Mailcommunicatie (cyclus 8)

Het was inmiddels dag 34 van de cyclus van Loes waarbij er geen positieve ovulatietest was gezien tot op heden. Ook de andere signalen waren niet opgemerkt door Loes. Loes was er wel gevoelsmatig van overtuigd dat ze in de tweede helft van haar cyclus zat. Wanneer Loes zou gaan menstrueren, zouden we kunnen gaan beginnen met het monitoren van een nieuwe cyclus middels hormoonwaardes in het bloed, om alvast een soort van voorwerk te doen voor een eventueel medisch traject.

Het was inmiddels eind oktober 2020 en vanuit het ziekenhuis hadden we een vragenlijst ontvangen die Loes en één van ons moesten invullen. Voortvarend als we zijn, deden we dat meteen en stuurden we de vragenlijst door naar Loes om haar deel in te vullen. Er stonden best een aantal erg persoonlijke vragen op de lijst en we konden ons voorstellen dat Loes bepaalde informatie niet per se met ons op deze manier wilde delen. Daarom stelden we voor dat Loes de ingevulde vragenlijst direct naar het ziekenhuis zou kunnen terugsturen. Zoals we al verwacht hadden, kregen we een aantal dagen later bericht van Loes dat ze de vragen inderdaad erg persoonlijk vond en dat ze moeite had deze in te vullen. Aangezien we in principe eerst een oriënterend gesprek met de fertiliteitsgynaecoloog David zouden hebben, stelde Loes voor om pas bij een goed gevoel bij David, daarna de vragenlijst in te vullen en op te sturen. We probeerden Loes even te bellen om erover te kunnen praten, maar dit kwam haar niet uit. We vroegen haar of ze later op de avond kon bellen.

De volgende ochtend appte Loes dat ze zich overspoeld voelde met betrekking tot dit alles. Ze vond aan de ene kant bellen wel goed, maar had juist het gevoel dat ze nu wat ruimte nodig had. Ze dacht erover om ons een mail te sturen. We vonden wel fijn dat ze dit nu zo duidelijk uitsprak, maar vroegen ons af of een e-mail de oplossing zou zijn en het allemaal niet te groot zou worden op deze manier. We hielden onszelf daarom een beetje vast voor wat er ging komen.

In de mail stond dat ze het moeilijk vond om de spirit erin te houden nu het traject veel langer duurt dan we allen hadden gehoopt. We krijgen behoorlijk wat hindernissen opgeworpen. Het medische traject valt Loes niet licht. Tegelijkertijd begrijpt ze ons wel heel goed, maar dit verandert haar gevoel ten opzichte hiervan niet voldoende, hoe graag ze het ook wil, omdat ze het ons ontzettend gunt. Ze zou het wat rustiger aan willen doen, ook al zou dat ten koste van de tijd gaan. Overhaasten kan een averechts effect hebben. Ze zou David eerst eens (digitaal) willen ontmoeten en wil daarna pas kijken of ze wil doorgaan met het medische traject (inclusief de bloedtesten van binnenkort). Het grijpt haar nu behoorlijk naar de keel en ze is er erg veel mee bezig, terwijl we hadden afgesproken om meer de focus op “fun” en “chill” te leggen. Als laatste wilde Loes al een tijdje iets voorstellen, maar dit durfde ze om de een of andere reden niet. Hanne en Loes zijn al een aantal jaren bezig met het fokken van honden. Ze merken hierbij dat reguliere medische wegen soms beperkt zijn en ze met wat minder reguliere aanvulling heel veel bereiken bij de honden. Wanneer de dierenartsen zeggen dat ze bijna zeker weten dat iets niet opgelost kan worden, dan lukt het op die manier meestal wel. Hanne en Loes hebben een contactpersoon die hen daarbij helpt. Het zou hierbij niet gaan om homeopathie, maar om minder conventionele zaken. Zaken die wel werkzaam zijn, maar bijvoorbeeld door de farmaceutische industrie zouden worden tegengehouden, soms simpelweg omdat het zo goedkoop en tegelijk doeltreffend is, schreef Loes. Hanne en Loes hadden de contactpersoon om advies gevraagd over ons traject en zij gaf een aantal dingen aan die wij zouden kunnen innemen. Hier zou Loes graag voor willen gaan, maar ze durfde dit idee dus al een tijd niet met ons te delen.

Deze e-mail was voor ons wel even flink wat informatie om te verwerken. We besloten Loes terug te mailen, ook al voelde dat wel gek en wilden we er liever over praten met elkaar. We gaven in de mail aan haar bedenkingen over het medische traject met Clomid te begrijpen, zeker als we hierin meenemen wat haar huisarts hierover had verteld. Toch hoopten we dat Loes met een open blik het gesprek met David aan zou willen gaan, omdat hij op dit vlak veel meer weet dan een huisarts. Daarnaast mailden we dat we te horen hadden gekregen, toen we de afspraak bij David maakten, dat de vragenlijst echt verplicht is en dat er regelmatig afspraken worden geannuleerd als vragenlijsten niet op tijd (twee weken tevoren) ingeleverd zijn. Ook wij vonden de vragenlijst erg gedetailleerd en persoonlijk en we snapten dus wel hoe ze zich over het formulier voelde. We vroegen nog of het voor Loes acceptabel zou zijn als ze het formulier gewoon een beetje als een formaliteit zou zien? Wat ons betreft zou Loes op sommige plekken die lastig/privé zijn “maar wat” invullen. Daarnaast zou ze het formulier rechtstreeks naar het ziekenhuis kunnen sturen, zodat wij deze niet zouden zien. We typten ook dat we het erg lastig vonden om het “chill” aan te doen, aangezien er telkens maar hele kleine kansen zijn op deze manier. Hopelijk geeft de stap naar de gynaecoloog, hoe “niet-chill” dat natuurlijk in eerste instantie ook is, ons daarna juist weer de rust terug. Het idee om naar wat “minder conventionele zaken” te kijken had Loes al best mogen delen, mailden we. We vinden het juist fijn als zij ook haar ideeën deelt. We waren ook wel benieuwd naar de dingen die hun contactpersoon bedoelt, dan konden we daarna bedenken wat wij ervan vonden.

De volgende dag mailde Loes terug, waarbij ze op onze punten in de e-mail reageerde. Het kwam erop neer dat ze zich nog steeds bijzonder oncomfortabel en sceptisch voelde tegenover David, omdat wij zonder toestemming met hem over Loes hadden gesproken. Ze hoopte stellig dat wij iets met David konden regelen, waarbij we de vragenlijst niet zouden hoeven in te vullen vóór ons gesprek. Het ging haar niet alleen om dat wij haar antwoorden op de vragenlijst zouden kunnen zien, maar het ging haar nu meer om David zelf. Een ander belangrijk punt in haar e-mail ging over haar gevoel dat een medische traject in gaat tegen het advies van haar huisarts en vorige gynaecoloog (over het inbrengen van ontspanning en vermijden van stress). Loes snapte wel dat we iets moesten gaan proberen te ondernemen met de cyclus, waardoor we het wel weer wat rustiger aan zouden kunnen doen. Over de minder conventionele middelen zou ze ons nog mailen, Hanne zou dit hebben opgeschreven. 

Op onze beurt mailden wij weer terug dat wij ons niet hadden gerealiseerd dat Loes zich nog steeds erg oncomfortabel en sceptisch voelde bij David en dat we dat vervelend vonden voor haar. Tegelijkertijd keken wij daar wel echt heel anders naar. Vanuit ons perspectief hadden wij die fout gemaakt en niet David. Wij hadden daarnaast de toestemming ook enigszins verondersteld, aangezien Loes ons ook diverse keren in het verleden had gevraagd om advies te vragen aan Noortje (een bevriende gynaecoloog in opleiding van ons, dus ook een onbekend iemand voor haar die arts is). Bovendien had Loes al meer dan eens aangegeven open te staan voor een medisch traject met behulp van IVF, als wij dat ook zagen zitten. Tot slot gaven we aan dat we nog zouden gaan proberen om het voor elkaar te krijgen een afspraak te plannen zonder een voorafgaande vragenlijst. We spraken wel uit dat we onszelf daar wel een klein beetje bezwaard en ongemakkelijk bij voelden, omdat we ook niet al teveel gunsten wilden vragen aan David. We kenden hem immers slechts via via, terwijl hij nu al zoveel door de vingers zou willen zien (dat wil zeggen qua draagmoedertraject).

Na het lezen van deze laatste mail wilde Loes dan toch de vragenlijst invullen en stuurde ze hem een paar dagen later naar ons op. 

