“Wensvader-mentoren”

Hallo allemaal,

Onze vorige blog eindigde met het begin van deze website wensvadersnederland.nl. Stukje bij beetje kreeg deze vorm, en langzaamaan schreven we onze ervaringen van de afgelopen maanden op, met terugwerkende kracht dus. Tegelijkertijd vertelden we nog steeds ons verhaal en op-zoek-zijn naar een draagmoeder, aan ieder die het wilde weten in onze directe omgeving. Het voelde goed om actiever bezig te zijn met onze kinderwens en erover te praten. Het voelde op dat moment ook alsof we alles deden wat in onze macht lag, om een draagmoeder te vinden: we zochten in onze eigen kring door er openlijk over te vertellen en we hoopten vrouwen buiten onze directe omgeving te bereiken door een openbare blog. Wie weet is er wel ergens een vrouw in Nederland die draagmoederschap overweegt en via Google op zoek gaat naar wensvaders… Je weet tenslotte maar nooit.

Toch merkten we na verloop van tijd dat er weinig vooruitgang zat in onze situatie op deze manier. Het bleef bij vertellen, luisterende en begripvolle familieleden en vrienden, maar geen concrete stappen vooruit. Ook onze site, waarbij we hadden gekozen om bij het vertellen bij het prille begin te beginnen (en dus onze keuze voor draagmoederschap nog ver weg), zette nog geen zoden aan de dijk. Langzaam maakte het beruste gevoel dat we in eerste instantie hadden (“we doen alles wat binnen onze macht ligt”) plaats voor een gevoel van onrust: het schiet niet op, wordt het zo wel wat?

Ongeveer op datzelfde moment, alsof het zo moest zijn, was Milan op een congres in Tsjechië en sprak daar een Nederlandse collega, Kim. Ook hij is homoseksueel en heeft met zijn man een kinderwens. Ze zaten midden in een adoptie traject en Kim vertelde volop hierover. Toen hij hoorde over ons verhaal, waarbij wij dus juist hebben gekozen voor draagmoederschap, vertelde hij over twee mannen die hij kende via Facebook, Michel & Eise. Kim vertelde dat zij inmiddels een dochtertje (Sanne) hebben met de hulp van een draagmoeder en dat zij echte “pioniers” zijn op dit vlak, die graag anderen op weg helpen met tips.

Na thuiskomst en overleg met Pieter, begonnen we met het lezen van hun website. Michel & Eise hebben een lieve dochter gekregen dankzij de hulp van een draagmoeder die zij via internet hebben gevonden. Maar om dat te bereiken, hebben zij heel wat tegenslagen te voortduren gehad. Michel & Eise zijn in hun blog altijd heel erg open geweest over hun ervaringen en dat vinden wij heel bewonderingswaardig. Pieter had hun blogs in de avonduren van voor tot achter doorgelezen. Dat kosten nogal wat avondjes, want hun wekelijkse blog stond er voor het eerst in 2014 op! “Wat staat ons nog allemaal te wachten?” dachten wij bij het lezen van hun blogs. Op 15 juli 2016 was Sanne dan geboren.

We besloten de stoute schoenen aan te trekken en Michel & Eise te gaan mailen om uiteindelijk te vragen of ze met ons zouden willen afspreken. Natuurlijk hadden we al veel uit de blogs gelezen, maar door met elkaar in gesprek te gaan, hoopten we toch net dat beetje extra te weten te komen. Al snel hadden we antwoord terug op ons eerste mailtje en na wat heen-en-weer mailen, spraken we af bij hen thuis.

