nog even geheimhouden, vond het een mooie maar ook erg lastige keuze, vooral omdat ze zelf nog geen kinderen heeft. Daardoor kan ze totaal niet inschatten hoe ze zich daarover zal gaan voelen in de toekomst als het kindje er zou zijn. Hier gaat ze de komende tijd hard over nadenken.

Inmiddels hadden we via via eveneens contact gezocht met een ander homostel dat net de intakegesprekken bij Chirec had gehad.
Ze vertelden dat het wel een lang proces gaat worden, omdat er meerdere psychologische gesprekken tussen de verschillende partijen volgen (mannenstel, draagmoeder, eiceldonor) en tussen elk gesprek zit 4-6 weken. In deze gesprekken wil men controleren of ieder weloverwogen zijn/haar keuze heeft gemaakt en de consequenties/gevaren overziet.

Een paar weken later hadden we weer contact met Murielle van Chirec. We kregen te horen dat er een nieuw en “conservatiever” afdelingshoofd was aangesteld in de IVF-kliniek en omdat er nog geen duidelijke leeftijdsregels waren, wou deze persoon daar iets aan gaan doen. Het vorige hoofd van de IVF-kliniek was juist erg liberaal geweest en had dit open gelaten.
Nu wou men dus een vaste leeftijdsgrens afspreken, waar iedereen bij Chirec zich aan moest gaan houden. Chirec had hiervoor contact gehad met een andere kliniek in België, die een maximale leeftijd van de draagmoeder van 36 jaar hanteert. We konden niet geloven dat ze deze maximale leeftijd zo rigoureus zouden gaan terugschroeven bij Chirec, maar weer een paar weken later bleek dit wel echt zo te zijn…
België viel voor ons dus ook af, aangezien onze draagmoeder deze leeftijd van 36 jaar overschrijdt…

Blijft dan nu toch echt als enige optie Cyprus over? Het idee dat het in België kon, klonk zo veilig en aantrekkelijk. Daarnaast heb je natuurlijk ook nog de opties Amerika en Canada, maar dat is op dit moment echt onbetaalbaar voor ons. Ook Carla vond dit veel te ver gaan qua reisafstand.
Met een beetje tegenzin gingen we dan toch de opties in Cyprus uitpluizen… Opnieuw het internet op!

Goed weekend!
Milan & Pieter