Miscommunicaties (Cyprus 2.0 dag 7 & 8)

Hallo allemaal,

In de avond van dag 7 konden we dan gaan bellen met Umit, de manager/eigenaar van Team Miracle. Hij bleek helemaal niet op de hoogte te zijn van onze wens om onze ingevroren embryo van de vorige IVF-poging te verplaatsen van het Kolan hospital naar Vita Altera. Men had niet bedacht dat we deze embryo voor deze tweede poging misschien wilden gaan gebruiken, maar wel eventueel voor een volgende keer. Maar, hoeveel pogingen denken zij dan dat we nog willen gaan doen?! Daarnaast hadden we ook al een paar keer aangegeven dat dit onze laatste poging zou gaan zijn… Umit zei bovendien dat het nu niet meer mogelijk was om dit voor maandag te regelen. “Nou, lekker dan…” We wisten zelf ook wel dat het nu hoogstwaarschijnlijk niet meer in het weekend geregeld kon worden, maar we waren nu wel de dupe van hun fout. En dat terwijl we al vanaf het begin hadden willen voorkomen dat dit fout zou gaan. Waarom had Nicole de embryo overplaatsing niet al geregeld op het moment dat we van kliniek veranderden? Waarom had ze het niet na onze aankomst op Cyprus geregeld, toen we er opnieuw over begonnen tegenover haar? Waarom denken Nicole en de rest van Team Miracle überhaupt niet wat meer mee als coördinerend team met al hun ervaring? Men wist toch dat onze vorige poging ook weinig embryo’s had opgeleverd? Dan is de verwachting toch ook dat dat deze keer niet ineens heel veel beter zou zijn? En dan is het toch ook logisch dat we onze kostbare embryo van de vorige keer voorhanden willen hebben bij deze nieuwe poging? Nog los van onze eigen verzoeken om deze overplaatsing te regelen. En, waarom moeten we onszelf als “patiënt” helemaal gaan inlezen over een dag 3 terugplaatsing en dat vervolgens voorstellen aan het team? Waar is de communicatie en de pro-activiteit? We waren hier eigenlijk echt heel kwaad over en wij waren nu degenen die in onzekerheid zaten over de transfer van aankomende maandag. Onzekerder dan wanneer we nog een embryo als “back-up” zouden hebben gehad… Umit reageerde gelukkig begripvol en stelde voor het contact niet meer via Nicole te laten lopen. We vroegen ons af wat we hier nu nog mee zouden opschieten, of het dan niet lastiger zou worden (met een nieuwe patiënt coördinator die ons nog niet kende), maar we konden Nicole ook even niet meer luchten. Umit zei dat we onze emoties niet naar onze draagmoeder moesten uiten, omdat dat niet goed zou zijn voor het proces. Dat waren we ook niet van plan, maar het was wel moeilijk om weer even de “resetknop” in te drukken. De volgende dag zou Carla alweer bij ons arriveren.

De volgende dag hadden we gelukkig wel veel tijd om even op adem te komen van alle hectiek van de dag daarvoor, omdat Carla pas aan het eind van de middag bij ons zou aankomen. Ze zou precies dezelfde vlucht hebben als wij de week daarvoor en met een chauffeur naar ons hotel worden gebracht. Het was een zonnige dag, dus we konden even lekker aan het zwembad liggen. Toch hield alles ons wel erg bezig in ons hoofd, wat natuurlijk ook logisch is. Alles is tot nu toe zó anders gelopen dan de vorige keer. Je denkt te weten waar je aan toe bent, een ontspannen tweede poging te gaan doen en dan opeens gaan dingen totaal anders dan je van tevoren had verwacht.

Rond 16.00 uur kwam Carla aan bij ons hotel. We lieten haar even rustig uitpakken. Ze had nog geen lunch gehad en het diner zou pas vanaf 19.00 uur zijn. Dus we zijn gauw met haar naar het haventje gelopen om wat lekkers te eten. Tijdens de lunch moesten we haar vertellen dat de plannen dus opnieuw gewijzigd waren en dat de terugplaatsing al de volgende dag zou zijn… Gelukkig reageerde ze hier begripvol op. Carla was erg moe van de reis. De volgende dag werden we alweer op 7.00 uur opgehaald. We hielden ons dus voor de rest van de avond koest en hielden goede hoop op een succesvolle embryo transfer de volgende dag.

Daarover volgend weekend meer.

“Geen slechte start” (Cyprus 2.0 dag 6 & 7)

Hallo lezers!

We hebben jullie even in spanning gehouden over het resultaat van de eicelpunctie. Dr. Vedat vertelde ons dat de punctie goed gegaan was en dat er 7 eicellen geoogst waren. 1 daarvan was echter erg klein en was daardoor waarschijnlijk niet geschikt. Dus het kwam erop neer dat we er net zoals de vorige keer weer 6 in totaal hadden. Dat viel niet tegen, maar ook niet echt mee. Al met al geen beter resultaat dan eerder, ondanks de hogere dosis en bijwerkingen. Maar omdat het er initieel niet zo goed uit had gezien, waren we er heel blij mee! Hopelijk zouden ze deze keer alle 6 succesvol bevrucht worden, maar dat kregen we pas de volgende dag te horen. Nu was het nog wachten totdat Annet zich weer sterk genoeg voelde, zodat we weer konden terugkeren naar ons hotel. Annet had deze keer wel best wat last van (minimaal) bloedverlies, waar Dr. Vedat nog even naar heeft gekeken. Hij zei dat dit geen kwaad kon, zolang het maar steeds minder zou worden in de komende dagen. Toen Annet zich weer de oude voelde, tekenden we als laatste nog het formulier van de embryo-overplaatsing. Het formulier zelf stelde eigenlijk weinig voor. Waarschijnlijk had Team Miracle deze zelf in elkaar gezet. “Moest dat nu zo lang duren?” Het was nu vrijdag en aanstaande woensdag (dag 5 van de embryo’s) zou de terugplaatsing gaan plaatsvinden. “Hopelijk kunnen ze het maandag of dinsdag dan nog regelen…” Ongeveer 2 uurtjes na de punctie gingen we weer naar het hotel. Eenmaal daar terug ging Annet op bed liggen, want ze had best last van haar buik en nog steeds iets bloedverlies. ‘s Avonds voelde ze zich weer iets beter en hebben we nog een taartje gegeten in een leuk koffietentje tegenover het hotel om het kleine succes alvast te vieren.