Na een paar weken was het zover en zaten we in de auto onderweg naar Michel & Eise. Natuurlijk weer spannend! We belden aan en Eise maakte vriendelijk de deur open. Het was een mooie dag en we konden buiten aan de koffie met stroopwafel. Sanne lag nog te slapen, maar al snel hoorden we wat geluidjes en ging Michel Sanne uit bed halen. Daar was ze dan! Met de slaap nog in haar oogjes en een tikkeltje chagrijnig… Hihi!
Michel moest helaas naar zijn werk, Sanne deed haar ding en wij konden ons vragenvuur openen op Eise. We zaten met open mond te luisteren naar wat Eise te vertellen had. Voordat Sanne geboren werd, waren ze al meer dan vijf jaar met hun kinderwens bezig! Hun eerste potentiële draagmoeder was een goede vriendin die alleen wou dragen met hoogtechnologisch draagmoederschap (en dus een eiceldonor). Toen Michel & Eise ontdekten dat zo’n IVF-traject in Nederland niet wordt verricht bij draagmoeders in combinatie met een mannenstel, waren ze geschokt. Met een advocate in de arm (de bekende Wilma Eusman) zijn zij een rechtszaak gestart, die uiteindelijk eindigde bij een teleurstellende uitspraak door het Hof voor de Rechten van de Mens. Een buitenlands IVF-proces was een brug te ver voor hun vriendin en plots stonden Michel & Eise weer met lege handen.
Via het internet zijn ze daarna in contact gekomen met veel verschillende vrouwen die zeiden draagmoeder voor hen te willen zijn. Daarvan hebben ze er ook veel ontmoet, maar telkens was het ’t toch niet. Ze hadden de verkeerde beweegredenen (o.a. geld) of waren uiteindelijk toch niet te vertrouwen. Ook is op het laatst iemand plots teruggekrabbeld, waardoor ze even alles stop hadden gezet, de wanhoop was hen nabij. Maar gelukkig was daar toen die ene topvrouw die hen al een tijdje volgde op hun blog en hen uiteindelijk uit het diepe dal heeft getrokken met Sanne als prachtig resultaat.

Al met al een hele zware reis voor Michel & Eise dus. We waren ervan onder de indruk, maar voelden ons tegelijkertijd een beetje huiverig voor wat ons nog allemaal te wachten staat… Op weg terug in de auto waren we vooral dankbaar voor de openheid en gastvrijheid van Michel & Eise. Met enkele goede tips op zak reden we huiswaarts.

Over deze tips vertellen we in onze volgende blog meer…

groet M & P

Michel & Eise vinden het geen probleem dat hun naam en die van Sanne wordt genoemd in onze blog. De naam Kim is gefingeerd.

Knopen doorhakken

De eerste weken na de Meer Dan Gewenst bijeenkomst waren moeilijk. We dachten allebei veel na over de informatie die we hadden gehoord. Het moest een plaatsje krijgen en dat afwegen kost tijd. Het was geregeld onderwerp van gesprek aan de ontbijttafel, tijdens het avondeten, voor het slapen gaan.

Al snel waren co-ouderschap en pleegouderschap uit ons hoofd, dit waren niet de methodes die we wilden gebruiken. Een kind voor onszelf, zonder deze te hoeven delen of af te staan, was ons uitgangspunt.
De keuze tussen de twee resterende opties, draagmoederschap en adoptie, was moeilijker. We maakten lijstjes met voor- en nadelen, zochten op internet naar aanvullende informatie, en vooral: door het verstrijken van de tijd en met elkaar erover blijven praten, namen we uiteindelijk een besluit. We kozen vol overtuiging voor draagmoederschap.

Adoptie zou een alternatieve optie blijven voor de toekomst. Voor dat moment leek adoptie ons niet alleen duur en onzeker, we hadden ook moeite met de gedachte een kind te krijgen waarvan we niet van tevoren weten wat deze al heeft meegemaakt en waarom deze is afgestaan.

Meteen na deze keuze voor draagmoederschap kwam een volgend dilemma: hoe beginnen we hieraan? Waar beginnen we? Zoals we al hadden verteld, hadden we geen persoon in onze eigen omgeving op het oog, die we hiervoor zouden kunnen vragen. Hoe doe je het dan? Tijdens de Meer Dan Gewenst bijeenkomst hadden we gehoord dat het vinden van een draagmoeder buiten de eigen kring ontzettend moeilijk is. Dat het de grootste kans van slagen heeft om in je eigen kring te zoeken. We besloten dan ook in onze omgeving te starten. Opener en directer te worden richting familie, vrienden en collega’s over onze kinderwens, onze zoektocht naar een draagmoeder. Wie weet komt ons verhaal zo via-via bij een vrouw terecht die ons wil helpen. En wie weet zet het zelfs een bekende van ons aan het denken.

Het vertellen van onze keuze begon bij onze directe familie: ouders, Milan’s zus, Pieter’s broer. Snel daarna volgde de rest van onze families, onze beste vrienden. In de loop van de tijd kwam het onderwerp ook aan de orde tijdens etentjes met kennissen, tijdens de lunch met collega’s. Het had allemaal tijd nodig, want dit onderwerp snijd je toch ook niet zomaar aan. Het komt toch vaak pas ter sprake als mensen ernaar vragen of het gesprek al gaat over kinderen, de toekomst, onze relatie.

