Ovulatietest verwarring

Lieve lezers,

In onze vorige blog vertelden we dat Loes de zwangerschapstest ging uitvoeren. Via whatsapp video konden we live alles mee volgen. Het ging er wel een beetje hectisch aan toe, met kinderen op de achtergrond en Hanne die het ondertussen ook mee probeerde te volgen. Hanne probeerde intussen ook al te spieken of de test positief was. Na een paar minuten te hebben gewacht op het resultaat van de zwangerschapstest, kon Loes eindelijk gaan kijken. Helaas was hij negatief… Erg jammer natuurlijk… We probeerden elkaar nog maar even gerust te stellen voordat we ophingen.

De volgende dag werd Loes ook ongesteld, dus er was geen twijfel meer over mogelijk. Wel weer mooi op schema, dachten we maar. We evalueerden nog dat ze op dag 20 inderdaad die knalpositieve ovulatietest had en daarna ook een ovulatiegevoel. We hadden het erover dat we nu telkens de ovulatie konden verwachten tussen dag 16 en 20. Ook bespraken we nog wat het beste moment van inseminatie zou zijn. Loes en Hanna dachten namelijk dat het beter was om om de dag te insemineren en dan een stuk of drie keer. Wijzelf hadden met een goede vriendin Noortje gesproken, die gynaecoloog-in-opleiding is, en zij zei dat je beter twee dagen achter elkaar kan insemineren op de dag van de positieve ovulatietest en de dag erna, in plaats van er één dag tussen te laten. Wanneer de eisprong daadwerkelijk plaatsvindt, ben je hoogstwaarschijnlijk al te laat, volgens Noortje. Loes en Hanne konden zich hierin goed vinden. Zo gingen we het de volgende keer dus maar proberen.

Op 1 maart 2020 zouden we weer eens iets leuks met z’n vieren gaan doen, zodat we niet alleen maar rondom het ovulatiemoment elkaar zouden zien en spreken. We hadden bedacht om een escaperoom te gaan doen in Valkenburg. Een kamer van 3-6 personen zou hopelijk te doen moeten zijn met z’n viertjes. Een aantal dagen daarvoor liet Hanne helaas weten dat ze toch niet mee kon gaan. Ze moest namelijk op hun pasgeboren puppynestje letten en zat op dat moment met hun dochter in Londen voor hun verjaardagen. Jammer! “Maar dan gaan we er wat met z’n drieën van proberen te maken”, zeiden we tegen elkaar. Het was uiteindelijk een erg leuke dag geworden met de escaperoom (die we helaas verloren hadden), een lekkere lunch en heerlijke wandeling door Valkenburg. Het was leuk elkaar weer gezien te hebben. We spraken nog af dat Loes vanaf de volgende dag weer de ovulatietesten ging uitvoeren en dat we elkaar hopelijk gauw weer zagen voor een volgende inseminatiepoging.

De volgende dag vroegen we in de middag of Loes de ovulatietest had gedaan. Ze antwoordde aan het einde van de middag dat ze er nog niet aan toe was gekomen, omdat ze zich niet lekker voelde en het die avond wilde gaan doen. Opnieuw vertelden wij dat het belangrijk is om de test altijd op ongeveer hetzelfde moment van de dag te doen en dus in de ochtend, zoals we eigenlijk hadden afgesproken. Het zou voor ons bovendien ook heel lastig zijn om in de avond halsoverkop naar België te komen rijden, als dit nodig mocht zijn blijkend uit een test. De volgende dag hadden we aan het begin van de middag weer geen bericht en vroegen we er weer naar. Om 13 uur zei ze dat de test negatief was. De dagen daarna ging het beter met het testen.

Op een gegeven moment was de ovulatieteststreep bijna even donker als de controle, maar nog steeds een stukje lichter. Dit duidt volgens de bijsluiter nog steeds op een negatieve test. We besloten om er dan toch nog maar eentje ’s avonds uit te voeren (dus een tweede diezelfde dag), om te zien of hij dan wel positief was. Maar nee, dit bracht alleen maar extra verwarring, want die streep was juist een stuk lichter. Hoe kan dat nou, vroegen we ons allen af… Toch nog maar afwachten dan?