In de vroege ochtend die daarop volgde (dag 7) was het alweer tijd voor Annet en haar vriendin Els om naar huis te gaan. Annet had nog steeds best last van een pijnlijke buik, terwijl ze dit de vorige keer amper had gehad. Oorspronkelijk hadden we natuurlijk ook gedacht dat ze nog een dag na de eicelpunctie goed kon uitrusten, maar doordat de punctie met een dag was uitgesteld, moest ze nu dus meteen de volgende dag naar huis. We vonden het best vervelend voor haar en je voelt je dan ook een beetje schuldig over datgene wat ze allemaal voor ons moet ondergaan… In de loop van de ochtend, toen de meiden dus al waren vertrokken en met het vliegtuig opgestegen, kregen we een bericht van Nicole in de groepsapp met het nieuws dat slechts 4 van de 6 eicellen bevrucht waren… Ze had eraan toegevoegd dat ze dit geen slechte start vond en dat ze de komende 5 dagen met rust gelaten zouden worden om verder te gaan groeien. Hoe kon ze dit geen slechte start vinden?! In onze ogen was dit juist wel een slechte start, want de vorige keer waren 5 van de 6 eicellen bevrucht en we hoopten nu juist op 6 van de 6! Dit voelde wel echt even als een domper. De vorige keer waren er namelijk ook nog eens 2 embryo’s in de loop van de 5 dagen groei afgevallen, waardoor we er uiteindelijk 3 (van de 5) over hadden. Wanneer je bedenkt dat het er nu weer rond de 2 zouden zijn die kunnen afvallen, misschien zelfs 3 of 4, dan zouden we misschien maar 1 (of geen) embryo overhouden… Het maakte ons erg onzeker en we gingen direct verschillende scenario’s schetsen om te zien of we er iets mee konden doen. Allereerst waren we ook nieuwsgierig wat überhaupt eigenlijk de kansen zijn op een succesvolle bevruchting bij IMSI. Hierbij vonden we literatuur dat dit rond de 60-70% ligt. Dus eigenlijk kwam ons resultaat van deze keer daar erg mee overeen en was onze verwachting van 100% bevruchting niet realistisch geweest. Eigenlijk weer een voorbeeld van iets waar de kliniek en Team Miracle meer mee kunnen doen in het kader van voorlichting over een IVF-traject. Als je een realistische verwachting hebt, ervaar je dingen ook anders. Toen we in de literatuur aan het zoeken waren, zagen we ook cijfers over de kans van slagen bij dag 3 versus dag 5 embryo transfers. Behalve een embryo transfer op dag 5, is het namelijk ook mogelijk om ervoor te kiezen een embryo al terug te plaatsen bij dag 3 van de groei, dus eerder. We lazen dat zo’n dag 3 embryo transfer meestal de voorkeur heeft boven een dag 5 embryo transfer, wanneer er maar weinig embryo’s zijn om mee te beginnen (bij bevruchting). De ratio hierachter is dat je de embryo’s zo snel mogelijk (dag 3) in de baarmoeder plaatst aangezien dit de beste omgeving is om te groeien en ontwikkelen (dus nog beter dan een incubator in een IVF-laboratorium). Daarentegen, als er veel eicellen/embryo’s zijn om mee te beginnen, kun je langer wachten met de transfer en op dag 5 de beste embryo’s kiezen. Deze “survival of the fittest” van 5 dagen selecteert de sterkste embryo’s, waardoor de kans per teruggeplaatste embryo op een zwangerschap hoger is. Dit was bij ons dus niet echt meer het geval dit keer, met onze start van 4 bevruchte eicellen. En we snapten er eigenlijk ook niets van dat dit niet richting ons was gecommuniceerd vanuit Team Miracle. We besloten daarom Dr. Vedat zelf eens te bellen om met hem te overleggen, we waren benieuwd hoe hij hierover dacht. Gelukkig was hij bereid om met ons te overleggen op deze zaterdag. Hij zei inderdaad dat het beter was om een dag 3 terugplaatsing uit te voeren, dit was ook zijn eerste idee toen hij hoorde over ons aantal bevruchte eicellen. Het zou ook volgens hem niet slim zijn om tot dag 5 te wachten, omdat je dan de kans loopt dat je überhaupt geen embryo’s meer over hebt. Een dag 3 plaatsing zou dus in ons huidige geval het beste uitpakken. Deze nieuwe veranderingen deden ons hoofd tollen. We communiceerden naar Team Miracle (via de groepsapp) dat we voor een dag 3 terugplaatsing op maandag wilden gaan en dat we dan dus ook de ingevroren embryo uit het Kolan ziekenhuis nodig zouden hadden als back-up, stel dat we uit de huidige poging geen of niet genoeg embryo’s zouden hebben. Nicole antwoordde dat ze ging kijken wat ze kon doen, maar hier hoorden we de rest van de dag niets meer over. We werden steeds zenuwachtiger, want ja, het was al over 2 dagen en de overplaatsing van de ingevroren embryo zou nog helemaal in gang moeten worden gezet. We eisten een gesprek met de manager/eigenaar van Team Miracle, genaamd Umit, om de situatie te bespreken.

Daarover de volgende keer meer…

Zware dagen (Cyprus 2.0 dag 3 t/m 6)

In onze blog over de vorige (dat wil zeggen eerste) IVF-poging hadden we verteld dat we destijds uiteindelijk drie dag-5-embryo’s hadden, waarvan er twee waren teruggeplaatst en één was ingevroren (zie hier). Nu we tijdens onze huidige Cyprus reis al snel onzeker nieuws kregen over het aantal follikels/eicellen dat überhaupt aan het rijpen was, was het wel enigszins geruststellend dat we nog deze ingevroren embryo van de vorige keer over hadden. Deze lag wel nog in het Kolan ziekenhuis, waar we onze eerste poging hadden gedaan. Gelukkig was het volgens Nicole erg eenvoudig om deze te laten overplaatsen naar onze huidige kliniek bij Dr. Vedat, Vita Altera. We hadden dit al van tevoren in Nederland met haar besproken (als eventuele optie) en hadden dit nu opnieuw aangekaart toen we haar voor het eerst ontmoetten. Dit zou geen enkel probleem moeten zijn en de embryo kon als we dat wilden zelfs binnen enkele uren in Vita Altera zijn.

Dag 3 van ons bezoek begon best relaxed met een wandeling en later op de dag nog even luieren aan het zwembad. Annet had toch best wat last van de injectieplek van de dag ervoor. Ze had, zoals we al hadden verteld, de dosis Menopur (voor eicel stimulatie) moeten verhogen met één extra flesje (van 75). Dit flesje bevatte Menogon, hetgeen in principe hetzelfde middel is als Menopur, alleen minder zuiver volgens de kliniek. Menopur was namelijk niet beschikbaar op Cyprus. Door deze Menogon was de injectieplek rood, opgezet, jeukerig en gevoelig geworden. Ook voelde Annet zich over het algemeen niet helemaal fit door alle hoge doses hormonen. Dit vonden we natuurlijk erg naar voor haar. De vorige keer had ze eigenlijk bijna nergens last van gehad, dus we hadden hier niet op gerekend. Volgens de kliniek kon de huidreactie verder geen kwaad (het kwam veel voor) en we probeerden het maar goed in te vetten, zodat ze hopelijk minder last zou hebben van de jeuk. De rest van de dag hebben we het dus maar rustig aan gedaan. Aan het einde van de dag moesten we de vervelende Menopur + Menogon spuit nog een keer (voor de laatste keer) zetten… Extra lastig natuurlijk als je al weet dat je huid erop gaat reageren.

De volgende dag (dag 4) was het opnieuw tijd voor een kliniekbezoek. Opnieuw zouden we met een echo gaan kijken hoe het ervoor stond met de follikels. We kregen goed nieuws! Dr. Vedat had er vertrouwen in dat er nu toch nog 6 tot 7 eitjes zouden zijn bij de punctie. Wat een opluchting! Dat was heel fijn om te horen! Toch bleef spannend wat het uiteindelijk zou gaan worden… Tijdens het kliniekbezoek probeerden we opnieuw te informeren hoe het stond met het overplaatsen van onze vorige embryo (vanaf het Kolan), was deze al onderweg of gearriveerd? Nicole was er helaas niet dit keer, maar dit zou nog steeds geregeld worden, was het antwoord. Wij dachten: “Hoe moeilijk kan het zijn om zoiets te regelen?”

‘s Avonds raasde er een flinke storm over het eiland. We hadden Annet maar lekker proberen te pamperen met een massage, voordat we de hatching-injectie moesten zetten om 22.00 uur. Deze hatching-injectie zorgt voor de allerlaatste rijping van de eicellen, hetgeen vervolgens nog precies 1,5 dag/36 uur duurt. De injectie moet dus precies 36 uur voorafgaande aan de eicelpunctie worden gezet, in ons geval dus om klokslag 22.00 uur.

De dag daarna (dag 5) moesten we ons ook redelijk rustig houden vanwege Annets conditie. De hormonen en de eicelrijping vergden toch wel veel kracht van haar lichaam. Haar onderbuik werd flink bol en er was nog steeds jeuk bij de injectieplekken. We hebben ons redelijk koest gehouden rondom het hotel, waardoor er eigenlijk weinig over deze dag te vertellen valt.