Het voelde goed om erover te praten, onze plannen te delen, open te zijn en mensen deelgenoot te maken. Tegelijkertijd was elk gesprek ook weer moeilijk. Telkens weer spreek je je diepgewortelde wens uit en noem je in één adem alle dilemma’s, moeilijkheden en onzekerheid voor de toekomst. Informatie waar degene met wie je praat ook niet veel meer mee kan, dan doorvragen, meeleven en beamen dat het moeilijk is.

Het was opvallend voor ons om in deze gesprekken te merken dat onze informatie over draagmoederschap en adoptie letterlijk voor iedereen nieuw was, ook voor nagenoeg al onze homo-vrienden. Onze informatie over het doolhof van regels, de wettelijke en medische beperkingen bij draagmoederschap in Nederland, de kosten. Van de ene kant logisch (wij wisten zelf tenslotte in eerste instantie hier ook weinig over), van de andere kant toch ook opvallend dat dit soort informatie nog zo weinig bekendheid heeft in Nederland. 

Naast het rondvertellen in onze omgeving, dachten we toch ook na over het vinden van een draagmoeder hier buiten. We vroegen ons af hoe we onszelf vindbaar konden maken voor het geval een geïnteresseerde vrouw op zoek zou gaan naar twee wensouders. Stel nou dat een vrouw aan de andere kant van het land op zoek gaat naar ons? Hoe vindt ze ons dan? Het antwoord was er snel: we moeten onszelf vindbaar maken op internet! 

Maarja, het internet, het openbare www… En dat terwijl openlijk zoeken naar een draagmoeder in Nederland niet is toegestaan. In hoeverre is zoiets dan wel legaal? Inmiddels hadden we al wel gezien dat op internet verschillende blogs circuleren van wensvaders (denk aan wenspapa.nl) en draagmoeders (denk aan logeerbuik.wordpress.com). Waarom wij dan niet?

We besloten een blog te starten waarin we onze zoektocht naar een kind centraal stellen. Dat we daarvoor een draagmoeder nodig hebben, komt dan zijdelings ter sprake en is geen “directe advertentie” naar een draagmoeder. Bovendien kozen we ervoor om onze eigen namen te fingeren. Hoewel we open wilden zijn over alle details, vonden we het ook wel erg prettig dat we niet met deze (persoonlijke) informatie vindbaar zijn op internet als je op onze eigen namen zoekt. Hierbij speelt onder andere een rol dat we allebei in de medische sector werken en het niet nodig vinden dat een patiënt ons op deze manier op het internet terugvindt.

Onze blog WENSVADERS was geboren! En op 22 april 2017 plaatsten we onze eerste blog. Het begin van onze échte zoektocht naar een draagmoeder, naar een kind!

tot een volgende,
Milan & Pieter

Meer Dan Gewenst – deel 2

In onze vorige blog las je over het eerste deel van de Meer Dan Gewenst bijeenkomst, waarin sprekers vertelden over draagmoederschap, co-ouderschap en de juridische aspecten. Het was tijd voor pauze en we zagen de mogelijkheid om Wilma Eusman (de advocate) te spreken. Uit haar presentatie bleek dat zij de advocate is die vrijwel alle homostellen juridisch bijstaat, die hun kinderwens vervullen door middel van draagmoederschap. We vroegen haar hoe deze koppels aan een draagmoeder gekomen waren, waarop ze antwoordde dat dit inderdaad het meest lastige aspect is. “Als er niemand uit je eigen kring bereid is om je te helpen, dan is de kans erg klein dat je iemand gaat vinden.” zei ze ons. Dit was juist precies NIET wat we wilden horen. Wij hebben namelijk juist niemand uit onze eigen kring op het oog die dit mogelijk zou kunnen/willen doen. De meeste vriendinnen of familieleden van ons hebben net hun eerste kind of eerste zwangerschap, of hebben nog geen kinderen. Dit maakt ze daardoor (hoogstwaarschijnlijk) niet geschikt om ons te helpen als draagmoeder. Vrouwen die dit doen hebben in de meeste gevallen een “compleet” gezin en hebben dus hun eigen kinderwens al vervuld. “Toch maar adoptie dan??” zeiden we tegen elkaar toen we weer op onze plek gingen zitten voor het vervolg van de bijeenkomst.