De volgende ochtend appte Loes om 7 uur dat haar gevoel echt “NU” zei. We vroegen haar de ovulatietest dan ook maar meteen uit te voeren, maar die gaf weer een lichte streep… We belden even met elkaar om een plan te maken en besloten om toch maar die ochtend te gaan insemineren. Loes had wel een erg drukke dag, dus we konden niet te lang blijven hangen. Nadat we geweest waren, appte Loes dat ze het echt heel fijn vond dat we een goede combinatie maakten van ‘gevoel’ en ‘testen’ en dat we dus niet alleen maar op de testen voeren. Ze was er echt van overtuigd dat dit het goede moment was. We begonnen ons daarmee wel echt af te vragen of de testen die we gebruikten wel betrouwbaar waren. De dag erna was de ovulatietest zelfs compleet negatief. Ze deed die dag ook nog een test van Clearblue, die ze nog had liggen. Die gaf hetzelfde resultaat. Verwarring alom… In de afgelopen maanden had Loes al veel verschillende ovulatietesten gebruikt. De keren dat we een goed positieve ovulatietest hadden, was het een test van het Kruidvat merk. We besloten daarom dat we die dan maar in het vervolg zouden gebruiken. Ook stelde Loes voor om toch nog iets meer van haar lichamelijke signalen te gaan delen, ook al vond ze dat af en toe ongemakkelijk. Dat vonden wij een goed idee en stelden Loes gerust dat ze zich daarvoor niet hoefde te schamen en dat het nu eenmaal “de biologie” is. Daarnaast noemde Loes dat een van ons daar ook een hele week zou kunnen blijven slapen om zo vaker in die week te kunnen insemineren. Hier voelden wij op dat moment weinig voor, vooral omdat het lastig is met ons werk en het tot nu toe prima te doen was voor ons qua op en neer rijden. 

Vooralsnog gingen we maar op deze manier verder. We moeten ook niet te ongeduldig zijn…

Tot snel weer, M&P

Cyclus 2, nieuwe ronde nieuwe kansen

Lieve lezers,

Dit hadden we niet meer verwacht! De ovulatietest was ineens heel duidelijk positief. Toevallig was Pieter vroeg wakker geworden en zag hij het berichtje, want het was een late avond voor hem geweest. Het was een hectische ochtend voor Loes en Hanne, want zij zouden die middag naar de ouders van Loes in het noorden van Nederland rijden. Nu was Loes met één van haar kinderen bij de muziekles. Het insemineren kwam nu dus eigenlijk helemaal niet zo goed voor hen uit. Oke, even creatief nadenken… Pieter had geen auto, maar kon de auto van zijn ouders lenen. Milan kon dus helaas niet mee, want hij moest die dag werken. Wat als Loes naar huis zou komen en Pieter daarna haar kind van muziekles zou afhalen? “Oja, dat is een goed idee”, zei Loes. Nou zo gingen we het dan dus doen. Pieter reed eerst naar Loes en Hanne’s huis. Ondertussen kwam Loes thuis en kon zij de inseminatie doen. Toen ging Pieter weer gauw naar de muziekles om hun kind op te halen. Het was een hele bijzondere ochtend…! Maar het was wel gelukt! Aan het einde van die middag had Loes ook een soort eispronggevoel, dus dat gaf ons alleen nog maar een beter gevoel. Het was een goede timing geweest. 

De volgende ochtend was de ovulatietest nog steeds knalpositief en we gingen overleggen wat we het beste konden doen. Loes en Hanne zouden die dag weer terugrijden naar België, nadat ze hadden geslapen bij de ouders van Loes. In principe kwamen ze zowat langs Nijmegen op hun weg terug naar huis en konden we weer het moment benuttigen om te insemineren. Dit zou we dan deze keer bij ons thuis zijn. Voor Loes was dat niet helemaal ideaal natuurlijk, want dat is niet haar eigen vertrouwde omgeving. We hadden al voorgesteld dat we misschien een kleine wandeling met de kinderen zouden kunnen maken. Dus we hadden gezamenlijk besloten om ook dit moment aan te grijpen. 

We hadden een erg goed gevoel over deze cyclus. Er was flink geïnsemineerd en er waren ook nog wat dingen uitgepraat, zodat we elkaar beter konden begrijpen en weer op één lijn zaten. Dat voelde bij elkaar heel goed!

De volgende ochtend had Loes echt onmiskenbaar een eispronggevoel en de ovulatietest nog steeds superpositief. Na wat berichtjes over en weer besloten we niet weer ’s avonds na ons werk op en neer te gaan, omdat we al veel hadden geïnsemineerd en we op internet lazen dat een eicel maar 12 uur overleeft na de eisprong, wanneer deze nog niet bevrucht is. Het was wel “een heftig ei” volgens Loes, want ze had flinke krampen.

Een paar dagen later hadden we uitgerekend wanneer we ongeveer op zwangerschap konden gaan testen. Loes vertelde ons toen dat ze echt niet dacht dat ze zwanger zou zijn. Dat viel best rauw op ons dak… Ze vertelde dat ze eigenlijk precies hetzelfde gevoel had als de maand daarvoor. Hanne reageerde daar de volgende dag grappend op dat Loes wel heel chagrijnig was en dat dat hopelijk van een eventuele zwangerschap zou komen!