Toen, op 23 november 2018 (dag 6 van onze reis) was het alweer de spannende dag van de eicelpunctie en bevruchting. Zenuwslopend! ‘s Ochtends bij het ontbijt pakten we ook maar een lunchpakketje in, want het beloofde een lange dag te worden in de kliniek. Eenmaal daar aangekomen werden we deze keer naar de vierde verdieping van de kliniek gewezen, de “klinische” verdieping. Hier waren allerlei patiëntenkamers. Er waren zo nog drie andere stellen aanwezig, die werden geholpen die dag. Wat dan meteen door je hoofd gaat is: als ze maar niets verwisselen! Als eerste kregen we te horen dat de EmbryoScope optie niet voor handen was. De machine werd op dit moment gekalibreerd door het bedrijf dat ervoor verantwoordelijk was en was daarom niet beschikbaar. Dit vonden we wel erg jammer. We konden ons ook eigenlijk niet voorstellen dat ze dit niet van tevoren hadden geweten. Men verzekerde ons dat de “normale” incubator evengoed was voor de embryogroei (qua omstandigheden, temperatuur, etc.), maar dus als enige nadeel heeft dat men niet tussendoor kan zien hoe de groei vordert. Het blijft dan dus een verrassing..! We vroegen nogmaals hoe het stond met de embryo overplaatsing. Nicole was er weer niet en de coördinator die er nu was (Hakan) leek er niet veel van af te weten. Het was nu inmiddels vrijdag en we zouden hem deze woensdag nodig hebben als eventuele back-up. Na aandringen en doorvragen bleek er een formulier getekend te moeten worden door Annet en Pieter, om de overplaatsing in gang te zetten. Dit formulier zou dan naar het ministerie gestuurd moeten worden voor toestemming tot overplaatsing. Het formulier zou in ieder geval wel vandaag geregeld worden. Annet moest ondertussen dat we aan het wachten waren alvast haar ziekenhuisschort aantrekken. Al snel werd het infuus geprikt door een gezellige oudere Turkse/Cypriotische anesthesioloog, die goed Duits sprak en allerlei praatjes had. Daarna werd Annet meegenomen voor de eicelpunctie. Tegelijkertijd was het moment voor Pieter om zijn “taak” te vervullen. Na een kwartier waren we weer allemaal compleet. Alles was allemaal voorspoedig gegaan. Annet moest een flinke roes uitslapen dit keer, langer dan bij de vorige eicelpunctie. Helaas voelde ze zich bij het ontwaken niet zo “euforisch” als de vorige keer, eigenlijk gewoon direct normaal. Wel had ze weer een flink brandend gevoel gehad bij het toedienen van het narcotica, net zoals de vorige keer. We moesten nog een tijdje wachten op het resultaat van het aantal daadwerkelijk verkregen eicellen, aangezien dit onder de microscoop moest worden bekeken. Ondertussen kregen we eindelijk het formulier van de embryo overplaatsing dat Nicole gemaild had naar Hakan, zodat wij deze konden ondertekenen. Toen kwam Dr. Vedat binnen met het nieuws… waar we de volgende week meer over zullen vertellen.

Groetjes van Milan & Pieter

Vita Altera (Cyprus 2.0 dag 1 & 2)

Hallo allemaal! Voor jullie allemaal veel gezondheid en liefde gewenst voor 2019 🙂 Hierbij onze eerste nieuwe blog van 2019, waarin we vertellen over de eerste twee dagen van onze tweede Cyprus reis (Cyprus 2.0)!

Het was weer zover, we gingen onze volgende reis naar Cyprus maken! Al vroeg in de ochtend werden we door Milan’s en Annet’s vader naar het vliegveld gebracht. Deze keer hadden we een directe vlucht geboekt van Schiphol naar Larnaca, op het zuidelijke (Griekse) deel van Cyprus. Hierna moesten we nog drie kwartier met de auto om naar het noordelijke (Turkse) deel van Cyprus te reizen, waar we wederom verbleven en zouden worden behandeld. Deze directe vlucht was zoveel fijner. Geen lange/ongunstige overstaptijden meer. En toen we arriveerden, stond de auto al klaar om ons op te halen, dus “sit back and relax”. Dit was anders dan de vorige keer, omdat we toen met een overstap in Istanbul op het vliegveld van het noordelijke deel landden. We hadden toen niet voor deze directe vlucht optie gekozen omdat we gekke onduidelijke berichten hierover op internet lazen en ook geen eenduidige informatie van de ambassade hadden gekregen over het oversteken van de grens van Zuid- naar Noord-Cyprus. Hiervan was achteraf niets waar: je kon makkelijk de grens over in de auto met je paspoort of ID-kaart. Deze grensoversteek voor auto’s is net buiten het centrum van de hoofdstad Nicosia/Lefkosa. Deze hoofdstad is overigens ook doormidden gesplitst en verdeeld tussen de twee landen Griekenland en Turkije. We moesten alleen wel wat lang wachten omdat er veel auto’s stonden. Het zag er bijzonder uit, want tussen de twee grensposten is een heel stuk niemandsland: de zogenaamde VN-bufferzone.

We kwamen laat in de middag aan in ons oude vertrouwde Dome hotel in Kyrenia/Girne, waar we de vorige keer ook waren verbleven. Dit hotel was ons goed bevallen, hoewel we ook wel gezocht hadden naar andere hotels. Toch viel onze keuze weer op het Dome hotel, omdat de locatie perfect is zo aan de zee en op loopafstand naar het stadscentrum. Er zijn weliswaar veel resorts die ons wat leuker leken, maar deze waren allemaal “in the middle of nowhere”. Na rustig onze spullen te hebben uitgeruimd en na een dutje was het alweer etenstijd. Daarna hebben we nog een klein rondje door het centrum gelopen en gingen we gauw lekker terug naar de hotelkamer, want de volgende dag was alweer een belangrijke dag!

Het was namelijk tijd om voor het eerst naar de nieuwe kliniek te gaan, voor de echo van Annet. De chauffeur stond ons om 10.00 uur op te wachten bij het hotel. We waren erg nieuwsgierig, maar ook wel een beetje nerveus, over hoe deze nieuwe kliniek ons zou bevallen. We hadden maar één foto gekregen van Nicole en ze zei dat ze er nog niet meer had, terwijl we van de vorige kliniek een hele website met foto’s konden bekijken. Als dat maar geen slecht voorteken was… Ons was verteld dat de nieuwe kliniek op 5 minuten rijafstand van onze vorige kliniek, Kolan British Hospital, zou liggen. Toen we de hoofdstad binnenreden, konden we het Kolan al zien liggen, maar we sloegen af in tegengestelde richting en gingen dieper en dieper de stad binnen. Het was zeker langer dan 5 minuten rijden, eerder 10 minuten van de vorige kliniek af. We konden ons even niet voorstellen dat hier midden in de stad een IVF-kliniek zou liggen. Maar toen waren we er opeens. Met enige verbazing keken we toch aan tegen een modern gebouw en binnen zag het er ook heel netjes en clean uit. We werden verzocht om plaats te nemen. Na 5 minuten kwam Nicole ook binnen. Haar ontmoetten we dus voor de eerste keer, want de vorige keer was ze nog met zwangerschapsverlof. Ze was erg vriendelijk en bracht ons naar de 5de verdieping van het gebouw, dat fungeerde als een soort polikliniek. Daar zag het er ook erg mooi uit, eigenlijk veel beter dan de vorige kliniek (die ook wel prima was, maar veel ouderwetser). Op een kantoortje dat speciaal was ingericht voor Team Miracle maakten we nog verder kennis met Nicole terwijl we wachtten op Dr. Vedat die nog bezig was.