Nu konden we weer verder…

Verwijsbrief

In de vorige blog hadden we verteld dat Loes toch openstond voor een gesprek met de fertiliteitsgynaecoloog David. Ze had nog wel een negatief gevoel over Clomid, maar wij hoopten dat David die zorgen enigszins zou kunnen wegnemen. Omdat wij David ook maar via via kenden, wilden we hem niet teveel in zijn vrije tijd storen en dachten we ons traject met hem het beste verder via de officiële weg te kunnen gaan bewandelen. Dit hield in dat we via een verwijzing van onze huisartsen bij hem terecht zouden kunnen. Het was natuurlijk wel wat drukker in het ziekenhuis vanwege het coronavirus, maar David wilde zeker wat tijd voor ons vrijmaken. Het werd al met al wel nog even spannend of onze huisartsen hieraan mee zouden willen werken. En ook dat ze in de verwijsbrief niet al teveel informatie over onze exacte situatie zouden geven, want het woord “draagmoeder(schap)” mocht er natuurlijk absoluut niet in voorkomen en het moest ook wel lijken dat Loes met één van ons een koppel was.

De volgende dag belden wij meteen onze huisarts om het te regelen. Gelukkig vond zij het helemaal geen probleem en ze zou een verwijsbrief gaan opstellen. Bij Loes duurde het een kleine week voordat ze de tijd vond om haar huisarts te bellen. Helaas bleek toen haar huisartspraktijk weer gesloten te zijn voor een week. Op datzelfde moment kwamen er berichten binnen dat delen van Nederland weer rood aan het kleuren waren, omdat de coronabesmettingen flink opliepen. Zou het coronavirus onze kinderwens dan uiteindelijk toch in de weg gaan staan? Zolang de grenzen tussen Nederland en België niet officieel waren gesloten, waren er nog steeds allerlei mogelijkheden. Maar of Loes het risico wilde blijven nemen om voor een eventueel medisch traject naar Nederland af te reizen, werd zo wel steeds spannender…

Het was inmiddels alweer dag 19 van de cyclus van Loes en ze dacht dat de volgende dag de ovulatietest wel echt positief zou zijn. Ze stuurde hier geen foto’s meer van zoals ze dat tijdens haar vakantie ook had gedaan, dus we konden het niet met haar mee interpreteren. In de loop van de volgende ochtend was Loes bezorgd dat haar eisprong misschien al die avond daarvoor was opgetreden, aangezien de ovulatietest nu echt verre van positief was en ze wel een positieve billingtest leek te hebben toen ze naar bed ging. We probeerden haar na ons werk meteen te bellen, maar Loes kon helaas niet opnemen. We dachten in ieder geval dat het nu geen zin meer zou hebben om nog op en neer te komen, aangezien er nu al 12-24 uur was verstreken en de eicel dan niet meer in leven zou zijn. Hier baalden we natuurlijk wel van. “Maar aan de andere kant, als de ovulatietest niet positief was, zou er dan wel een echte ovulatie zijn geweest?”, vroegen we onszelf af. Later die avond appte Loes pas terug met de boodschap dat ze ons telefoontje en berichtjes had gemist omdat ze nog hard aan het werk was, maar ze dacht er in ieder geval hetzelfde over. Laat op die avond stuurde Loes nog een appje dat ze zich ten zeerste afvroeg waarom een Belgische huisarts haar zou verwijzen naar een Nederlands ziekenhuis in deze tijd van corona. Dit lazen wij pas de volgende ochtend en vonden wij eigenlijk weer een onderwerp om even over te bellen… Die dag kon Loes niet bellen, want haar schoonvader was jarig. We besloten haar daarom de volgende dag te bellen. Gelukkig had Loes toen wel tijd voor ons en we bespraken haar zorgen. Wij hadden zelf het standpunt dat wanneer er een wens is bij een patiënt om verwezen te worden naar een bepaald ziekenhuis om specifieke redenen, een huisarts dat waarschijnlijk gewoon zal respecteren, ook in coronatijden. Er heerst tenslotte overal op de wereld corona en zolang een ziekenhuis de reguliere zorg nog steeds uitvoert, dan is dat mogelijk en verantwoord, in onze ogen. 

Toen de huisartspraktijk van Loes weer open was, had ze de verwijzing gelukkig ook kunnen regelen. Het had nog wel wat voeten in de aarde, want haar huisarts vond dat er eerst al een afspraak moest staan in het ziekenhuis, voordat hij de verwijzing kon uitschrijven. Loes moest hem er dus van overtuigen dat bij een Nederlands ziekenhuis de verwijzing eerst moet, voordat er een afspraak gemaakt kan worden. De verwijsbrief moest uiteindelijk wel per reguliere post, omdat dit niet digitaal mogelijk is tussen Nederland en België. Loes moest hem zelf uit een postvak ophalen bij de huisartspraktijk en vervolgens opsturen naar het ziekenhuis.

Het daaropvolgende weekend was het oorspronkelijke plan om met z’n allen te gaan glowgolfen in Maastricht. Door alle verscherpte maatregelen vroegen we ons af hoe Loes en Hanne hier tegenaan keken. Volgens de Nederlandse regels konden we het wel door laten gaan (omdat je met vier volwassenen samen mocht komen, waarbij kinderen t/m 12 jaar niet mee telden en daar vielen hun kinderen onder). Loes en Hanne voelden zich hier toch niet zo prettig bij, want de regels in België waren een stuk strenger (waarbij ze maar drie vaste contacten per maand mochten hebben). We vonden het jammer, maar begrepen het volkomen. We moeten ook zeker niet de randjes van de regels gaan opzoeken, maar het voorkomt tegelijkertijd wel de mogelijkheid om wat luchtiger contact met elkaar te hebben. 

Het ziekenhuis probeerde ons overigens al te bellen, want men snapte niet wat we wilden, omdat ze de verwijsbrief van Loes nog niet hadden ontvangen. We legden uit dat deze onderweg was vanuit België, dus dat het iets langer zou kunnen duren. Maar het bleek dat Loes de verwijsbrief nog niet uit het postvak had gehaald en op vrijdagmiddag stond Loes voor een gesloten deur, want de huisartspraktijk bleek wéér gesloten te zijn. We deden ons best om ons geduld te bewaren en hoopten dat ze er dan maandag aan zou denken.

Toen we er maandagavond naar vroegen, bleek Loes al de hele dag op bed te liggen met een buikgriepje. “Als het morgen niet gaat lukken, haalt Hanne de brief op” zei ze. Gelukkig voelde Loes zich de volgende dag beter en kon ze de verwijsbrief zelf ophalen, en wij konden hem dan vervolgens naar het ziekenhuis versturen waar David werkt. Het was wel lichtelijk frustrerend dat er zo al gauw een kleine maand overheen was gegaan vanaf het moment dat we het over een verwijsbrief hadden gehad, tot het moment dat we deze ook daadwerkelijk konden versturen naar het ziekenhuis. Het schoot zo niet echt op…

Maar het zou allemaal nog wat meer op de lange baan geschoven gaan worden, want er waren nog maar drie plekken over bij David en die waren pas eind november 2020. Dat zou wéér een maand later betekenen vanaf dit moment. We probeerden toch David alvast te contacten. Hij liet weten dat we alvast een monitoring van een nieuwe cyclus zouden kunnen inzetten in de tussentijd, net zoals de vorige gynaecoloog waar Loes was geweest had voorgesteldWe snapten nu na Davids uitleg wel beter wat er met die “monitoring” werd bedoeld, namelijk het meten van verschillende hormoonwaarden in het bloed die het beloop van een cyclus laten zien (bijvoorbeeld of je daadwerkelijk vóór of ná het ovulatiemoment zit en of die ook daadwerkelijk is opgetreden). Maar dit monitorren bleek ook enigszins lastig te worden, want het was inmiddels dag 34 van de cyclus van Loes en de ovulatietesten waren nog steeds niet positief geworden. Loes was er wel van overtuigd dat ze in de tweede helft van haar cyclus zat en dat de ovulatietesten rond dag 19 vals-negatief waren geweest. Dit was voor ons weer een flinke domper, maar hopelijk kwam de menstruatie dan wel gauw op gang, zodat we aan die monitoring konden gaan beginnen…

Volgende blog vertellen we verder. Groetjes!

Een pittig telefoontje

Beste lezers,

Het was nu zaak alle informatie die we van fertiliteitsgynaecoloog David hadden gekregen, over te brengen aan Loes. Toevallig had ze de dag ervoor al geappt of we de resultaten van de zaadanalyse al terug hadden. Hierop hadden we geantwoord dat niet alles goed leek te zijn en dat we er de volgende dag over wilden bellen. Diezelfde dag had Loes helaas nog haar menstruatie gekregen, dus ze was jammergenoeg niet zwanger. Het was wel weer een wat langere cyclus van 44 dagen geweest, maar de menstruatie was dit keer wel precies 14 dagen na de laatste positieve ovulatietest opgetreden. Dat gaf dus nog wel enige houvast dat we goed zaten. We stemden af dat we de volgende dag rond 17:00 uur met elkaar zouden bellen.