We hoorden als eerste een ervaringsverhaal van een stel dat een kindje uit de VS heeft geadopteerd. Ze zijn nu erg gelukkig met hun gezinnetje, maar zijn door een erg ingewikkeld traject gegaan. Inderdaad, allerlei dingen die we eerder over adoptie hadden gehoord, werden bevestigd: lang proces, duur, emotioneel, veel bureaucratie, allerlei cursussen, etc. Je kunt als homostel ook maar in vier verschillende landen terecht voor adoptie: Nederland, VS, Zuid-Afrika en Portugal. “Nederland?! Dat zou mooi zijn.” dachten we. We hoorden dat het probleem in Nederland (net als Zuid-Afrika en Portugal) is, dat het een relatief kleine land is, en er dus “weinig” baby’s ter adoptie worden afgestaan. Daarbovenop is het in Nederland vaak in pleeggezin-verband, met het oog op een terugplaatsing van het kindje in zijn/haar oorspronkelijke gezin. Zoiets vinden we niet bij onszelf passen, wij zijn echt op zoek naar een eigen gezinnetje, zonder dat dit in de toekomst weer uit elkaar wordt getrokken. De VS blijft dan dus voor de meeste stellen over. Hier zijn een aantal grote adoptiebureaus. Tijdens de verschillende bijeenkomsten en in verschillende bronnen vliegen ons telkens forse bedragen om de oren die mensen kwijt zijn voor adoptie, variërend van 60.000 tot 120.000 euro. “Wat een geld!” Dan kun je beter voor hoogtechnologisch draagmoederschap in Canada kiezen, dan ben je “sneller en goedkoper” uit, zoals Dennis en Lody hebben gedaan. Maar ja, dan moet je wel iemand bereid zien te vinden. En een eiceldonor vinden… En moet alles lukken! Aan de andere kant lijkt het overigens ook zo te zijn dat je voor niet heel veel meer geld dan adoptie ook voor commercieel draagmoederschap zou kunnen kiezen in Canada of de VS.

Vervolgens hadden we de keuze om verschillende kringgesprekken bij te wonen over co-ouderschap, draagmoederschap en adoptie: op een informele manier vragen stellen en discussies voeren met ervaringsdeskundigen en elkaar. We wisten even niet meer welke we moesten kiezen, want eigenlijk leken op dat moment alle opties een relatief kleine kans van slagen te hebben. We besloten aan te sluiten bij de sessie over draagmoederschap. Bij deze sessie zaten Pauline en een homostel die we nog niet eerder hadden gehoord tijdens de bijeenkomst. Hun verhaal greep ons ook erg aan. De mannen waren lang bezig geweest met hun zoektocht en hadden initieel gekozen voor adoptie. Ze waren al redelijk vergevorderd hierbij, maar toch viel dit hen erg zwaar door allerlei tegenslagen. Uiteindelijk kon een goede vriendin van hen de pijn niet langer aanzien en heeft zichzelf opgeworpen om hun kindje te dragen. Dit hebben ook zij in de VS of Canada laten uitvoeren door middel van IVF (hoogtechnologisch). Zij hebben zelfs een “cocktail” gemaakt van hun zaadcellen en het lot laten bepalen wie de vader zou worden. Uiteindelijk hebben ze voor het erkennen van het juridisch ouderschap toch een DNA-test moeten uitvoeren om erachter te komen wie de biologische vader is. Uit dit gesprek kwam opnieuw naar voren dat het toch de meeste kans van slagen heeft om een draagmoeder uit eigen kring te vinden. Een ander stel dat ook in de kring zat (van rond onze leeftijd of zelfs jonger!) vertelde dat zij ook een vriendin hadden die het eventueel wilde doen voor hen. Zij hadden al allerlei concrete, praktische vragen. Dit maakte ons eerlijk gezegd nogal jaloers en onzeker over of dit ons überhaupt ooit zal gaan lukken. Het kringgesprek zette ons ook aan het denken: “Moet je perse eerst door een hel gaan voordat er iemand bereid is je te helpen?” Maar ja, je mag van geluk spreken dat er dan uiteindelijk iemand helpt…