Toen konden we door naar het kantoor van Dr. Vedat. Hij was erg vriendelijk en maakte ook af en toe wat grapjes, wat goed tegen de spanning werkte. We kregen een goed gevoel bij hem, door zijn vriendelijke, deskundige houding en goede Engelse taalgebruik. We legden alle medicatieschema’s naast elkaar en spraken de behandeling nog eens door. Zoals we al eerder vertelden, hield Dr. Vedat rekening met de mogelijkheid dat we misschien wel de dag erna de punctie konden gaan uitvoeren. Annet zou dan wellicht een dag minder hormonen hoeven te injecteren. Zijn ervaring was namelijk dat eicellen soms sneller rijpen dan gemiddeld en dat het dan beter is om ze een dag eerder al te oogsten. Om te zien hoe dit in ons geval zou zijn, maakte hij een echo bij Annet. Maar toen Dr. Vedat eenmaal de eicelfollikels had opgemeten via de echo, bleken er pas 2 eicellen een juiste grootte te hebben (zoals op die rijpingsdag de bedoeling was). De overige follikels waren nog steeds aan de kleine kant. Dat was wel even slikken! Dus niet te snel rijpend, maar juist wat te langzaam… Wat nu?! Dr. Vedat ging flink aan het rekenen. Hij besloot dat we de eicelpunctie juist beter een dag later uit konden voeren dan oorspronkelijk gepland. Zo was er meer tijd om de rijping te voltooien. Dit betekende dus ook dat Annet nog een dagje langer de hormonen zou moeten gaan spuiten (en ook ging de dosis iets omhoog) om haar eicelfollikels verder te stimuleren, in de hoop dat deze zich beter zouden ontwikkelen. Het was wel even heftig om zoveel veranderingen op dat moment te verwerken. Maar goed, we konden de gedachtegang goed volgen en vonden het fijn dat het allemaal zo goed en gepersonaliseerd werd gepland. Gelukkig was het ook allemaal goed mogelijk, omdat we de vluchten enigszins ruim hadden gepland, ook die van Carla. We spraken af om over 2 dagen (de dag van de oorspronkelijke eicelpunctie) nog een extra echo uit te voeren. Erg spannend dus, maar Dr. Vedat had er wel vertrouwen in dat er meer eicelfollikels de juiste grootte zouden krijgen, terwijl deze 2 tegelijkertijd niet te groot zouden worden. We konden niet meer doen dan afwachten. Het was fijn in ieder geval het gevoel te hebben dat we het maximale uit onze situatie zouden gaan halen.

Om bij te komen na dit eerste, intensieve kliniekbezoek besloten we even lekker van de zon te genieten en bij het zwembad van het hotel alles te laten bezinken. Het weer was redelijk goed en we konden enkele uurtjes in korte broek van de zon genieten. De volgende dag was het alweer dag 3!

Volgende week vertellen we verder.

Mission impossible

De dames vonden het gelukkig prima om over te stappen naar de kliniek van Dr. Vedat, omdat wij zo’n goed gevoel bij hem hadden. Dus we hadden nu nog 2 dagen om alle extra’s te regelen: extra medicatie en een extra echo controle voor Annet en Carla. Er was helaas niet genoeg tijd meer om de medicatie weer te bestellen vanuit het Verenigd Koninkrijk. En welke klinieken zouden er binnen nu en overmorgen nog een plek vrij hebben voor een echo? Een echte “Mission impossible”! Pieter dacht bij voorbaat al dat dit nooit zou gaan lukken. Gelukkig werkte Milan de komende 2 dagen vanuit thuis en kon hij dit soort dingen gaan proberen te regelen. Van het werken was niet veel meer terecht gekomen door alle telefoontjes. Milan waagde het er maar op om gewoon bij de apotheek van het Radboudumc aan te kloppen, ondanks dat we eerder een “nee” hadden gekregen. Tot onze verbazing accepteerden ze toch het Cypriotische recept van Dr. Vedat na wat aanpassingen zoals toevoeging van het ID-nummer en adres! De extra medicatie (Crinon vaginale gel) kon de dag erna worden opgehaald. Nu nog twee echo’s zien te regelen..!

Carla had gelukkig ook nog een dag vrij. Na wat op en neer gebel wist Milan voor Carla een echo te regelen bij Women’s Health Care Center in Amsterdam, waar we eerder ook een echo hadden geregeld voor Annet (zie een eerdere blog). Voor Annet was het wat lastiger. Annet moest op de betreffende dag tot 15 uur werken, en we zouden daarna geen tijd meer hebben om naar Women’s Health Care Center in Amsterdam te rijden (vanuit Annet’s woonplaats). Welke andere kliniek zou er nu nog een plekje rond 16 uur over hebben? Deze echo van Annet was zelfs de belangrijkste van de twee echo’s, want Dr. Vedat vertelde dat bij sommige vrouwen de eicellen te snel rijpen door de hormoonmedicatie. De eicellen zouden dan het beste niet pas bij 10 dagen geoogst moeten worden, maar soms al bij 6 dagen. Veel consequenties dus. Wat een stress weer!

Net rond deze periode hadden we het nieuws gehoord dat verschillende klinieken in Nederland ook hoogtechnologisch draagmoederschap willen gaan ondersteunen vanaf 2019. Dit was volop in het landelijke nieuws en ook in onze kringen werd er veel over gesproken. Veel bekenden stuurden ons een bericht of wezen ons op het nieuws. Wat een mooi nieuws natuurlijk voor alle wensouders! Maar tegelijkertijd voelde het voor ons dat we net achter het net hadden gevist. Wij hadden net alles geregeld om weer een tweede keer naar Cyprus te gaan (bovendien voor de laatste keer in deze samenstelling met Carla en Annet) en dan zou het nu ook in Nederland kunnen. Echter leerden we al snel dat wanneer je als draagmoeder in het verleden een keizersnede hebt ondergaan, je dan in Nederland in principe al niet meer in aanmerking komt. Dat was bij Carla dus het geval. Bovendien moet draagmoeder en eiceldonor een voltooid eigen gezin hebben. Ook is het nog maar afwachten voor wat voor wachtlijsten je komt te staan hier. Zo probeerden we ons gevoel toch weer positief om te buigen en ons klaar te stomen voor ons nieuwe Cyprusavontuur.

We besloten in het kader van de echo voor Annet een van deze klinieken, Nij Geertgen in Elsendorp, te bellen en ons verhaal uit te leggen. Men reageerde gelukkig uiterst begripvol en kon nog wel een plek vrijmaken rond 15 uur! Dit kwam eigenlijk net niet helemaal goed uit, maar Annet mocht gelukkig een half uur eerder weg van haar werk. Milan en Annet zijn toen samen naar Nij Geertgen gegaan voor de echo. Wie had gedacht dat dit ons nog zou lukken op zo’n korte termijn?! Pieter was zó trots op Milan dat hij dit allemaal had kunnen regelen.

De resultaten van de echo’s waren echter niet helemaal naar tevredenheid. Bij Carla was er nog geen “triple lining” van het baarmoedervlies, wat bij Annet wel al zo was (maar dus niet nodig). Maar er was nog wel genoeg tijd dat dit bij Carla zou kunnen ontwikkelen, aldus Dr. Vedat. Bij Annet was er in ieder geval geen sprake van te snelle of overrijping van de eicellen, maar bleef de groei van sommige eicellen juist een beetje achter. Er waren 4 eicellen van de juiste grootte, 3 van gematigde grootte en 2 gewoonweg te klein. Dit was een beetje een tegenvaller, want de vorige keer in april hadden we uiteindelijk 6 eicellen van de 8 follikels (zie een eerdere blog). We hadden zelfs gehoopt dat we met de ophoging van de hormoonmedicatie van Annet (in vergelijking met april) nu zelfs wat meer eicellen zouden hebben, maar het leek erop dat we er nu uiteindelijk 4 zouden gaan krijgen. De euforie van het weten te regelen van de afspraken maakte daarom al gauw plaats voor onzekerheid. Dat gevoel probeerden we maar gauw weer weg te stoppen, want we zijn de dames zo ontzettend dankbaar voor wat ze doen en voor hun flexibiliteit nu met de last-minute echo’s. In overleg met Dr. Vedat maakten we een afspraak om een nieuwe echo te maken van de follikels zodra we op Cyprus waren geland. Volgens hem zou het nog steeds goed kunnen zijn dat we de eicelpunctie met een dag zouden moeten vervroegen, zodat de 4 goede eicellen niet te groot zouden gaan worden. Gelukkig hadden we ons reisschema wat ruimer gepland en was dit allemaal mogelijk als dat nodig mocht zijn. Het was trouwens weer heel prettig dat we rechtstreeks met Dr. Vedat konden overleggen, per whatsapp. Dit zorgde voor een kort lijntje en snelle actie.