De volgende dag hadden we eerst het gesprek met David, waar we uitgebreid in onze vorige blog over hadden verteld en gauw daarna konden we met Loes bellen. We waren heel erg opgelucht dat er toch niets aan de hand bleek te zijn met ons zaad en zaten hierover nog in een soort van euforische stemming. We hadden daarnaast dus veel tips van David gekregen over hoe we de cyclus meer regelmatig konden maken, om daarmee onze kansen te vergroten. Dit hadden we ook overgebracht naar Loes. We merkten tijdens het telefoongesprek dat Loes erg verbaasd was over het resultaat van de zaadanalyse en dat dit verder geen consequenties zou hebben. Toen we begonnen te vertellen over de cyclusnormalisatie met behulp van Clomid viel Loes compleet stil. We legden uit dat we nu van twee gynaecologen hadden gehoord dat de informatie die haar eigen huisarts over Clomid had gegeven niet helemaal klopte. Ook op dat we blij waren dat we eventueel terecht konden bij David voor de verdere behandeling, kwam niet echt een reactie. Loes zei dat het allemaal wel veel informatie was en ze het even allemaal moest laten bezinken.

Enkele minuten na ons telefoongesprek appte Loes ons dat ze snel weer met ons wilde bellen, omdat ze echt overdonderd was door ons telefoongesprek. Dat vonden we erg vervelend en we zouden dit natuurlijk zo snel mogelijk willen proberen uit te praten. We zeiden dat we de rest van de avond nog bereikbaar waren. Loes wilde die avond niet meer bellen en vroeg hoe we de volgende dag zaten. De volgende avond zouden we ook gewoon kunnen en we wilden het ook liefst zo gauw mogelijk uitpraten, als Loes iets in de weg zou voelen zitten. Maar toen het moment de volgende dag naderde, moest Loes het toch afzeggen wegens knetterende hoofdpijn. De avond daarna kon ze niet bellen vanwege een vergadering, dus het zou al snel weer woensdag worden. ’s Woensdags voelde Loes zich nog steeds niet goed en ze kon daardoor wederom niet bellen. We kregen een beetje de indruk dat Loes het gesprek voor zich uit schoof. Wij hoopten juist sterk dat dit wel nog vóór het weekend uitgepraat kon worden, omdat we dat weekend naar Terschelling zouden gaan met Annet, de zus van Milan, en haar goede vriendin Els, waarmee we ook twee keer naar Cyprus waren geweest. Loes en Hanne zouden toevallig ook een weekend met z’n tweetjes weggaan.

Donderdagavond rond 21:00 uur konden we dan eindelijk bellen met elkaar. Loes gaf nogmaals aan dat ze echt heel erg overdonderd was door ons telefoongesprek. Dat snapten we ook eigenlijk wel. Het was al met al wel erg veel informatie geweest en we hadden dit achteraf ook op een betere manier kunnen overbrengen. Dat wij eerder niets over het resultaat van de zaadanalyse aan haar hadden verteld, voelde voor haar als een gebrek aan vertrouwen. We probeerden haar uit te leggen dat het voor ons een verwarrende tijd was geweest, waarbij we aan de ene kant van de huisarts kregen te horen dat er waarschijnlijk geen consequenties aan zaten, maar we dat zelf ook moeilijk konden geloven. We dachten dus dat één van ons misschien wel sowieso niet biologisch de vader van het kind zou kunnen worden en dat kwam erg heftig aan. We hadden even de tijd voor onszelf hierin nodig om dit verder uit te zoeken, wat dit nu echt betekende en hadden daarom informatie ingewonnen bij het ziekenhuis en bij fertiliteitsgynaecoloog David, die we via via kenden. Hier ging wat tijd overheen. En we wilden juist richting Loes met een duidelijk verhaal kunnen komen, vandaar de vertraging met vertellen richting haar. Toch kon Loes zich hier nog niet helemaal bij neerleggen, merkten we tijdens het gesprek… Het andere punt dat Loes erg dwars zat, was dat wij informatie over Loes (geanonimiseerd) met een onbekende (David) hadden gedeeld, zonder haar toestemming. Het voelde voor haar heel ongemakkelijk dat we met z’n drieën over haar hadden zitten praten. We vonden het erg vervelend dat Loes zich hier zo over voelde en hadden hier eigenlijk ook totaal niet bij stilgestaan. Tijdens ons telefoongesprek met David waren we zó opgelucht dat er toch geen vruchtbaarheidsprobleem bij één van ons leek te zitten, en daarna had David informeel naar de rest van onze situatie geïnformeerd. Hierbij hadden we het gehad over de leeftijd van Loes, haar vorige draagmoederschap waarbij ze snel zwanger was geworden en haar onregelmatige cyclus. Loes vond het ook erg onprofessioneel van David dat hij dit bij ons had uitgevraagd zonder haar medeweten en Loes had hierdoor bij voorbaat al geen vertrouwen meer in David, zo zei ze. Wij legden van onze kant uit dat ze dit David eigenlijk niet kwalijk zou kunnen nemen, want hij zou ervan uit zijn gegaan dat wij dit zonder toestemming niet zouden vertellen, zeker omdat Milan een collega-arts is. We vonden dat Loes dan dus hierin echt vooral de schuld bij ons moest zoeken. En, ja eigenlijk waren wij er op onze beurt weer vanuit gegaan dat het bespreken geen probleem voor Loes zou zijn, aangezien Loes ons ook verschillende keren in het verleden had gevraagd om bij Noortje, een bevriende gynaecoloog-in-opleiding van ons (dus ook een arts die haar niet kende), te polsen wat zij een verstandige vervolgstap vond in ons moeizaam lukkende proces. Maar als Loes dit zo sterk voelde en dus zo ongemakkelijk had gevonden, dan moeten we dat respecteren. We boden dus verschillende keren onze excuses aan en zeiden dat we dit inderdaad beter hadden moeten afspreken. We beloofden dit in het vervolg ook zeker te gaan doen.

Nu we beiden een weekend weg zouden gaan, was het goed om het even allemaal te laten voor wat het was. Na het weekend liet Loes weten toch wel open te staan voor een gesprek met David, maar dat ze nog wel steeds een negatief gevoel had over Clomid. Dat vonden we superfijn om te horen en we probeerden meteen een videobelafspraak met David en ons allen in te plannen. Hierover de volgende keer meer.

Veel groetjes, M&P

Kennismaking met David

Hoi allemaal,

In de voorafgaande blog vertelden we dat de huisarts van Loes eigenlijk erg negatief was over het gebruik van Clomid. Wijzelf hadden daarbij het gevoel dat sommige dingen die haar huisarts vertelde ook niet helemaal klopten. Maar voordat we dat aan Loes wilden zeggen, moesten we dit wel goed nazoeken. Zo speurden we het internet af naar de mogelijke bijwerkingen van Clomid. We lazen dat er inderdaad een verhoogde kans is op een meerlingzwangerschap. Maar dit kun je voorkomen door de eerste cyclus goed te monitoren met echo’s, om te zien of er maar daadwerkelijk één eicel rijpt bij een bepaalde dosis Clomid. De verhoogde kans op zwangerschapshogebloeddruk en zwangerschapssuiker konden wij echt niet vinden. Dit hadden we ook nog nagevraagd bij een vriendin van ons, Noortje, die gynaecoloog-in-opleiding is. Zij snapte ook niet zo goed waar die gedachte vandaan kwam. We vonden het wel lastig om dit alles aan Loes te gaan uitleggen, want we vonden het erg belangrijk dat zij zich er ook goed bij voelde en dat ze niet het gevoel zou krijgen dat wij haar iets probeerden aan te praten… 

We gingen op zoek naar een gynaecoloog die veel verstand van zaken zou hebben op het gebied van fertiliteit, zodat we onafhankelijk geadviseerd zouden kunnen worden. Hierbij dachten we meteen aan Nij Geertgen. Aangezien zij nu ook hoogtechnologisch draagmoederschap ondersteunen bij homostellen met een draagmoeder, dachten we dat ze ons ook wel zouden willen ondersteunen bij ovulatie-inductie met Clomid. Op de website zagen we daar ook al het een en ander over staan voor lesbische stellen en alleenstaande vrouwen. Na een telefoontje met Nij Geertgen werd ons gevraagd om onze situatie nogmaals samen te vatten in een e-mail, zodat men dit binnen het team kon bespreken. Bijna een maand later kregen we hier pas bericht op terug, met helaas slecht nieuws:

Bedankt voor uw mail.

Vanaf 2019 zijn we op zeer kleine schaal van start gegaan met het hoogtechnologisch draagmoederschap. De hoogtechnologische variant wil zeggen dat een IVF-behandeling wordt uitgevoerd waarbij de eicellen van de wensmoeder of de eiceldonor in het laboratorium bevrucht worden. De terugplaatsing van de ontstane embryo’s vindt plaats bij de draagmoeder.