Toen de bijeenkomst was afgelopen, kon er nog nageborreld worden. Op zich een gezellig idee, maar we voelden ons allebei niet echt in de stemming om nog even te gaan napraten met andere mensen over de vele teleurstellingen die we die dag te horen hadden gekregen. We besloten langzaam af te druipen, onze biezen te pakken en naar huis te gaan. De stemming in de auto op de terugweg was heel anders dan op de heenweg. Op de heenweg waren we nog in positieve spanning, nu hing er een negatieve sfeer. We realiseerden ons eens te meer hoe ingewikkeld alles gaat zijn en dat we ook echt nog “wensvader-broekies” zijn. Wat staat ons nog allemaal te wachten? “Als andere mensen het lukt, moet het ons toch ook lukken?” probeerde Pieter Milan op te peppen. Maar ja, hoe dan? Wij zien op dit moment niemand die bereid is dit te gaan doen voor ons. Wat moeten we dan? Toch weer meer naar adoptie kijken? Of…?

Meer Dan Gewenst – deel 1

Lang hadden we naar deze dag uitgekeken en nu was het uiteindelijk zover. Op 11 maart 2017 gingen we naar de wensvader bijeenkomst georganiseerd door Meer Dan Gewenst in Amsterdam.

In de auto op weg naar Amsterdam speculeerden we wat we allemaal zouden kunnen gaan horen die dag. Het programma van de dag gaf immers nog niet veel prijs. Wel wisten we dat het onder meer over de juridische verschillen tussen adoptie, draagmoederschap en co-ouderschap zou gaan en dat een documentaire zou worden getoond. In ons hoofd hadden we op dat moment nog een lichte voorkeur voor adoptie, maar we wilden ons openstellen voor alle opties.

Eenmaal de auto geparkeerd en al wandelend, begon de spanning in ons op te bouwen. Onderweg zagen we geen andere stellen lopen of het gebouw binnen gaan, dus we vroegen ons zelfs even af of we wel op de juiste plek waren. Maar bij de deur werden we opgewacht door een Meer Dan Gewenst vrijwilliger en de twijfel was dus snel weg. Vriendelijk werden we verwelkomd en naar de juiste ruimte verwezen. In de zaal aangekomen, keken we rond naar wie er allemaal zaten. We verbaasden ons over de hoeveelheid stellen van rond onze leeftijd. “We zijn toch niet de enige die op tijd beginnen met onze kinderwens” zeiden we tegen elkaar. Het was een bijzonder gevoel om op dat moment zoveel “medestanders”, “lotgenoten”, te zien. We veronderstelden dat ze allemaal ook in het prille begin waren van hun oriëntatie.

De bijeenkomst werd afgetrapt met de vertoning van de documentaire “Het zaad en de 11 eitjes” (terug te zien op npo). Dit is een aangrijpende documentaire over een jong homostel, Dennis & Lody, die met hun draagmoeder uit eigen kring op zoek zijn naar de invulling van hoogtechnologisch draagmoederschap in het buitenland. Hoogtechnologisch draagmoederschap betekent dat een draagmoeder alleen het kind draagt en niet zelf de eicel levert. Hiervoor is een eiceldonor nodig. De eicel van de eiceldonor wordt buiten het lichaam bevrucht en daarna bij de draagmoeder geplaatst door middel van IVF. Helaas weigeren Nederlandse IVF-klinieken hieraan mee te werken bij homostellen. Dennis & Lody weken daarom uit naar Canada. De moed zakte ons in de schoenen bij het zien hoe ingewikkeld, emotioneel en duur dit allemaal is. En zij hadden nog het geluk dat een familielid draagmoeder voor hen wilde zijn. Die zouden wij nog moeten vinden, en dan dit hele traject nog betalen! Bij Dennis & Lody, die zelf ook aanwezig waren, is dit traject inmiddels succesvol geweest. Ze vertelden dat ze inmiddels (destijds) 15 weken zwanger waren! Door hun positieve manier van vertellen, en door hun succes, kregen we wel een gevoel dat zoiets toch niet helemaal onmogelijk is. Wie weet lukt ons zoiets ook nog wel ooit. Overigens: inmiddels zijn Dennis & Lody trotse vaders van een dochtertje!