We konden verder op dit moment niet veel meer doen. We hadden er tenslotte alles aan gedaan wat in onze macht lag tot nu toe. Daar waren we wel trots op. Nu was het tijd voor praktische zaken: de koffers pakken, de nieuwe medicatie naar Carla brengen en de dag erna naar Cyprus vliegen met Annet voor het eerste deel van ons traject. Net als de vorige keer zou Carla dan een aantal dagen later komen voor het tweede deel. Zoals gezegd ontmoetten we Carla nog een laatste keer voor de reis om bij haar de medicatie af te geven. We troffen elkaar in het midden, vlakbij de plek waar op die dag Sinterklaas zou aankomen in Nederland. Het was een vrolijke sfeer en dat deed ons goed. Optimistisch gingen we weer uit elkaar. Het was nu echt bijna tijd om te vertrekken, spannend!

Volgende week, in 2019 ;), vertellen we verder over onze heenreis en aankomst op Cyprus! Fijne jaarwisseling gewenst.

liefs, Milan & Pieter

Zoveel veranderingen

De vorige keer vertelden we dat we, op het moment dat we het geld naar de kliniek wilden overmaken, voor een vervelende verrassing kwamen te staan. We zouden namelijk 1.000 euro korting krijgen op onze tweede poging, maar dit bleek ineens niet meer zo te zijn. De reden hiervoor was volgens Nicole dat de kliniek onze eerste poging wel als succesvol zag, omdat we in eerste instantie wel een positieve zwangerschapstest hadden. Dus ongeacht de uiteindelijke uitkomst, volgens de kliniek was dat dan toch een succesvolle poging… Een aantal maanden eerder was ons echter iets heel anders beloofd. Terwijl op dat moment de feiten natuurlijk al hetzelfde waren als nu. Het ging toen zo. Op het moment van de miskraam spraken we Nicole telefonisch en begon ze zelf over een korting van 1.000 euro. Gelukkig hadden we hier ook bewijs van in een e-mail die ze ons later stuurde. In onze ogen was dit echt onacceptabel: Nicole was onze contactpersoon van de kliniek en zij heeft ons namens de kliniek deze toezegging gedaan. Op basis hiervan hebben we onder andere besloten een tweede poging bij Team Miracle te plannen. En nu, nu alles is geregeld, geboekt en besteld, is het toch ineens duurder! We voelden ons (zacht uitgedrukt) voor de gek gehouden. We stuurden een pittige e-mail terug, maar beseften ons tegelijkertijd dat we op dit moment volledig afhankelijk waren van de kliniek en niet meer terug konden. Wat een rotstreek!

Echter, van het antwoord dat we hierop kregen, zakte onze broek pas echt af. Nicole verschuilde zich achter de kliniek, want deze zou onlangs de prijzen van de behandelingen hebben verhoogd met ongeveer 1.500 euro en hier zou Nicole niets aan kunnen doen. We moesten blij zijn dat wij het nog voor de “oude” prijs mochten gaan doen. Mochten we alles willen annuleren, dan zou ze dat zo in gang kunnen zetten, vermeldde ze in de e-mail. Lekker dan… Dat gingen we natuurlijk niet doen, dat was nu echt te laat. Over ongeveer anderhalve week zouden we namelijk al vertrekken. We hadden alles al geboekt, besteld en de dames waren al bijna klaar met hun laatste anticonceptie pilschema, zodat hun cycli synchroon zouden lopen! Iedereen had vrij gevraagd op het werk en bovendien waren we allemaal qua “mindset” er al helemaal klaar voor. Al met al werden we steeds bozer van deze manier waarop we werden behandeld. We voelden de behoefte om met Nicole te bellen om het te bespreken, want via de e-mail gaf ze maar op de helft van onze vragen kortaf antwoord.

In het weekend kon ze ‘s middags tijd vrijmaken om met ons te bellen. We zaten onszelf al helemaal op te vreten en hadden al onze frustraties op een rij gezet om met haar te bespreken. Toch hadden we het gevoel dat we geen keuze meer hadden en maar akkoord moesten gaan met de 1.000 euro extra, maar dat wilden we niet zomaar laten gebeuren. Vlak voor het geplande telefoontje kregen we opeens een appje van Nicole met de boodschap dat ze goed nieuws had: Dr. Vedat (de andere gynaecoloog, zie onze vorige blog) zou het graag voor ons willen doen voor 1.000 euro minder en was hier ook nog steeds voor beschikbaar. We snapten er helemaal niets meer van en belden Nicole op. Er volgde een ingewikkeld verhaal, waarbij duidelijk werd dat Dr. Firdevs in de clinch lag met Team Miracle. Dit verklaarde de hele situatie…

Uit het verhaal van Nicole snapten we pas hoe Team Miracle nou precies georganiseerd is. Dr. Firdevs maakt hier geen deel van uit, maar werkt met Team Miracle samen. Team Miracle is in principe gewoon een bureau dat vooral de communicatie doet tussen de kliniek van Dr. Firdevs en de buitenlandse stellen die voor IVF-behandelingen naar Cyprus willen komen. Team Miracle fungeert hierbij dus als een soort tussenpersoon. De kliniek van Dr. Firdevs was in dit geval gesitueerd in Kolan British Hospital in Nicosia, Noord-Cyprus. Op deze manier, in deze constructie, werkte Team Miracle al jarenlang samen met Kolan Hospital (Dr. Firdevs).

Er was een soort conflict gaande tussen Dr. Firdevs en Team Miracle, waarbij Nicole ons vertelde dat ze niet meer goed op één lijn zaten op verschillende vlakken. Zo liepen de resultaten van de behandelingen van Dr. Firdevs de laatste tijd achteruit, en wou Kolan Hospital dus toch de prijzen gaan opschroeven. Team Miracle stond hier niet achter en was, zo bleek, al even op zoek naar een nieuwe samenwerking met een andere kliniek. Deze nieuwe kliniek en nieuwe gynaecoloog bleek Dr. Vedat te zijn.

Wanneer we dus naar Dr. Vedat zouden overstappen, zou dat ook betekenen dat we naar een andere kliniek zouden moeten, waar Dr. Vedat dus werkt. Deze zou op 5 minuten rijafstand van Kolan British Hospital zijn. Nicole vertelde dat Dr. Vedat zich wel kon vinden in de originele prijsafspraak (de 1.000 euro minder) en bovendien in het medicatieschema dat Dr. Firdevs had opgesteld. Zoals we in onze vorige blog vertelden, had hij eigenlijk een ander schema voor ogen voor ons, maar gezien de huidige timing zo kort op ons vertrek, vond hij het volgens Nicole beter het zo te laten. Ook kregen we de kans om met Dr. Vedat zelf te bellen, bood Nicole aan. Dit vonden we erg prettig, want we hadden nog veel vragen. Op zich waren we na het telefoontje van Nicole wel blij dat we eindelijk snapten hoe alles zat, en waarom de prijs zo ineens was veranderd. We stonden best open voor een andere gynaecoloog en kregen van Nicole bovendien de indruk dat Dr. Vedat veel prettiger zou zijn richting zijn patiënten, met meer directe communicatie en proactiviteit. 