Echter, zoals wij uit uw mail begrijpen, vraagt u naar mogelijkheden om de cyclus van de draagmoeder te monitoren (middels mogelijk medicatie) en daarbij in de thuissituatie zelfinseminatie uit te voeren. We spreken, zoals u zelf ook aangaf, over laagtechnologisch draagmoederschap.

Helaas zijn wij niet bevoegd om hieraan mee te werken. 

Wij begrijpen dat dit niet het gewenste antwoord is, desondanks wensen wij u het beste.

Dit antwoord voelde echt weer als een klap in het gezicht. Dat we zelfs daar niet geholpen werden, voelde echt heel rot. Hierdoor word je eigenlijk een soort van gedwongen om niet het hele verhaal te vertellen, om op die manier te krijgen wat je wil. We moesten dus weer op zoek naar een andere oplossing…

In één van onze vorige blogs hadden we beschreven dat we opnieuw een semenanalyse zouden laten uitvoeren, zodat we de verklaring voor het uitblijven van een zwangerschap niet steeds alleen maar bij Loes zouden zoeken. Op een vrijdagmiddag kreeg één van ons een telefoontje van de huisarts, dat er iets afwijkends was gevonden in het zaad. De VCM-waarde (volume, concentratie en beweeglijkheid) was heel goed, alleen was er een afwijkende morfologie te zien: teratozoöspermie. Hierbij waren de koppen van de zaadcellen aan de kleine kant en slechts 2% van de zaadcellen had een normale morfologie. Dit percentage viel net onder de normaalwaarde van minstens 4-100% morfologisch normale zaadcellen. De huisarts wist zelf niet precies wat het betekende, maar dacht eigenlijk dat er verder geen reden tot ongerustheid nodig was. Toch bleef dit bij ons malen en dan zoek je er dingen over op het internet. We vonden hierbij wisselende berichten. Ons oog viel op studies uit het buitenland waarbij men ziet dat groepen mannen met teratozoöspermie verminderde vruchtbaarheid vertonen en waarbij IVF/ICSI eigenlijk de enige oplossing is. Dit kwam bij ons binnen als een bom en we belden na het weekend toch maar meteen weer de huisarts voor wat extra advies. De huisarts zou voor ons het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis (CWZ) gaan raadplegen. We zaten er wel erg mee in onze maag en hadden het ook al een beetje gedeeld met familie en wat vrienden. Hierdoor kwamen we via via in contact met een fertiliteitsgynaecoloog genaamd David. Hij was bereid om met ons te bellen in het weekend, om samen te bespreken wat dit nu precies betekende voor ons.

Het gesprek met David was erg fijn en hij nam uitgebreid de tijd voor ons. We konden hierbij ook duidelijk merken dat hij er veel verstand van heeft. Hij vertelde ons meteen dat er echt geen reden was tot ongerustheid. Hij legde uit dat er in de praktijk eigenlijk verder niet echt wordt gekeken naar de morfologie maar alleen naar de VCM. Omdat de VCM heel goed was, zijn er zoveel zaadcellen dat er altijd wel voldoende morfologisch goede tussen zitten. Hier was hij best kort en krachtig over. Daarnaast informeerde hij naar de rest van ons traject en wij legden hem (geanonimiseerd) onze situatie voor. David vertelde ons dat er twee dingen een grote rol spelen. Dat is helaas toch de leeftijd van Loes van 40, waarbij de vruchtbaarheid sterk vermindert bij oplopende leeftijd na 30/35/40. Dit is natuurlijk helaas verder niet te beïnvloeden. Het andere punt dat onze kansen klein maakt, is de onregelmatigheid van de cyclus van Loes, waarbij we ook te maken hebben met erg lange cycli. Hierbij is de eisprong lastig te “vangen”, als die überhaupt al optreedt in zo’n lange cyclus. David vertelde dat je dit dus zou kunnen reguleren door het gebruik van Clomid en dat we hier eigenlijk ook zo snel mogelijk mee moesten beginnen, omdat de kansen eigenlijk als het ware elke maand minder worden (met een stijgende leeftijd). David stelde zelfs voor dat we in het ziekenhuis terecht zouden kunnen waar hij werkt! Dat vonden we een erg mooi voorstel en we gingen over dit alles eens goed nadenken.

Een paar dagen later kregen we ook nog bericht terug van het CWZ. Hier volgde ook het antwoord uit dat teratozoöspermie alleen geen klinische consequenties heeft, als de VCM verder goed is. We werden hiermee extra gerustgesteld.

Het was nu nog zaak om al deze informatie van de afgelopen dagen over te brengen aan Loes. Dat vertellen we in de volgende blog…

De naam David is zoals de meeste namen in onze blogs gefingeerd.

Het gesprek met de huisarts (cyclus 7)

Hallo,

We hadden het de vorige keer met elkaar erover gehad om te gaan informeren naar het gebruik van Clomid, om daarmee hopelijk in het vervolg de cyclus wat beter te reguleren. Loes stond ervoor open om in gesprek te gaan met haar gynaecoloog. Ze vond wel dat we het niet alleen bij haar moesten zoeken en wilde graag dat wij ons sperma ook weer eens zouden laten nakijken.

Om te laten zien dat wij er proactief mee bezig waren, maakten we zo snel mogelijk deze afspraak. Dit in de hoop dat Loes dan ook gauw een afspraak ging maken, zodat het niet weer best lang zou duren voordat ze dit ging doen en ze dan pas een maand of twee later terecht zou kunnen… Dit leek te werken en Loes belde met de gynaecoloog. Die gynaecoloog vertelde echter dat het enige wat ze nu kon doen, was om de cyclus van Loes te monitoren gedurende een maand. Hier had Loes de vorige keer al een bloedprikformulier voor meegekregen. Dat voorstel voelde voor ons een beetje als een pas op de plaats, maar we zeiden tegen elkaar “misschien toch ook een logische stap om dat eerst te onderzoeken”. Hanne merkte nog op, zo appte Loes, dat we nog steeds niet hadden geprobeerd om één van ons een hele week bij hen te laten zijn om zo nog vaker te kunnen insemineren. Loes en Hanne zagen dit als een interventie die misschien net zo effectief was als andere dingen die we nu zouden willen proberen. Wijzelf zagen hier echt de meerwaarde niet van in en kunnen dit ook lastig met ons werk combineren. Bovendien wilden we het ook juist graag samen blijven doen. Later die dag ging Loes nog thuis op zoek naar dat bloedprikformulier, maar deze kon ze helaas niet meer vinden. Dat werd weer opnieuw bellen na het weekend…

Uit onverwachtse hoek verscheen daar ineens een positieve ovulatietest op de app. Loes vertelde dat ze die dag plots veel afscheiding had en voor de zekerheid maar even een ovulatietest had uitgevoerd. Deze bleek dus hartstikke positief te zijn. Dat was wel weer raar, want het was nu inmiddels dag 30 van de cyclus en we hadden 5 dagen geleden al geïnsemineerd. We waren toevallig op een babyshower in Roermond en waren net van plan om terug naar huis te rijden, maar we konden de plannen wijzigen en dus nog wat dieper afzakken naar het zuiden. Nu de ovulatie toch weer zo laat in de cyclus optrad met verwarrende signalen 5 dagen geleden, vond Loes het ook wel verstandig om sneller te gaan informeren over het gebruik van Clomid en maakte meteen online een afspraak bij haar huisarts voor de maandag na het weekend.

De volgende dag stuurde Loes nog een foto van de ovulatietest met de boodschap dat die negatief was omdat het teststreepje net wat lichter was dan de controlestreep. In onze ogen was de test wel nog steeds positief en we probeerden Loes meteen te bellen. Helaas nam ze de telefoon niet op en ze appte de volgende paar uren ook niet meer terug. Hier raakten we best geïrriteerd van. In de late namiddag belde Loes ons terug, maar voor ons werd het erg lastig om nu nog op en neer te rijden. Loes had haar telefoon niet gehoord en had er ook niet meer op gekeken. We besloten om niet meer te insemineren die dag. In de avond had ze heftige buikpijn die op de daadwerkelijke eisprong zou kunnen wijzen. Hopelijk waren we er dan toch gisteren op tijd bij geweest en was het deze keer raak…

Dinsdags informeerden we naar de afspraak van Loes bij de huisarts, want daar waren we natuurlijk erg benieuwd naar. Loes vertelde dat ze de afspraak naar die avond had verplaatst omdat dit wat beter uitkwam voor haar. We snapten niet zo goed waarom Loes dit niet even uit zichzelf had verteld, want we zaten natuurlijk in spanning maandagavond te wachten op een berichtje van haar. In de avond appte Loes dat ze een heel fijn gesprek had gehad met haar huisarts. Ze wilde ons telefonisch vertellen over dit gesprek, maar ze kon die avond niet meer bellen. Hier baalden we natuurlijk een beetje van en na passen en meten zouden we wel de volgende avond kunnen bellen.