De dag voordat we zouden gaan testen kwam Loes toch met het idee pas te gaan testen zodra ze echt overtijd zou zijn. Dat zou pas aan het einde van het weekend betekenen. We vonden het een beetje vervelend dat ze zo nipt het plan wilde veranderen en dat ze daar niet wat beter over had nagedacht toen we het plan eerder al hadden gemaakt. Maar aan de andere kant zou het dat weekend ook Valentijnsdag zijn en vonden we het ook niet zo erg om pas op zondag te testen. 

De volgende dag zei Loes nog dat ze niet meer dacht dat ze niet zwanger zou zijn, maar dat ze het tegelijkertijd ook echt niet meer wist. Ze had verschillende gevoelens. Dat maakte het eigenlijk alleen maar spannender voor ons en we wilden eigenlijk meteen testen, maar we moesten nog één dagje wachten. We spraken af om de volgende ochtend te gaan testen op de ochtendurine. We hadden opgezocht dat je dan het middelste gedeelte van de straal zou moeten opvangen en dat de urine maximaal 4 uur in de koelkast bewaard kon worden voordat de test wordt uitgevoerd.

Die volgende dag gingen we dan dus eindelijk testen! Via whatsapp video konden we live alles mee volgen. Het ging er wel een beetje hectisch aan toe, met kinderen op de achtergrond en Hanne die het ondertussen ook mee probeerde te volgen. We moesten 1 tot 2 minuten wachten op de uitslag. Hier de volgende keer meer over…

De eerste strubbelingen…

Lieve lezers,

We zijn weer terug van lange tijd weggeweest! Er is ontzettend veel in de tussentijd gebeurd sinds onze laatste blog van augustus 2020, die vertelt over januari 2020. Inmiddels zijn we ruim een jaar verder en is het begin 2021. Vanaf nu gaan we jullie weer helemaal bijpraten. Helaas zijn we nog steeds niet zwanger en zijn er een aantal flinke hobbels op onze weg gekomen… We zullen jullie vanaf nu weer zo uitgebreid mogelijk gaan proberen bij te praten.

In onze vorige blog van vele maanden geleden vertelden we dat we voor de eerste keer geïnsemineerd hadden. De ovulatietesten en overige gevoelens waren in de dagen voor deze inseminatie niet duidelijk, maar toch had Loes op 1 januari 2020 een soort eispronggevoel, waardoor we toch het zekere voor het onzekere hadden genomen om voor de eerste keer te gaan insemineren. Toch kwam er twee weken later een menstruatie op gang en waren we dus helaas niet zwanger. “Kop op en op naar de volgende cyclus”, zeiden we met z’n allen vol goede moed.

De volgende dag hadden we met een bevriend homostel, Kamal en Bart, afgesproken. We kenden hen nog niet zo lang, maar nadat we Kamal hadden gezien op de draagmoeder informatiebijeenkomst van Nij Geertgen, hebben we met hem en zijn partner Bart een aantal keer afgesproken en onze ervaringen uitgewisseld. Zoals we in die blog al vertelden, zijn zij met een commercieel draagmoedertraject bezig in Canada. Kamal en Bart hadden het leuke idee om een wensballon op te laten, als mooi begin van het nieuwe jaar en om onze beide trajecten te “ondersteunen”. Dit werd een erg mooi moment en we hoopten voor elkaar het beste!

Op een gegeven moment in de cyclus was Loes weer begonnen met het doen van ovulatietesten. Bij een regelmatige cyclus van 28 dagen treedt een ovulatie op rond dag 14 van de cyclus. We wisten wel al dat dit bij Loes wat langer duurt, ze heeft namelijk een langere cyclus van ongeveer 35 dagen. Hierbij verwachten we de eisprong dan ook rond dag 20, omdat een ovulatie eigenlijk altijd 14 dagen voor de menstruatie (het begin van een nieuwe cyclus) optreedt. Maar we wilden koste wat kost ook het moment niet missen, waardoor we op tijd met ovulatietesten begonnen. Op dag 16 was de ovulatietest nog steeds volledig negatief, maar we besloten wel om toch alvast te gaan insemineren. Op internet staan wisselende berichten over hoe lang spermacellen kunnen overleven in het vrouwelijke lichaam en die variëren van 3-5 dagen. Deze inseminatie was overigens wel na een weekendje weg naar Delft voor Milan’s verjaardag, waarna we op maandagavond (na ons werk) dus nog besloten op en neer te gaan rijden. Snel eten en de auto in. Na 20:00 ’s avonds waren we bij Loes en Hanne gearriveerd en om 23:15 waren we weer thuis in Nijmegen. Dat was ons het dagje wel, maar alles om ons doel te bereiken! We hadden die dag met Loes samen besloten en afgesproken dat we de volgende keer weer zouden langskomen zodra de ovulatietest echt positief was of dat er duidelijke andere lichamelijke signalen zouden zijn.