Een paar dagen later konden we met Dr. Vedat bellen. Het was een heel goed gesprek en we hadden meteen een fijn gevoel bij hem. Hij sprak prima Engels en was erg aardig over de telefoon. Hij kwam erg professioneel over en kon ons veel uitleggen. We merkten hierbij dat hij echt op de hoogte was van de laatste literatuur op het gebied van IVF, super. We konden ons medicatieschema (van Dr. Firdevs) ook uitgebreid bespreken. Hij vertelde dat het op deze manier zou kunnen, maar dat het in zijn ogen niet helemaal ideaal zou zijn. Hij raadde dan ook aan om toch last minute nog wat veranderingen in het schema aan te brengen, waarvan wetenschappelijk was bewezen dat dit beter zou zijn. We bespraken een “middenweg” waarbij we niet alles veranderden (dat was niet meer haalbaar), maar wel een aantal essentiële punten. Bovendien stelde hij voor om een extra echo te doen van de follikels van Annet (inmiddels was zij al begonnen met het spuiten van de hormonen) en het baarmoederslijmvlies van Carla. Beide vlak voor vertrek naar Cyprus, om alvast de eerste medicatie respons te kunnen zien. Dr. Vedat is namelijk van mening dat je alles zo nauwkeurig mogelijk in de gaten moet houden, want iedereen reageert net anders op de medicatie. Hier konden we ons helemaal in vinden en het voelde goed dat hij er zo deskundig en nauwkeurig mee omging.

Maarja…. zoveel veranderingen, zo last minute. Hoe gingen we dit nog regelen zo kort tevoren? En, dit alles zouden we ook nog met de dames moeten gaan bespreken, en over een paar dagen zouden we al vertrekken! Het voelde als een “Mission Impossible”… Overlevingsstand aan! Dagelijkse leven on-hold!

We vertellen volgende week verder! Fijne kerstdagen gewenst komende week 🙂

Weer terug naar de tekentafel

Even wat langer geleden dan de gebruikelijke “week”, hierbij toch alsnog de nieuwe blog van WENSVADERS!

Het was dus “weer terug naar de tekentafel”: wat voor soort behandelingen zouden we dit keer gaan nemen voor de volgende poging? In overleg met Dr. Firdevs stelde Nicole van Team Miracle een aantal nieuwe onderdelen van de behandeling voor, namelijk een zogenaamde “endometrial scratch”, een hogere dosis estradiol en een hogere immuun-blokkade. Hier waren we al snel niet al te happig op.
“Endometrial scratch” is een behandeling waarbij men krasjes/beschadigingen maakt in het baarmoederslijmvlies, waardoor bij het herstel hiervan het baarmoederslijmvlies dikker wordt. Voor dit dikkere baarmoederslijmvlies zou ook de hogere dosis estradiol helpen. Die “endometrial scratch” klinkt natuurlijk heftig, en hiervoor zou Carla ook al een aantal weken tevoren naar Cyprus moeten gaan. Bovendien is het niet wetenschappelijk bewezen dat dit daadwerkelijk zin heeft om het baarmoederslijmvlies te verbeteren. Daarnaast vroegen wij ons af wat er de vorige keer überhaupt mis was met Carla’s baarmoederslijmvlies, omdat de dikte hiervan (volgens Nederlandse standaarden in ieder geval) gewoon prima was. Hier kregen we niet echt een duidelijk antwoord op toen we doorvroegen. Zelf hadden we daarom al besloten niet voor de “endometrial scratch” te gaan en deze dus ook niet aan Carla voor te leggen. Een hogere dosis estradiol bespraken we wel met haar, maar het was voor Carla niet te doen om nog vaker dan 3 keer per dag een tablet vaginaal in te brengen. Uiteindelijk kwam Nicole daarom met het voorstel om met tabletten én pleisters te gaan werken, zodat op deze manier op een gecombineerde wijze toch meer estradiol kon worden gegeven.

Daarnaast stelde de kliniek dus een hogere immuun-blokkade voor. Dit om te voorkomen dat de embryo’s opnieuw worden afgestoten na implantatie. Hoewel je zou kunnen zeggen dat er bij ons niet zozeer een afstoting was door Carla’s lichaam van de zwangerschap (zie onze toelichting van het windei in een vorige blog), betrof dit slechts 1 van de 2 teruggeplaatste embryo’s. Er was immers maar 1 windei en geen 2. Dit laat je toch twijfelen of die andere dan inderdaad niet toch afgestoten was door Carla’s immuunsysteem. We gingen erover denken en Carla stond er op zich voor open om de immuun-blokkade wat uit te breiden.

Wanneer we weer voor een nieuwe poging zouden gaan, zouden we 1.000 euro korting krijgen op de behandeling vanuit Team Miracle. Dit vanwege onze eerdere mislukte poging. Wel stelde Nicole voor om dan wel PGD (“Preimplantation Genetic Diagnosis”) uit te voeren op de embryo’s, zodat we vooraf de meeste genetische defecten konden uitsluiten. Dit zou dan wel weer >1.000 euro extra kosten… We vroegen ons opnieuw af of dit wel zin zou hebben voor ons. We hadden immers de vorige keer ook niet veel te kiezen qua embryo’s: we hadden niet heel erg grote aantallen. Dit zou een tweede keer waarschijnlijk niet anders zijn. Daarnaast moet er bij PGD een cel worden afgenomen op dag 3 van de ontwikkeling van de embryo. Op deze cel wordt dan de genetische screening verricht. Ook moeten de embryo’s dan sowieso worden ingevroren. Deze afname van een cel en deze invriezing vonden we al met al een beetje een eng idee. Zometeen “verpest” je de embryo’s doordat je er een cel vanaf haalt en ze laat invriezen. De kliniek kan wel zeggen dat dit allemaal geen kwaad kan, maar toch…
Om het nog wat complexer te maken: men stelde ook nog eicel “pooling” voor, een methode waarbij Annet over een langere periode meerdere keren eicellen zou laten oogsten op Cyprus (en dus telkens hormonen zou moeten spuiten). Dit zou dan natuurlijk meer eicellen kunnen opleveren, maar ook telkens veel geld kosten (nog zonder alle medicatiekosten, tickets en hotels meegerekend). Maar überhaupt zonder dat we dit bedrag berekend hadden, vonden we het van nature al geen optie om dit aan Annet voor te stellen. Ze deed al zoveel voor ons.

Af en toe leken de redeneringen van de kliniek dus niet altijd helemaal te rijmen met de feiten die op tafel lagen. Aan de ene kant zijn zij wel degene die er ervaring mee hebben en wil je niet op je geweten hebben bepaalde dingen niet gedaan te hebben, die achteraf misschien toch wel bepalend zouden kunnen zijn. Aan de andere kant kosten al die extra’s natuurlijk wel veel meer geld en vraag je je ook af of ze het niet ook daarom voorstellen. Bovendien: wat is de meerwaarde? En kunnen we Carla en Annet wel nóg meer vragen? We besloten daarom alleen onderdelen te gaan uitvoeren waar we misschien niet per se in geloofden, maar waarvan we wel dachten dat het anderzijds geen kwaad zou kunnen en het betaalbaar zou blijven. Eigenlijk werd dat alleen net iets meer medicatie voor Carla, alle andere voorstellen wezen we af. We bestelden deze medicatie weer zoals bij de eerste poging, via de apotheek in het Verenigd Koninkrijk, die de medicatie thuis zou afleveren bij Carla en Annet.

Ongeveer een week nadat we de medicatie hadden besteld, mailde Nicole ons plots dat er ook een mogelijkheid was om nog naar een andere dokter over te stappen, namelijk Dr. Vedat. Deze mannelijke gynaecoloog heeft jarenlang in Turkije aan de universiteit gewerkt als “associate professor” en zou er een “less is more” medicatie protocol op na houden. Nicole zou onze gegevens vrijblijvend aan hem kunnen voorleggen, zodat hij nog zijn mening erover kon geven. Mochten we dit niet willen, dan zou Dr. Firdevs nog steeds beschikbaar zijn. Omdat we op dat moment net alle medicatie hadden besteld, voelde dit een beetje als mosterd na de maaltijd. Tegelijkertijd waren we op zich wel nog benieuwd hoe anders het medicatie protocol van Dr. Vedat eruit zou zien. We vroegen dus of hij er toch vrijblijvend eens naar wou kijken.
Toen we dit protocol van Dr. Vedat zagen, schrokken we even, want het protocol zag er toch wel anders uit. Niet zozeer heel veel minder medicatie, maar echt totaal andere soorten medicatie. Voor Carla pleisters in plaats van pillen, en vaginale gels in plaats van vaginale capsules. Bij Annet kwam er zelfs nog een ander soort pil bij. We besloten daarom maar bij Dr. Firdevs te blijven, we hadden tenslotte alle medicatie net binnen gekregen.