Het telefoongesprek van de volgende avond kwam wel een beetje rauw op ons dak gevallen. De huisarts had aan Loes verteld dat we het veel relaxter moesten aanpakken en dat dit soort stress juist nadelig werkt op het tot stand komen van een zwangerschap. Over Clomid had de huisarts ook geen goed woord over. Hij zei dat er veel meer nadelen dan voordelen aan kleefden, namelijk meer kans op een meerlingzwangerschap, zwangerschapshogebloeddruk en zwangerschapssuikerziekte. Dit voelde voor Loes als een aanslag op haar lichaam en dus totaal niet goed. Wij waren even met stomheid geslagen… We dachten bij onszelf: waarom zou iemand het überhaupt gebruiken als dit medicijn zo nadelig zou zijn? Maar tijdens het telefoongesprek wilden we de huidige gevoelens van Loes de ruimte geven en niet meteen gaan tegenspreken of weerleggen. Na ons gesprek gingen we meteen op het internet kijken naar deze genoemde bijwerkingen. De meerlingzwangerschap probeer je zoveel mogelijk te voorkomen door gynaecologische echo’s te maken van de eierstokken, om te monitoren dat er ook maar echt één eicel rijpt bij een bepaalde dosering. Over de overige genoemde bijwerkingen konden wij echt niets vinden. We wisten dat Loes zwangerschapshogebloeddruk en zwangerschapssuikerziekte had gehad in haar vorige zwangerschap en dan is er sowieso een hoge kans om dat deze keer weer te krijgen. Maar dat staat dus compleet los van het gebruik van Clomid, in onze ogen. 

We besloten het voor nu maar even te laten rusten en nog wat meer informatie in te gaan winnen. 

Volgende blog meer.

Toch maar een medisch traject?

In onze vorige blog vertelden we dat Loes een hele lange cyclus had van 58 dagen en toen plotseling ongesteld werd op de dag nadat ze bij haar huisarts was geweest voor een HCG-bloedtest. Het was voor ons erg verwarrend dat Loes af en toe zo’n lange cyclus had, want haar bloeduitslagen van laatst bij de gynaecoloog zagen er goed uit en wezen bijvoorbeeld echt niet op een naderende overgang. We besloten het toch maar even aan te kijken.

Het was inmiddels augustus 2020. Het volgende uitgerekende ovulatiemoment beloofde een uitdaging te worden, want dan zouden Loes en Hanne op vakantie zijn met hun kinderen in de Ardennen. Wij waren zelf prima bereid om in ieder geval één keer op en neer te rijden als dat nodig zou zijn. We konden ons natuurlijk wel goed voorstellen dat ze daar niet zo 1-2-3 op zaten te wachten als ze lekker op vakantie zouden zijn. Maar we waren tegelijkertijd inmiddels alweer 8 maanden met elkaar bezig en we waren helaas nog steeds niet zwanger. En als er dan af en toe ook nog van die erg lange cycli tussen zitten, kunnen we al helemaal niet alle momenten voor ons gevoel goed “benutten”. We besloten in het weekend even met Loes te bellen om het alvast een beetje af te stemmen, want het moest voor haar en Hanne dus wel goed voelen. We spraken Loes terwijl ze met haar honden in het bos wandelde. Zij stond er zelf ook wel voor open, maar wilde het ook echt even bespreken met Hanne en hier zou ze nog op terugkomen. We hoopten zo erg dat Hanne hier ook voor open zou staan..!

Een paar dagen later kwam Loes erop terug en vertelde dat zij en Hanne het ook wel zonde zouden vinden als we het deze maand niet door zouden laten gaan. Als we het puur bij de inseminatie zouden houden, vonden ze het goed, want dan stond de vakantie er niet van in het teken. Ook wilde Loes dan niet elke dag over de ovulatietest appen, maar ons pas iets sturen wanneer zij dacht dat er een ovulatie aan kwam. Dat vonden we allemaal prima. Het was wel bijna 3,5 uur rijden voor ons, maar dan zouden we zelf wel iets zoeken waar we konden overnachten en er voor onszelf een uitstapje van maken.

We vonden het spannend of we bericht kregen over een positieve ovulatietest en hoe we het dan allemaal snel gingen regelen, omdat wij natuurlijk wel die week gewoon moesten werken. Op dag 20 peilden we voorzichtig of er voor Loes haar gevoel al iets gaande was. Loes zei dat de test en overige signalen negatief waren, dus het liet nog even op zich wachten… “Als dit maar niet weer zo’n lange cyclus zou worden, want die hadden we net achter de rug…” zeiden we tegen elkaar. Loes gaf ook aan om met ons te willen bellen over een paar dagen. Dat hoorden we niet vaak vanuit haar kant, en begonnen ons dan ook een beetje zorgen te maken over wat ze aan ons wilde vertellen.

Inmiddels waren Loes en haar gezin alweer terug uit de Ardennen (dag 24 van de cyclus). Loes voelde wel verschillende lichamelijke signalen die wezen op een ovulatie, maar de test was nog steeds negatief. De dag daarna was het nog steeds hetzelfde verhaal. We besloten om die dag toch maar langs te gaan om te insemineren. Loes gaf wel aan dat het een van hun drukste dagen was van het jaar, omdat ze net terug waren van vakantie en hun kinderen ook weer de volgende dag naar school moesten. Dat snapten en respecteerden we volkomen, we zouden niet te lang blijven plakken. Toch was dat niet helemaal gelukt, omdat Loes tijdens ons bezoek begon te vertellen waarover ze ons nog wilde spreken. Ze vertelde dat ze er een beetje ‘cynisch’ van werd dat het ons nog steeds niet gelukt was. Ze zou eigenlijk meer willen doen om het te laten slagen en begon te speculeren over een IVF-traject. Wij vonden het zelf ook erg frustrerend dat het ons nog steeds niet gelukt was, maar zagen een nieuw IVF-traject echt niet zitten na Cyprus. Wij zagen als voornaamste reden dat het nog niet gelukt was de onregelmatige cyclus van Loes, waarbij je lang niet elke maand een kans hebt. Pieter had laatst van een collega (met vruchtbaarheidsproblemen) gehoord, dat zij aan zogenaamde Clomid pillen ging om een betere ovulatie te induceren en de menstruatie cycli beter onder controle te houden. Milan kende dit ook wel een beetje vanuit de huisartsenpraktijk. In Nederland wordt Clomid eigenlijk alleen door gynaecologen uitgeschreven omdat je vervolgens de rijpende eicel goed in de gaten moet houden met behulp van echobeelden, want je wil namelijk kunnen zien dat het echt maar één eicel is die rijpt en niet meerdere. Loes stond hier wel voor open, om er eens met een gynaecoloog over te praten. Ze zei ook dat we het bijvoorbeeld eens met een vriendin van Milan konden bespreken, een gynaecoloog-in-opleiding (Noortje). We spraken af dat wij hier het voorwerk voor gingen verrichten, en om te kijken waar we terecht konden. Loes vond het wel belangrijk dat we het niet alleen bij haar zouden zoeken en vroeg of wij ons zaad ook nog eens zouden willen laten controleren. We vonden dit prima om te doen natuurlijk. Zelf hadden we er eigenlijk geen twijfels over, ons zaad was immers al eerder gecontroleerd en we waren nu al beide bijna een jaar alcoholvrij en hielden rekening met warmtefactoren (warme baden, laptop op schoot, etc.), dus dat zou misschien alleen maar beter zijn geworden. Eigenlijk zaten we dus weer hartstikke op één lijn om nog meer onze schouders eronder te zetten om het te laten slagen. Dat gaf weer een heel goed gevoel!

We hoopten natuurlijk heel erg dat het allemaal niet nodig zou zijn. Maar, de volgende dag waren de lichamelijke signalen van Loes weer helemaal verdwenen en de ovulatietest was nog steeds helemaal negatief… Poeh…

Volgende blog vertellen we verder!
Veel groeten!

Cyclus 6, een van 58 dagen

Hai lezers,

Nu was het afwachten op een volgende menstruatie of zwangerschapstestmoment. Het was hierbij ook weer even passen en meten voor ons allen om een goed moment in het weekend te vinden voor de zwangerschapstest. Uiteindelijk konden we een geschikt moment hiervoor vinden op een zondag. Dat was inmiddels alweer dag 39 van de cyclus en Loes was nog steeds niet ongesteld. Spannend moment weer! Maar helaas, de zwangerschapstest leek negatief, volgens Loes. Maar ze zag heel licht een streepje bij kijken in het buitenlicht. Ze stuurde er later nog een foto van, maar wij zagen dat de test echt negatief was. We moeten ook niet gaan zoeken naar een streepje, vonden wij, want dan houd je alleen jezelf voor de gek. Toch kon Loes het niet helemaal geloven en ze vertrouwde de test dus niet. Wij reageerden dat ze dan ook een afspraak bij haar huisarts kon maken om bloed te laten prikken voor het zwangerschapshormoon. Dit vond Loes een goed idee en ze zou een afspraak gaan maken voor dinsdag. Even later bleek dat dit een feestdag was in België, dus het zou de woensdag gaan worden. Toch nog enige onzekerheid dus, want ja, de menstruatie bleef nog steeds uit.