De volgende dag duurde het even voordat we wat hoorde van Loes. Op een gegeven moment die dag hoorden we van Hanne dat Loes het even rustig aan wilde doen. Loes reageerde even daarna zelf dat ze de afgelopen dagen zo hard had gewerkt, dat ze nu stond te trillen. Dat vonden wij wel heftig om te horen. We hoopten dat Loes wel goed voor zichzelf zou zorgen en daardoor ook ontvankelijk kon zijn voor een zwangerschap. Ook vertelde ze dat ze het af en toe moeilijk vindt om altijd per mobiel (whatsapp) bereikbaar te zijn, maar dat ze zich ook realiseert dat dit niet altijd leuk is voor mensen om haar heen. Op de app volgde een soort minidiscussie over wat bereikbaar-zijn betekent voor eenieder, die later ook vanuit Loes overging in het thema ‘vertrouwen’. We merkten dat we hier anders tegenaan keken dan zij. Dat mag en moet ook kunnen. Hier zullen we dan ook echt op moeten blijven letten in de toekomst, naar elkaar toe bewegen of een middenweg in zoeken. De ovulatietest was overigens nog steeds negatief…

De volgende ochtend kregen we een foto van een negatieve ovulatietest van Loes, met het bericht dat zij en Hanne dachten dat het goed zou zijn om toch vanavond en overmorgen te insemineren. Wij vroegen aan Loes wat haar gedachten had doen veranderen om toch weer te gaan insemineren bij een negatieve ovulatietest, anders dus dan hetgeen we eerder hadden afgesproken. Voelde ze nu dan andere duidelijke lichamelijke signalen? Hierop volgde een kort bericht dat Loes nu erg druk was met haar kinderen en dat ze pas rond 12 uur de tijd zou hebben om te reageren. Later op de ochtend reageerde ze dat onze discussie (de dag ervoor) via whatsapp wel wat gevoelens bij haar heeft losgemaakt over controle en vertrouwen. Wijzelf konden op dat moment lastig overleggen met elkaar wat nu te doen, omdat we beide druk aan het werk waren. Tijdens de lunchpauze hadden we besloten om die avond toch maar te gaan, vooral ook om deze irritaties zo snel mogelijk uit te kunnen praten.

Na 21:30 uur waren we gearriveerd bij Loes en Hanne in België. Hanne lag al boven op bed en was dus niet bij ons gesprek aanwezig. Het was in het begin een beetje ongemakkelijk, omdat we wisten dat er iets uitgesproken moest worden. We hadden die avond een heftig, emotioneel maar ook goed gesprek met z’n drieën. Loes vindt het belangrijk om haar eigen lichamelijke gevoelens te volgen en vertrouwt niet zo op ovulatietesten. Ze zal in het vervolg ook meer haar lichamelijke gevoelens met ons gaan delen, maar hiervoor moet ze wel even over een soort drempel stappen. Wij, daarentegen, kunnen die gevoelens niet voelen en vertrouwen juist wél op de ovulatietesten, ook omdat Loes deze in het verleden ook had gebruikt en deze telkens goed overeenkwamen met het ovulatiegevoel en 2 weken erna een menstruatie. Een ander belangrijk punt in het gesprek was dat Loes ons af en toe wat te controlerend vindt, dat had ze ook al eerder met de medicatie van ons Cyprus traject gemerkt. Ze voelde hierin dat wij haar niet helemaal vertrouwden. Wij probeerden haar uit te leggen dat het voor ons niet een gebrek aan vertrouwen is, maar dat we juist ook heel erg betrokken willen zijn. We willen juist meedenken en meedoen in het proces en ervoor zorgen dat zij niet het gevoel heeft dat ze het alleen moet doen, maar dat wij naast/achter haar staan. We vonden het heel fijn om dit zo naar elkaar uit te spreken en konden elkaar hierin ook beter begrijpen, zo hoopten we.

Op de terugweg werd Pieter afgezet door Milan bij zijn ouders in Roermond, omdat Pieter de volgende dag met oude schoolvrienden zou gaan lunchen daar. Milan had dienst op de huisartsenpost de volgende dag en reed door naar Nijmegen. De volgende ochtend kregen we vroeg een appje van Hanne dat de ovulatietest positief was…

Hierover de volgende keer meer.

Liefs, Milan & Pieter