We boekten weer de vliegtickets, dit keer directe vluchten vanuit Amsterdam naar het Griekse deel van Cyprus, waar vandaan we vervolgens per bus naar het Turkse deel van Cyprus zouden rijden. We boekten weer hetzelfde hotel als onze eerste Cyprus reis. En daarna brak er een periode aan van wachten en toeleven naar ons tweede avontuur. Eigenlijk net toen dit alles was geregeld en het nog ongeveer twee weken was voor onze reis, besloten we Nicole te mailen om de medische behandelingen te gaan betalen. Dit moet telkens voordat je naar Cyprus vertrekt. We hadden nog eens berekend  hoeveel alles zou gaan kosten en per e-mail vroegen we nog even aan Nicole of het zo klopte, zodat we het konden overmaken.
Toen kwamen we echter voor een vervelende verrassing te staan…
Daarover volgende week meer…

Liefs, Milan & Pieter

Ja, ik wil!

Ha lezers,

Het duurde nog een hele tijd voordat we de beslissing van Annet te horen kregen en dat maakte ons af en toe best onzeker. Het was ook best lastig om het met Annet erover te hebben, want wij zien het natuurlijk alleen vanuit ons perspectief, wat het soms wat moeilijk maakt het er objectief met elkaar over te hebben. Zelf ben je geneigd om dan telkens argumenten te geven waarom ze het wel zou moeten doen.  En alle argumenten waarom ze het misschien niet zou moeten doen probeer je dan van tafel te vegen. Dat is op een gegeven moment natuurlijk niet prettig voor haar en wij kunnen tenslotte niet zien wat er precies door Annet’s hoofd speelt. We gaven haar de ruimte om er goed over na te denken en het er met andere personen over te hebben. Elke keer als we elkaar zagen, hoopten wij toch een beetje op een antwoord, maar ze had de beslissing nog niet genomen. Daardoor vroegen we er maar even niet meer naar.
Misschien heeft ze het als verrassingseffect gebruikt, maar toen we het niet meer verwachtten, bracht Annet ons het nieuws dat ze het ook nog één (laatste) keer zou willen proberen! Oh, wat waren we weer blij met dit nieuws! We vroegen ook wel meteen of ze het echt zeker wist, omdat ze er zo lang over na had gedacht. Maar Annet is nu eenmaal iemand die geen impulsieve beslissingen neemt (gelukkig ook maar!), en dus ook haar tijd neemt om beslissingen te maken. Daarnaast is ze soms ook wel een beetje een twijfelkont 😉 Maar ze stond er helemaal 100% achter om ons nog eens te helpen! Super!

Even “flabbergasted” van dit nieuws, realiseerden we ons ook ineens dat we weer van alles konden gaan regelen. Een klein gevoel van stress bekroop ons naast alle blijdschap. Maar dit was niet nodig, want Carla had al aangegeven dat ze pas over 2-3 maanden vrij kon regelen van werk, en hetzelfde gold ook voor Annet. We hadden dus nog genoeg tijd om van alles te boeken, bestellen en uitdenken. We waren in dat opzicht zelf ook nog wel een beetje aan het twijfelen of we niet naar een andere kliniek moesten overstappen (zie De eerste indruk is een daalder waard).

Vladimir en zijn partner, een stel waar we eerder contact mee hadden gehad (zie De keuze is reuze), waren namelijk naar een andere kliniek gegaan, waar zij juist hele goede ervaringen mee hadden gehad. Bij ons daarentegen was de communicatie tussen ons en de kliniek niet altijd helemaal vlekkeloos verlopen… Daardoor gingen we ons toch maar eens even verder oriënteren bij een van de andere klinieken op Cyprus, genaamd Cyprus Crown IVF. Vladimir had zelf contact gehad met de patiënt coördinator Bahar, die altijd heel behulpzaam en vriendelijk was tegen hem. Hij wist wel te vertellen dat zij het de laatste tijd ontzettend druk had en langzamer op haar mail reageerde. Dit was inderdaad het geval, waardoor wij in contact kwamen met ene Jay. Met haar hadden we ook een telefoongesprek dat een beetje vreemd verliep. We hadden onze kwestie al in de e-mail grotendeels voorgelegd, maar aan de telefoon leek ze er niet veel van te snappen. Ook vertelde ze dat we perse een bepaalde scan van tevoren in hun kliniek moesten laten uitvoeren om te zien of de eileiders bij Carla goed toegankelijk waren. Dit kon niet in een kliniek in Nederland en betekent dus een extra reis naar Cyprus. De uitleg waarom deze scan nodig was, klopte niet in onze ogen. We vroegen ons namelijk af wat Carla’s eileiders met de terugplaatsing van embryo’s in de baarmoeder te maken hebben. Jay vertelde dat de embryo’s na terugplaatsing ook door de eileiders reizen. Dit is natuurlijk onjuist, want embryo’s worden direct teruggeplaatst in de baarmoeder met een soort “embryo lijm”, zodat ze daar kunnen implanteren. Daarnaast zou je ook niet willen dat embryo’s in de eileiders terecht zouden kunnen komen, want dit kan leiden tot een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Bovendien beschuldigde Jay onze huidige kliniek op Cyprus van allerlei onjuistheden en leek ze hun “concurrent” echt zwart te willen maken. Na dit telefoongesprek verliep het mailcontact ook ineens heel stroef. We besloten toch maar bij onze oude vertrouwde kliniek te blijven.

In overleg met deze kliniek, Team Miracle, zouden er een aantal aanpassingen in de medicatie schema’s van Carla en Annet gemaakt kunnen worden voor een tweede poging. Daar waren ook nog veel opties in mogelijk, wat wel en wat niet zou kunnen. Daarover de volgende keer meer!

Tot volgende week!
Milan & Pieter

Willen jullie nog een keer?

Hoi allemaal,

Na een hele poos van verwerking waren we weer steeds meer aan het nadenken over een eventuele volgende poging. We waren nog niet van plan om het zomaar op te geven, maar we konden natuurlijk niets verder beginnen zonder de hulp van onze lieve dames. Carla had eerder al een keer voorzichtig aangegeven dat ze er nog wel voor open zou staan om het nog een keer te proberen, maar dat ze er nog even goed over moest nadenken. Zoals we eerder hadden verteld in onze blog Embryo Transfer bestond ons ideaalbeeld van de terugplaatsing uit twee embryo’s terugplaatsen en twee embryo’s invriezen. Helaas konden we er maar één invriezen en hadden we de “beste” twee nu al gebruikt. Dit beeld van de “beste” embryo’s is gebaseerd op de microscopische foto’s van de ontwikkeling, waarbij de twee teruggeplaatste embryo’s al in het blastocyst stadium waren en de ingevroren embryo daar net nog iets voor zat. Zelf zagen we de bui al hangen dat deze laatste embryo ook misschien al gestopt zou zijn met groeien, maar dit kon de kliniek niet bevestigen. Stel je toch voor dat Carla helemaal voorbereid zou zijn met medicatie, we met z’n allen in Cyprus zouden staan en dat we op het moment van terugplaatsing te horen zouden krijgen dat de embryo toch niet goed zou zijn. Wat een nachtmerrie! Daarnaast lezen we ook steeds vaker op internet dat het ontdooiproces van embryo’s ook niet altijd helemaal goed gaat. Het kan dan dus zomaar zijn dat de embryo na ontdooien niet meer vitaal is. Wat een onzekerheden allemaal! Door deze redenen zouden we het liefst helemaal opnieuw willen beginnen, met verse embryo’s, zodat we de grootste kans van slagen zouden kunnen creëren.