Woensdagochtend appte Loes ons dat haar huisarts twee weken de praktijk had gesloten omdat hij op vakantie was. Hier snapten wij helemaal niets van. Blijkbaar kan een huisartspraktijk in België gewoon twee weken gesloten worden. Zoiets zou in Nederland dus echt niet kunnen. De alternatieve huisartspraktijk was voor Loes geen optie, want die vond ze heel slecht. Loes las op internet dat de zwangerschapstest negatief kan zijn als je urine niet geconcentreerd genoeg is (als je veel had gedronken). Ze wilde de volgende dag daarom een nieuwe zwangerschapstest met ochtendurine doen. Wij geloofden er zelf eigenlijk al helemaal niet meer in dat Loes zwanger zou zijn, maar toch wordt er door haar twijfels ook een sprankje hoop bij ons gezaaid en hoop je dat het toch wél zo is.

De volgende dag, alweer dag 43 van haar cyclus zonder menstruatie, voerde Loes dus weer zwangerschapstest uit. Deze was naar verwachting ook echt negatief. Voor Loes was het nog wel een flinke teleurstelling. Voor ons wat minder, maar toch ook wel weer natuurlijk. We waren vooral gefrustreerd dat dit weer zo’n lange cyclus was, waar je verder niks mee kunt. Het zou fijner zijn dat als een zwangerschapstest negatief is, er dan ook gauw een menstruatie volgt, waardoor je weer het gevoel hebt dat je verder kan. Nu was het weer afwachten totdat er iets op gang zou komen… Daarnaast hadden we het gevoel dat ons contact met Loes de laatste tijd ook wat minder was geworden, doordat je ook maar weinig samen kunt doen door de coronacrisis. We stelden voor om het weekend daarna eventueel weer langs te komen op de koffie, al zou het misschien maar kort zijn. Loes vond het ook een goed idee, en stelde ons een leuke activiteit voor: een blote voetenpad. Wij hadden er zelf nog nooit van gehoord, maar het leek ons sowieso leuk om weer wat samen te gaan ondernemen.

In de dagen die daarop volgden, kreeg Loes gemene buikpijn. Hierbij begon Loes te denken aan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Maar deze ongerustheid konden we al snel bij haar wegnemen, omdat de zwangerschapstest dan alsnog positief had moeten zijn. We hoopten dus dat de menstruatie er gauw zat aan te komen. Maar deze bleef helaas uit… De vorige keer dat we zo’n lange cyclus bij Loes hadden meegemaakt, duurde die 46 dagen. Die dag hadden we nu inmiddels al bereikt en er was nog steeds geen menstruatie… Weer een paar dagen later (dag 49) voelde Loes zich wel erg “menstrueerderig” zoals ze dat zelf noemde. We hoopten met z’n allen dat het nu door zou zetten. Heel gek om voor zoiets te duimen! De dag daarna had Loes een klein beetje bloedverlies en dacht dat het de dag daarna dan echt “dag 1” van haar volgende cyclus zou zijn. Maar het bloedverlies zette toch weer niet door. Het werd steeds mysterieuzer…

Weer een dag later, 1 augustus 2020, was het alweer tijd voor ons uitje naar het blote voetenpad. Het was echt een supergezellige dag! We waren met Loes en twee van hun drie kinderen. De oudste wilde niet mee helaas en Hanne ook niet. We merkten wel dat zoiets leuks en aparts doen echt een band schept tussen elkaar. Dit was echt een heel goed idee van Loes geweest om te gaan doen! Ook de twee kinderen zijn echt weer schatjes en zijn overal voor in. Hopelijk zouden we in de toekomst ons eigen kindje hebben waar we dit soort leuke activiteiten mee zouden kunnen ondernemen.

Inmiddels had Loes toch maar een afspraak gemaakt bij haar huisarts, nadat hij weer terug was van vakantie. Dit was inmiddels alweer dag 57 (!) van haar cyclus. Haar huisarts legde uit dat een cyclus wat langer kan duren als je spanning hebt rondom het zwanger-worden. Hij had bloedonderzoek ingezet waarbij er gekeken werd naar allerlei hormonen, zodat je kan zien op welk punt van de cyclus Loes nu zou zitten. De volgende dag zou Loes kunnen bellen voor de resultaten.

Die volgende dag was Loes ineens “hartstikke ongesteld”. Dat schept gelukkig aan de andere kant wel weer duidelijkheid. De hormoonwaardes zagen er verder ook allemaal goed uit en deze zou de huisarts nog opsturen. Hieruit bleek dat ze inderdaad tussen de luteale (fase na de eisprong) en folliculaire fase (fase voor de eisprong) zat. We hoopten dat de volgende cyclus niet zo lang zou duren en nu was het weer rustig afwachten tot de volgende ovulatie. Het zou nog wel wat puzzelen gaan worden, want we zagen al aankomen dat deze ovulatie misschien wel precies zou vallen wanneer Loes met haar gezin op vakantie zou zijn in de Ardennen…

Wordt vervolgd! M&P

Een verzoenend gesprek

Hallo!

In onze vorige blog vertelden we dat de bom een beetje was gebarsten tussen Loes en ons. Er waren heel wat frustraties opgekropt geweest, zo bleek, en deze kwamen er uit tijdens een appgesprek. Voor ons voelde het niet prettig om het via de app of een telefoongesprek uit te praten en we wilden graag met Loes face-to-face afspreken. Daar gingen helaas twee weken overheen, waarbij het voor Loes nog steeds niet helemaal de ideale tijd was, omdat haar vrouw Hanne er niet bij kon zijn. Maar we wilden het met z’n allen ook niet nóg langer uitstellen, want dan zouden we waarschijnlijk een volgende ovulatie missen.

In de twee weken die volgden, zaten we best wel in spanning over hoe het na ons gesprek verder zou gaan. Valt dit nog uit te praten? Of is dit het einde? Hoe moesten we het gesprek gaan insteken? Zouden de kinderen ons niet de hele tijd storen in ons serieuze gesprek? Zou Loes nu niet dichtklappen?

Met lood in onze schoenen reden we naar België. Eenmaal aangekomen konden we buiten aan de tuintafel met elkaar kletsen. Het was een mooie zonnige dag. De kinderen waren geïnstrueerd om zichzelf binnen te vermaken en dat ging gelukkig ook goed. Zo konden we ongestoord met elkaar een serieus gesprek aangaan. Het was natuurlijk wel wat ongemakkelijk aan het begin, maar al met al ging het gesprek heel goed. Het voornaamste was dat onze e-mail met de verschillende bespreekpunten voor de gynaecoloog, zoals we al een beetje gedacht hadden, compleet verkeerd was gevallen, op een verkeerd moment. De e-mail was gestructureerd opgesteld en oogde daardoor zakelijk. De interpretatie van Loes was daarbovenop dat wij steeds meer gecontroleerd aan het werk wilden gaan en haar misschien niet zo vertrouwden. We begrepen en respecteerden dat Loes af en toe meer tijd nodig heeft om dingen te overdenken en uit te spreken, maar daarbij moet ze wel oppassen dat die dingen geen eigen leven gaan leiden in haar hoofd. Aan de andere kant kunnen bepaalde dingen ook niet altijd geparkeerd worden en zouden dan toch onder ogen gekomen moeten worden, bijvoorbeeld vanwege een naderende afspraak of deadline. Dat is wel iets waar Loes aan zou willen werken, zei ze. We zagen dit alles ook als persoonlijke groei van onszelf. We moeten vooral in ons hoofd houden vanuit welk grondbeginsel we dit met elkaar zijn aangegaan. Wij hebben een sterke kinderwens. Loes wil graag een homostel helpen met een eigen kindje en wil nog een keer zwanger zijn. Hierin zijn we elkaar tegen het lijf gelopen en we hebben eigenlijk een hele goede klik met elkaar, en hebben ook het beste met elkaar voor. Door dit alles naar elkaar uitgesproken te hebben, voelde het voor ons allen wel weer goed en wilden we zeker met elkaar verder. We hadden overigens ook met Loes besproken dat we hadden gemerkt dat Hanne in de loop der tijd steeds meer naar de achtergrond was getreden. En dat we ons afvroegen of ze Loes nog wel echt steunde in het hele proces. Loes vertelde ons dat Hanne er nog wel steeds echt achter stond dat Loes met dit alles bezig was, maar dat ze het tegelijkertijd toch ook echt Loes’ “project” vond. Loes beloofde ons dat ze ervoor zou zorgen dat Hanne toch ook weer wat meer betrokken zou raken. Ook goed om eens benoemd en besproken te hebben, vonden wij. Vooral ook als je je realiseert dat we hierna (als het tenminste zou lukken) de rest van ons leven met elkaar te maken blijven krijgen.