Na de documentaire opende Sara Koster de bijeenkomst. Zij is zelf ervaringsdeskundige op het gebied van co-ouderschap. Dit is wanneer een vrouw (alleenstaand of met partner) een ouderschapsverband aangaat met een man (alleenstaand of met partner). Ook haar zoontje was erbij, die er heel enthousiast en stoer over vertelde. Wat was dat schattig!
Co-ouderschap zou ook een goede optie zijn, maar al snel realiseerden we ons dat je wel een soort “tweede huwelijk” aangaat met zo’n co-ouder(s). Je hebt niet met twee meningen over opvoeding te maken, maar met drie of vier. En wat denk je van het bij elkaar in de buurt moeten blijven wonen? “Laten we maar eerst andere opties verkennen”, kwamen we samen tot de conclusie.

Een erg interessant verhaal kwam van Pauline van Berkel. Zij is draagmoeder (laagtechnologisch) geweest voor een homostel, die er ook waren met hun lieve dochter Emma. Pauline had vóór het draagmoederschap drie ”makkelijke” zwangerschappen gehad. Ze vond het prachtig om zwanger te zijn en te bevallen, en zou dit heel graag nog eens willen meemaken. Wat bijzonder! Wij horen vaak juist verhalen van vrouwen die een zwangerschap als iets onprettigs ervaren en angst hebben voor de bevalling. Dit gold dus zeker niet voor Pauline. Ze is destijds een blog gestart en veel te weten gekomen over draagmoederschap in Nederland. Via deze weg is ze ook in aanraking gekomen met het homostel waar ze Emma voor gedragen heeft.

Vervolgens informeerde Wilma Eusman (advocate) ons over de juridische aspecten van allerlei “roze ouderschapsvormen”. Wat een ingewikkeld doolhof is dat zeg! Allerlei juridische termen en constructies vlogen ons om de oren. We probeerden ons maar voor te houden dat dit misschien wel het minst moeilijke zou zijn in onze zoektocht. Wilma’s uitspraak “De kans is erg klein dat je een draagmoeder buiten je eigen kringen gaat vinden” deed ons realiseren dat het meest heikele punt in het begin van het proces zou zitten. Het werd ons opnieuw pijnlijk duidelijk gemaakt hoe moeilijk het zal worden om een draagmoeder te vinden.

Redelijk gedesillusioneerd stonden we van onze stoel op, nadat was aangekondigd dat het tijd was voor pauze. De bijeenkomst was op de helft.

Het vervolg vertellen we snel weer in onze volgende blog.

Milan & Pieter

Vacuüm

Na de Dito! bijeenkomst in Nijmegen duurde het een hele tijd voordat de wensvader bijeenkomst van Meer Dan Gewenst zou gaan plaatsvinden in Amsterdam. We hadden ons al direct ingetekend en het wachten op de datum duurde lang. Zeker omdat we ons door de Dito! avond extra gemotiveerd waren gaan voelen. Bovendien had de avond bij ons allerlei nieuwe vragen en onduidelijkheden opgewekt, waar we het liefst zo snel mogelijk mee verder wilden. “Je komt met 10 vragen en gaat met 100 vragen naar huis.” zou Sara Koster van Meer Dan Gewenst ons later gaan vertellen. Haar voorspelling gold dus ook al voor de Nijmeegse bijeenkomst.

De tijd van het “onbekende” en het “moeilijke” voor ons uit schuiven, was definitief voorbij. Voorheen praatten we samen over “hoe zou het zijn”, net als heterostellen. Nu ging het over “hoe gaan we het regelen”. “We zien gewoon wel” was voorgoed verleden tijd. Eerder dachten we over kindernamen en gezinsuitjes, niet de concrete stappen die daarnaartoe leiden. Nu de realiteit zich opdrong, werd pijnlijk duidelijk dat we nog niet echt concrete ideeën hadden hoe we de droom willen laten uitkomen. Natuurlijk wisten we dat Paul de Leeuw geadopteerde kinderen heeft en dat je als homostel niet zomaar overal een draagmoeder vandaan kan toveren. Maar hoe precies zo’n trajecten eruit zien, wat voors en tegens zijn…

In de tussenliggende tijd surften we daarom nog regelmatig op de website van Meer Dan Gewenst. Het staat vol praktische informatie en een deel van onze vragen werd al (globaal) beantwoord. Tot onze verbazing bevat de site zelfs oproepjes voor wensvaders en -moeders. Korte berichtjes waarin men elkaar oproept om samen een co-oudergezin te stichten of waarin vrouwen op zoek zijn naar een zaaddonor.