We spraken af met de zus van Milan, Annet, om onder andere haar nieuwe huis te bewonderen. Daarnaast probeerden we subtiel te peilen of ze open stond voor een nieuwe poging. We legden het hele verhaal uit en we hoopten dat ze eigenlijk zelf met het voorstel zou komen het nog eens te willen doen. Het was haar tenslotte allemaal reuze meegevallen wat de medicatie/ingreep betreft en de reis vond ze ook eigenlijk wel heel gezellig. De avond naderde tot het eind, maar we hadden nog niets concreets besproken over een eventuele volgende keer. Toen hebben we het toch maar op de man (vrouw) af gevraagd: “Zou jij willen overwegen om het nog eens te doen?”. We merkten dat we haar toch wel hadden overvallen met deze vraag. Ze legde uit dat ze, voordat ze ermee begon, gedacht had dat dit voor haar eenmalig zou zijn en dat we vast wel verder konden gaan met embryo’s die waren ingevroren. Maar, haar was het ook super tegengevallen dat onze opbrengst zo relatief laag was. Vooral de periode nadat zij teruggekomen was vanuit Cyprus vond ze toch wel erg moeilijk en emotioneel. Dit kwam door onze dagelijkse berichten dat er weer een embryo was afgevallen die was ontstaan uit haar eitjes. Dit hadden we (achteraf gezien) met z’n allen ook totaal verkeerd ingeschat van tevoren. We dachten in eerste instantie namelijk: 8 follikels = 8 eitjes = ~8 embryo’s en dat is achteraf natuurlijk totaal niet reëel geweest. Daarnaast waren er ook wat andere (fysieke) ongemakken als nasleep van de hormoonmedicatie. Ze zei dat ze hier maar eens eerst goed over moest gaan nadenken. Dat was voor ons wel een kleine tegenvaller…! We hadden toch stiekem gehoopt dat ze meteen “ja” zou zeggen. Immers, de keuze om ons te helpen had ze destijds al gemaakt. Maar, we gaven haar uiteraard de tijd en konden haar kant van het verhaal ook goed voorstellen.

Ongeveer een maand na de miskraam hadden we weer met Carla afgesproken. Het was fijn om elkaar weer te zien. We probeerden voorzichtig te peilen of Carla het nogmaals wilde doen, maar zij zei al meteen dat ze het nog één (laatste) keer zou willen proberen. Wat een goed nieuws! Ze wilde ook wel de gok wagen met de ene ingevroren embryo, met alle risico’s van dien, dat het bijvoorbeeld al voor de terugplaatsing mis zou kunnen gaan. Maar extra mooi zou natuurlijk zijn als Annet het ook nog één keer zou willen proberen. Dat was dus afwachten geblazen..! Maar er was dus nog hoop! En hoop doet leven!! 🙂

Tot volgende week!

Milan & Pieter

Hoe nu verder..?

Nadat we definitief wisten dat de zwangerschap was misgegaan, volgde er een tijd van verdriet en onzekerheid. We waren al even zó blij geweest met die initiële positieve zwangerschapstest, maar het mocht dus helaas toch nog niet zo zijn… De komende tijd moest het eerst een plek krijgen voordat we weer gingen praten over “hoe nu verder?”. Voor Carla was het ook nog een extra heftige periode daarna, ze was er kapot van en ook zat ze in onzekerheid of de miskraam vanzelf op gang zou komen en volledig zou zijn. Een paar dagen na het stoppen van haar medicatie kreeg ze langzaamaan bloedverlies en een hevige “menstruatie”. Erg verdrietig voor Carla, want zo werd ze er nog eens extra mee geconfronteerd natuurlijk. Op een controle bij de gynaecoloog bleek gelukkig alles goed te zijn “opgeruimd”. Dat was een hele opluchting voor ons allemaal!

Allerlei mensen in onze omgeving waren ook heel benieuwd hoe ons Cyprus avontuur was afgelopen. Aan een deel van onze familie/vrienden/collega’s hadden we überhaupt niet verteld dat we naar Cyprus waren gegaan, maar de meeste wisten wel dat we in contact waren met een draagmoeder. Een ander deel wist wél dat we naar Cyprus waren geweest. In deze periode vertelden we dan ook vaak ons hele verhaal en over de anticlimax van het einde… Aan de ene kant is het bijzonder om zo je hele verhaal te delen en te zien dat mensen echt niet weten hoeveel er allemaal bij komt kijken. Het geeft ook steun dat mensen zo meeleven en het is fijn het van je af te kunnen praten. Van de andere kant is het wel telkens weer emotioneel zwaar om het te vertellen natuurlijk.

Een ander moment waarop we ook weer ons verhaal vertelden, was op een draagmoeder-wensouder-picknick in Utrecht. Hier waren allerlei mensen aanwezig die of hun traject achter de rug hadden, er nog middenin zaten of er nog aan moesten beginnen. Voor Carla was het nog emotioneel te zwaar om hierheen te komen. Wij zaten zelf ook te dubben, maar dit was wel de uitgelezen kans om met meer gelijkgestemden in contact te komen. Er waren onder andere: twee homostellen met hun zwangere draagmoeders, twee homostellen met hun (nog) niet zwangere draagmoeders, een draagmoeder die net bevallen was, twee homostellen met hun kindje via draagmoederschap, een heterostel met hun aanstaande draagmoeder, een homostel die op zoek is naar een draagmoeder, een draagmoeder die op zoek was naar wensouders, en tot slot Paulien (vrij bekend in deze wereld omdat ze veel informatie beschikbaar stelt over draagmoederschap en zelf twee keer draagmoeder is geweest). Het viel ons op dat veel mensen met laagtechnologisch draagmoederschap bezig waren of waren geweest. Wij waren eigenlijk de enige die nu met hoogtechnologisch draagmoederschap bezig waren. Het was bijzonder om zoveel mensen te leren kennen tijdens zo’n gelegenheid, maar tegelijkertijd ook wel weer moeilijk en emotioneel dat het ons vooralsnog niet gelukt is. Dit gevoel probeerden we achteraf maar om te buigen naar een gevoel dat er nog hoop is, ook al zou het op onze manier met Carla en Annet niet lukken.

Zelf zou je bijna gaan denken, waarom al die moeite voor hoogtechnologisch draagmoederschap? Waarom kiezen jullie niet “gewoon” voor laagtechnologisch draagmoederschap? Hier zijn verschillende redenen voor. Ten eerste is het sowieso al lastig om überhaupt een draagmoeder te vinden. Voor veel vrouwen die draagmoederschap overwegen lijkt het extra moeilijk om een kindje af te staan na de geboorte als het biologisch ook van hen zou zijn. Daarnaast wilde Carla het ook niet laagtechnologisch doen vanwege haar leeftijd. Ook hebben wij tot nu toe nog iets bijzonders voor jullie achter gehouden. Annet, onze eiceldonor, is namelijk de zus van Milan. Dit wilden we eerder nog niet op onze blog zetten, omdat de familie van Milan hiervan nog niet volledig op de hoogte was. Nu ze dit inmiddels wel weten, willen we dit ook graag in onze blogs beschrijven. Voor ons is hoogtechnologisch draagmoederschap dus extra bijzonder omdat, wanneer het zou lukken, dit kindje zo dichtbij mogelijk (genetisch) van ons samen zou zijn.
Er ligt nog 1 ingevroren embryo op Cyprus. Er is dus nog een kans dat het zal gaan lukken. We gaan het in ieder geval voorlopig nog niet opgeven!

Maarja, wat gaat de toekomst brengen? Willen Carla en Annet ons nog een keer helpen? En zo ja, wanneer en hoe? Zo nee, hoe gaan we dan verder? En met wie?