Het was die dag ook inmiddels alweer dag 18 van de cyclus, en we wilden dit moment ook niet onbenut laten om toch even te insemineren, ook al was de ovulatietest nog niet positief. Gelukkig hadden we er met z’n allen wel weer een goed gevoel over om gewoon door te gaan. Het was nu weer afwachten geblazen wat de ovulatietest verder ging laten zien…

De volgende dag had Milan een botsing met zijn auto tijdens het rijden van de visites… Bij een stoplicht trapte zijn voorganger hard op de rem bij het oranje licht en doordat Milan er even niet helemaal bij was, klapte hij daar achterop. Gelukkig was het alleen maar blikschade en verder niets ernstigs. Het had ons allemaal de afgelopen tijd erg veel energie gekost en helaas moest Milan het op deze manier bekopen. Dat maakte het naar België rijden de komende dagen wel extra lastig ook, want de auto moest gerepareerd worden…

De dag erna had Loes duidelijke signalen van onder andere de billingtest (waar we het eerder over hadden gehad). Even later kon Loes de ovulatietest uitvoeren en die leek ook positief te zijn. We hadden nog wel enige twijfel want de controlestreep was lichter dan normaal, maar wel even intens als de teststreep. We besloten die avond in ieder geval weer te gaan; het was tenslotte ook dag 20 van de cyclus, dus het was het te verwachten ovulatiemoment van Loes. We konden de auto van de ouders van Milan voor een paar dagen lenen, maar dat betekende dat we eerst met het openbaar vervoer naar Veghel moesten reizen. Dit was voor ons de eerste keer met een mondkapje in de trein sinds de coronacrisis was losgebarsten. We waren uiteindelijk rond 20.00 uur in België gearriveerd na een reis van zeker drie uur. We hadden deze keer ook slaapspullen meegenomen, zodat we daar konden overnachten en de volgende ochtend ook nog konden insemineren. De volgende ochtend moesten we wel weer op tijd opstaan, omdat we beide moesten werken.

De dag daaropvolgend was de ovulatietest nog steeds positief. Dat was dus al de derde dag op een rij. We wisten niet zo goed wat we nu moesten doen, maar besloten uiteindelijk die avond ook nog maar eens te insemineren. Het werd wel wat hectisch, omdat Milan ook nog tussendoor vanuit België een corona-webinar moest volgen waar hij zich voor had ingetekend. Na wat passen en meten was het allemaal weer gelukt.

Weer een dag later was de ovulatieteststreep ietsjes lichter dan de controlestreep en we besloten het er dus nu maar bij te houden. Nu was het weer wachten tot Loes een paar dagen overtijd zou zijn, om eventueel te gaan testen op een zwangerschap. Een paar dagen voor de uitgerekende eventuele menstruatie peilden we of Loes een menstruatie voelde aankomen, maar dit vond ze erg lastig te zeggen. Dus het was nog even verder geduld hebben… Wederom spannend!

Lieve groetjes!

App bom

Lieve lezers,

In onze vorige blog vertelden we dat er wat spanningen waren tussen Loes en ons, die niet zo goed uitgesproken konden worden vanuit Loes. Ze had nog wat meer tijd nodig om na te denken over hoe ze er nu echt in stond voor haar gevoel. Maar de afspraak bij de gynaecoloog liet ze wel gewoon doorgaan. 

Tegen 18.00 uur begon ze ons te appen, toen ze in de wachtkamer bij de gynaecoloog zat. Wij hadden op dat moment allebei een erg drukke werkdag en waren nog steeds bezig. In appjes gaf Loes aan dat ze het gevoel had, dat wij steeds bij haar probeerden te zoeken dat het niet lukte en ook dat wij steeds meer gecontroleerd aan het werk wilden gaan. Loes zei dat het duidelijk is aangetoond dat dit soort spanningen niet goed zijn voor een bevruchting. Er zijn veel koppels die juist zwanger worden zodra ze de wens hebben losgelaten, schreef ze. Loes vroeg zich af of ze op den duur ook nog wel goed bij haar gevoel zou kunnen blijven komen, wat natuurlijk in onze ogen ook zeker essentieel is bij zo’n proces. Ze vond dit alles getuigen van een gebrek aan vertrouwen, dat ze niet van zich af kon schudden, hoe lief ze ons ook vond. 

Wij konden nog niet meteen op de appjes reageren omdat we dus nog aan het werk waren. Een half uur later volgden alweer de volgende appjes van Loes. Het eerste appje ging over dat ze klaar was bij de gynaecoloog en dat alles er normaal uitzag. Ze had in ieder geval veel follikels voor haar leeftijd. Er kon geen sprake zijn van een naderende overgang. We konden volgens de gynaecoloog nog overwegen om de cyclus te monitoren met bloedonderzoeken en als dat dan overeen zou komen met de ovulatietesten, dan zaten we helemaal goed. De ovulatietesten vond de gynaecoloog het belangrijkste om uit te voeren. Daarna volgde een appje dat Loes echt dacht dat het de kans flink zou verhogen als we drie dagen achter elkaar zouden insemineren en dat we dan bij hen konden blijven slapen. Of Loes dit met de gynaecoloog had besproken of nu zelf met dit idee kwam, was ons niet duidelijk. Loes vervolgde met dat ze het idee had dat wij vaak geïrriteerd raakten als zij onze ideeën naast zich neerlegde, maar dit blijven-slapen was een voorbeeld van een idee van haar dat wij telkens naast ons neerlegden, vond zij. We appten gauw even terug dat we zo reageerden op haar, zodra we beide thuis waren die avond. 

Het was dus eigenlijk een hele reeks aan allerlei appjes van Loes, opgekropt. Die er nu uit leken te komen. We moesten het even laten bezinken en ook goed bedenken hoe we konden reageren, vooral omdat Loes niet met ons wilde bellen, maar er dus over wilde appen. Tegen 20.00 uur konden we dan eindelijk iets terugsturen. We zeiden dat de appjes wel echt hard bij ons binnenkwamen, omdat we veel boosheid en twijfel hierin lazen. Wel vonden we het goed dat ze wel uitte wat ze voelde. We stelden voor om er toch eens over te praten met elkaar, omdat dit soort dingen over de app bespreken erg lastig is: er zit geen intonatie bij en dingen kunnen daardoor verkeerd geïnterpreteerd worden. Wij zijn überhaupt zelf meer van het direct uitpraten, maar Loes dus niet zo. We stelden voor om het even allemaal te laten rusten en er goed over na te denken hoe we er met z’n allen in stonden. Loes interpreteerde dit, zo appte ze, alsof wij nu echt even de ruimte nodig hadden, terwijl zij dit ook al een aantal keren had gevraagd en voor haar gevoel niet van ons kreeg. Wij legden op onze beurt uit dat we dachten dat het goed was om vooral nu allemaal even de ruimte te nemen, omdat Loes nu wel echt hele essentiële thema’s had aangekaart, zoals vertrouwen, ‘ideeën naast zich neerleggen’, twijfel en ‘eruit gaan komen met elkaar’. In onze ogen waren dit zo’n grote thema’s dat het goed was om hier even goed over na te denken en de tijd voor te nemen.

Wijzelf vonden het erg heftig wat er nu was gebeurd. Het raakte ons ontzettend. We voelden ons vooral erg machteloos, en onzeker. Jammer dat nu zo de bom was gebarsten, juist terwijl we ons hadden voorgenomen frustraties zo snel mogelijk uit te praten. Maar voor ons gevoel hield Loes hier echt de deur in dicht en wij stonden dus figuurlijk voor een gesloten deur, waar we niks aan konden doen… We zijn in dit proces natuurlijk zo afhankelijk van Loes. We dachten terug aan onze oriëntatiegesprekken met haar, waarbij Loes aan ons had gevraagd hoe wijzelf onze grenzen zouden gaan bewaken. Zij had toen gezegd dat ze namelijk had gemerkt dat wensouders al snel een draagmoeder onoprecht naar de mond zouden praten en frustraties probeerden in te slikken. Nu we hieraan terugdachten, waren we nu echt op een punt waarop we dachten dat we onze eigen grenzen aan het bewaken waren. Op deze manier was communicatie vrijwel onmogelijk en erg complex. Hoe gaan we hier nog uit komen…? Deze twijfel maakte onze dagen daarna erg moeilijk. Het hield ons continu bezig en we spraken er veel over. Natuurlijk wilden we niet zomaar een draagmoedertraject afbreken, want dan zouden we helemaal met lege handen staan. Maar van de andere kant gingen we op deze manier echt aan de situatie onderdoor…

Een aantal dagen later vroeg Loes wanneer we met elkaar wilden gaan praten. Wij wilden het graag face-to-face uitpraten en realiseerden ons dat we hiervoor afhankelijk waren van een weekend. Met de twee uur reistijd naar hen toe zou een rustig gesprek op een doordeweekse avond lastig te organiseren zijn. We vroegen of ze het aankomende weekend zou kunnen, want het weekend daarna leek dan alweer zo ver weg. Maar helaas kon Loes dat hele weekend niet. Het weekend daarna had Milan dienst op zaterdag dus bleef alleen zondag over. Dit kon voor Loes niet, want Hanne moest puppypakketten rondbrengen. Het weekend daarna was wel nog vrij bij haar, maar dat zou ook betekenen dat we alweer een volgende potentiële ovulatie zouden missen. Doordeweeks was dus eigenlijk ook echt geen optie, want we voelden al aan dat het een lang en pittig gesprek zou worden. We vroegen of er nog een mogelijkheid was ergens die ene zondag rondom het brengen van de puppypakketten en we gaven aan dat wij ons daaraan konden aanpassen. Loes stemde met die datum in, maar gaf aan dat Hanne er dan niet bij kon zijn, wat ze wel erg jammer vond. We zagen met z’n allen helaas geen andere optie.