Met familieleden en vrienden hadden we het nog weinig over de concrete invulling van onze kinderwens; we wisten zelf immers nog niet goed hoe alles PRECIES zat. Wel vertelden we over onze oriëntatie en de geplande bijeenkomst. Al met al hield het ons veel meer bezig dan eerder, we praatten er samen veel over, en bespraken het met anderen. De wil is er zeker, de weg was ons nog onbekend…

Wordt vervolgd

Oriënteren in Nijmegen

Hallo allemaal!

In onze vorige blog vertelden we dat we in onze directe omgeving weinig voorbeeldmateriaal hebben van andere mannen die bezig zijn met hun kinderwens. Daarom gingen we op zoek in de omgeving daarbuiten, op het internet. We begonnen onze zoektocht met een “quick-and-dirty” Google-search en kwamen al snel op de website van Meer Dan Gewenst uit. Daar lazen we over de verschillende opties en zagen ook de mogelijkheden om naar een informatiebijeenkomst te gaan, specifiek voor mannenstellen met een kinderwens. We namen direct de beslissing dat we daar maar eens naartoe moesten gaan om ons goed te laten voorlichten.

Volstrekt per toeval kwamen we op dat moment ook de “thema-avond over LHBT-ouderschap” van Dito! Nijmegen op internet tegen. Alsof het zo moest zijn, dachten we bijna. Toevallig waren we vlak daarvoor namelijk begonnen met onze échte oriëntatie. We tekenen ons in en enkele dagen later was het al zover.

Toch best een beetje met een bijzonder gevoel wandelden we naar de collegezaal waar de bijeenkomst was: het voelde toch wel voort “echt” nu. We werden welkom geheten door de Dito! commissie met een glaasje fris en – hoe ironisch – beschuit met muisjes, alsof het al zover was. In de zaal aangekomen, zagen we toch best wat bekenden zitten uit Nijmegen. Even dachten we dat zij ook allemaal serieuzer aan het oriënteren waren net als wij, maar we merken al snel dat bijna iedereen meer kwam uit nieuwsgierigheid, iets voor de toekomst, zonder een actuele kinderwens.

De avond begon met een voorstelronde van alle aanwezige sprekers. Er waren drie lesbische vrouwen aanwezig, ieder met inmiddels een (of meerdere) kind(eren). Daarnaast een transgender (man tot vrouw) die als rechtenstudente zou vertellen over de juridische context van alle mogelijkheden om als LHBT een kind te krijgen. En tot slot een homoman, die bezig was met een adoptieproces. De juridische achtergrond die we hoorden was ingewikkelder dan we van tevoren hadden gedacht, en vooral de optie van draagmoederschap werd neergezet als een juridisch “doolhof”. Het ervaringsverhaal over adoptie, waarbij de twee mannen inmiddels de hele screening en papierwinkel hadden doorlopen en nu zaten te wachten op een kind, was ook indrukwekkend. We beseften al wel dat een adoptieproces heel lang kan duren, maar dat het zo duur is (tussen de 60.000 – 100.000 euro), hadden we ons nog niet zo gerealiseerd. We begonnen direct te twijfelen of zoiets voor ons ooit mogelijk zal gaan zijn. Vóór deze bijeenkomst hadden we ons voorgenomen om ons laagdrempelig te gaan inschrijven bij een adoptiebureau, maar nu besloten we eerst de Meer Dan Gewenst bijeenkomst af te wachten.

Wat wijzer, maar ook met veel nieuwe vragen en onzekerheden, wandelden we terug naar huis. We namen ons voor om niet teveel bij de pakken neer te gaan zitten: het was pas onze eerste informatiebijeenkomst en we wisten nog lang niet alles. Gauw aftellen naar de volgende bijeenkomst dus.

De kunst afkijken?

Daar zijn we weer.
In onze vorige blog vertelden we over het begin, het startpunt: de beslissing om ervoor te gaan. Te proberen om ooit vaders te worden van een kind. Waar begin je dan, hoe pak je zoiets aan? Wat moet je weten? Wat kan wel en wat kan niet?