In de dagen die erop volgden, werden er weer versoepelingen van de coronamaatregelen aangekondigd, die een appgesprekje op gang hielpen. Het maakte de sfeer ook alweer iets luchtiger. We waren zelf wel behoorlijk gespannen die week voordat we ons gesprek hadden, want we wisten echt niet hoe het zou gaan aflopen. Ook voor onszelf niet. Was dit (juni 2020) het begin van het einde van dit hoofdstuk van onze kinderwens? Hierover de volgende keer meer…

Liefs, Milan & Pieter

Verkeerde keelgat

Dag allemaal,

Opnieuw was het weer rustig afwachten… Je hoort wel eens dat je er niet al teveel mee bezig moet zijn, omdat dat averechts kan werken. Maar hoe doe je dat in vredesnaam? Vooral afleiding proberen te zoeken, misschien. De manier hoe Loes dat deed, was door haar telefoon een paar dagen te gaan uitzetten om even te “detoxen”, kondigde ze plots aan en vervolgens stond haar telefoon ook direct uit. We vroegen aan Hanne, die ook in de groepsapp zit, nog een paar dingen door te geven aan Loes. We vonden het wel een beetje vervelend (vooral wel heel onverwachts en abrupt) hoe dat zo ging, maar we moesten het maar respecteren, dachten we.

De volgende dag appte Loes alweer dat detoxen toch niet haalbaar was. In de dagen daarna probeerden we vooral over leuke ditjes en datjes te appen. Maar het moment van de zwangerschapstest naderde natuurlijk wel al snel en daar moest wel weer een keer een plan voor worden gemaakt. We besloten om halverwege juni 2020 in het weekend te gaan testen. Dan zou Loes weer een paar dagen overtijd zijn. Loes appte aan het begin van die week al dat ze niet dacht zwanger te zijn, omdat ze best al wat krampjes voelde. We probeerden toch maar wat hoop te houden… De menstruatie zou ongeveer de volgende dag op gang moeten komen als het niet gelukt zou zijn.

Loes appte ons die volgende dag dat ze voor haar gevoel alle kanten op werd geslingerd, van hoop naar wanhoop en weer terug naar hoop. Iedere keer als ze naar het toilet ging, had ze een hoge hartslag, zei ze. Ze probeerde natuurlijk toch zoveel mogelijk relaxed te blijven. Loes had overigens geen krampen meer, maar had wel een keer een beetje een rode kleur van haar afscheiding gehad. We moesten maar de zwangerschapstest afwachten, maar het zag er dus eigenlijk niet al te hoopvol meer uit.

Maar helaas, we kwamen niet toe aan die zwangerschapstest, want de menstruatie was de volgende dag toch echt volledig op gang gekomen. We probeerden het zelf van de positieve kant te bekijken en te bedenken dat we er zelf alles aan hadden gedaan om het een goede kans van slagen te geven. Ook hadden we het gevoel dat we een goede strategie hadden gevonden en dat we ook dichter naar elkaar toe gegroeid waren als personen. Zo voelde het ook echt voor ons. Later op de dag peilden we nog eens hoe het ging met Loes en ze was er wel nog erg teleurgesteld over. Volgende week dinsdag zou Loes ook de afspraak bij de gynaecoloog hebben, die we al een hele tijd geleden hadden ingepland. We vroegen Loes of ze daar even met ons over kon bellen in het aankomende weekend en probeerden een moment in te plannen. Het leek ons fijn en belangrijk om de afspraak goed voor te bespreken, bijvoorbeeld: wat zouden onze vragen allemaal zijn voor de gynaecoloog?

Maar, de dagen gleden voorbij en het was inmiddels alweer zondag (twee dagen voor de gynaecologie afspraak) en we waren nog niet door Loes gebeld. Wij gingen aan het begin van de middag een koffietje drinken met vrienden, dus wij appten dat we vanaf 15:00 uur weer beschikbaar zouden zijn. Loes stelde om 17:00 uur voor, maar Hanne attendeerde Loes erop dat ze dan met de honden zou gaan wandelen. Daarop zei Loes dat het dan toch om 15:00 uur zou worden, tussen de bedrijven door. Op die zondagochtend waren wijzelf al even goed aan het nadenken gegaan, wat we nu precies van de gynaecoloog wilden weten en somde dat alvast op in een mailtje die we naar Loes besloten te sturen. Dan kon ze er alvast naar kijken en konden we later die dag alles nog verder samen bespreken aan de telefoon. Want we waren natuurlijk ook benieuwd wat Loes wou vragen en bespreken. 

Om 14:45 uur appten wij al dat we thuis waren en konden bellen. Loes zei dat ze toch nu met de honden ging wandelen en vroeg of we toch later konden bellen. Voor ons was dat prima want we zouden toch de rest van de dag thuis zijn. Om 17:30 uur kregen we, voor ons volledig onverwachts, een berichtje van Loes met de boodschap dat ze ons begreep en ons niet wilde ontlopen, maar dat ze nog wat meer verwerkingstijd nodig had. Met daarbij de vraag of we dus de dag erna (maandag) zouden kunnen bellen. We snapten niet wat er nu precies aan de hand was, maar de volgende dag werd vooral voor Milan lastig, omdat maandag altijd een hele drukke dag is in de huisartsenpraktijk en hij dan tot laat werkt. Bovendien had hij nog een digitale vergadering in de avond. We reageerden dus dat deze maandag voor ons lastig zou worden. Toen appte Loes dat ons mailtje van eerder die dag best heftig bij haar was binnengekomen, en ze nog niet goed kon plaatsen waarom precies. We vroegen haar nog of ze wat later die avond nog zou kunnen bellen (dan zou ze nog wat verwerkingsruimte hebben), maar dat hield ze af. Ze zei dat ze met onze puntjes naar de gynaecoloog zou gaan en zag de meerwaarde er niet van in om nog met ons daarover te bellen. Dit irriteerde ons natuurlijk ontzettend. We hadden immers afgesproken samen te bellen. En belangrijker nog: als je ergens mee zit, zeg het dan meteen en laat het geen eigen leven leiden in je hoofd, zo dachten wij. We dachten lang na over hoe we hier nu mee moesten omgaan. We voelden hierbij ook dat we niet ons eigen gevoel wilden wegcijferen en appten uiteindelijk terug dat we de manier van communicatie op deze manier erg lastig vonden, maar dat we het er voor nu zo maar mee moesten doen. Dit deed op zijn beurt de bom barsten bij Loes, waardoor zij flink geïrriteerd raakte. Ze voelde zichzelf te weinig ruimte krijgen. We probeerden de boel nog te sussen door voor te stellen om dan de avond erna toch te bellen (zoals ze had voorgesteld) en dus dat Milan zich bij zijn vergadering zou afmelden. Dat vond Loes prima. We vonden het ’t belangrijkste om deze kou nu uit de lucht te halen.

Wat die volgende avond volgde, was een super ongemakkelijk en kort gesprek, waarbij wij de dingen voor de gynaecoloog probeerden te bespreken en Loes daar heel kortaf op reageerde. Bij herhaaldelijk vragen gaf ze aan zelf geen andere input te hebben voor de gynaecoloog. Ze liet verder ook nog niets los over waarom ze zich zo vervelend voelde. Dit gesprek had inderdaad geen meerwaarde zo, voelden we, en het leek zelfs averechts te werken… Er ontstond hoe meer we ons best deden steeds meer weerstand en afstand bij Loes, zo leek het. We besloten het voor nu maar zo te laten. We probeerden het zo goed mogelijk af te sluiten en wensten haar veel succes voor de volgende dag bij de gynaecoloog en hoopten dat ze gauw de ruimte voelde om ons beter te spreken. Het liet ons die avond maar niet los, wat was er toch aan de hand en ging dit zo nog wel goedkomen? We leken grip te verliezen. Zou onze kinderwens zo straks helemaal niet meer gaan lukken..?

In de volgende blog meer…