Iemand in onze directe omgeving, die zoiets al heeft meegemaakt of momenteel bezig is met een vader/moeder-worden-proces, hebben we niet. Althans: natuurlijk hebben we verschillende vrienden en familieleden die in verwachting zijn van een kind of onlangs ouders zijn geworden. Maar dat zijn allemaal hetero’s, waarmee we prima kunnen praten over pampers, kinderwagens en slapeloze nachten, maar minder goed over het proces dat voor ons daaraan vooraf zal gaan. Op dat moment wisten we trouwens zelf ook nog niet goed wat de mogelijkheden om als twee mannen een kind te krijgen precies inhouden, de details, de onmogelijkheden. Gesprekken met de (hetero) mensen om ons heen, die eigenlijk net als wij niet goed wisten wat alles inhield, bleven dan ook op een bepaald niveau. We vertelden ze wel over onze kinderwens, maar (begrijpelijk genoeg) bleef het daar dan vaak bij.

Natuurlijk hebben we ook verschillende homoseksuele vrienden. De zus van Milan is overigens ook lesbisch. Genoeg voorbeeldmateriaal zou je denken. Maar helaas was niemand op dat moment concreet bezig met oriënteren op ouderschap. Een flink deel heeft geen vaste relatie en een ander deel heeft dit wel maar (nog) geen kinderwens.

De enige uitzondering hierop was een vriend van ons die inmiddels een kind heeft samen met een goede (alleenstaande) vriendin. Dat wil zeggen: hij is door haar gevraagd als spermadonor, ziet het kind eens per paar weken en verder voedt zij het kind alleen op. Op zich een mooi voorbeeld, maar toch een behoorlijk verschil met wat wij zouden willen. Bovendien was het voor hem toevallig op zijn pad gekomen, doordat zijn vriendin hem vroeg en hij dacht: waarom ook niet?

We realiseerden ons dus dat we op onszelf aangewezen waren en er weinig “afkijk”-materiaal was. Gelukkig zijn er verschillende instanties die je van informatie kunnen voorzien, kwamen we al gauw achter.
Daarover gaat onze volgende blog. Tot een volgende!

Groetjes van Milan & Pieter

Kinderwens: onbereikbaar of toch niet?

Hallo allemaal,

Wij zijn Milan (29) en Pieter (27). Bijna zes jaar geleden hebben wij elkaar ontmoet en ruim vijf jaar hebben we nu een relatie. In Nijmegen wonen we nu al vele jaren samen in een mooi appartement. Vader worden was voor ons allebei altijd al een droom, die we ook al in het begin van onze relatie naar elkaar hebben uitgesproken. Toch legden we deze wens jarenlang naast ons neer. Het was nog ver weg, we waren er nog niet klaar voor, druk met onze studies, en vooral ook: het gevoel van “onbereikbaar” en “ingewikkeld” zorgde ervoor dat we het telkens voor ons uit schoven. Het was voor ons erg duidelijk dat het niet zomaar mogelijk is om als twee mannen vader te worden, en wat is dan gemakkelijker dan het maar uitstellen en bij een droom laten.

Nu we beide wat ouder zijn en meer stabiliteit hebben gevonden in ons werk, is dit veranderd. Ongeveer een jaar geleden zijn we meer met elkaar gaan praten over onze kinderwens. Hoe groot is deze precies? Hoe zien we ons leven in de toekomst voor ons? Wegen alle praktische moeilijkheden op tegen de wens om vader te worden? Deze vragen werden versterkt doordat familieleden en vrienden in onze omgeving steeds meer hun volgende stappen zetten in het leven en kinderen begonnen te krijgen. Tijdens lunchpauzes, op afspraken met vrienden en tijdens verjaardagen werd steeds meer voor ons duidelijk dat we die dingen sterk benijdden. Een gevoel dat lastig is: je gunt je familie en vrienden het beste en mooiste, maar tegelijkertijd voel je je af en toe verdrietig dat zoiets voor ons misschien wel nooit zal gebeuren. Wat gaat het voor hen dan gemakkelijk en wat is het soms vanzelfsprekend dat je een kind kunt krijgen dat biologisch van elkaar samen is, als kroon op je liefde en relatie. Een gevoel van je voortplanten, weten dat je iets achterlaat als je overlijdt, iemand opvoeden en de juiste kant op wijzen. Het lijkt ons ook zo ontzettend mooi en bijzonder. We besloten ervoor te gaan. Daarbij: andere homostellen is het ook gelukt om vader te worden, zo zie en lees je in de media. Dus waarom zou ons dat dan niet lukken? Vol goede moed en met een zekere opwinding begonnen we ons te oriënteren op het vaderschap voor twee mannen. Met als ultieme doel: een GEZINNETJE.

We wisten toen nog niet precies, hoe lastig alles zou gaan worden…